Alle inzendingen over res

Bij deze Wehrmacht wordt Reese in 1941 ingelijfd. Als geletterde pacifist en passieve tegenstander van het Hitlerregime is hij geen geboren soldaat, maar al tijdens zijn opleiding bespeurt Reese bij zichzelf het begin van een fundamentele ommezwaai. Voortaan droeg hij “het masker van de krijgsman, met gelatenheid, galgenhumor en geduld”.…

De vervreemde handen in haar geest, de open scharen Die ze heeft ontvreemd in een winkel op de hoek Waar een man haar bij haar naam noemt, en dus sterven moet Er is zoveel in mij dat zij daar heeft geschreven Wat rond haar is wordt verbrand (In geen dag is de aarde leeg, soms verliest ze Haar verhaal toch kijkt ze naar het rimpelloze meer)…

Verdoezeld en overtroffen zette hij zijn klauwen in de muur Klom als nooit te voren verdrong de onttroning tot verdoemenis Verstokte zijn doen schreeuwde zich lof toe zwaaide hoffelijk zijn zwaard Wervelstorm van gevoelens rees door zijn lichaam angst was niet de zijne Smedend vormde hij de wil tot de overwinning hem toebehoorde…

Zo rees uit de rottenis, uit de modder, uit het moeras van het onheil, van mijn desastreuze maatschappelijke mislukking één kwaliteit op; mijn schrijversgave. En zo probeer ik mijn pen sinds jaar en dag, slijp ik mijn zinnen aan de slijpsteen van mijn taalgevoel en zo overleef ik.....…

Dan Mounthood daar in de verte Als een puntmuts rees hij op, vier duizend meters hoog de lucht in en al die sneeuw daar bovenop... De wereld van sneeuw, een sneeuwsalon, En dat alles mocht ik zien In Amerika, in de staat Oregon...…

levenslustigheid Mijn fallus in een lentewei Wanneer ik mijzelf laaf aan haar En streel haar kersen zoete ring Dan les ik mijn verzadiging Haar boezem slechts ten accesoir Wanneer ik met haar samenschroei Tot eender wordt ons heidens vlees Als ik haar wrange vrucht besproei De zoetste psalm te min voor mij Ik dacht dat ik ten Hemel rees…

De vraag rees bij mij op of het St.Elisabeth Ziekenhuis soms mijn nieuwe thuisfront werd? Ik was er geboren, zoveel was zeker en de eerste weken van mijn leven had ik door moeten brengen in het glazen broeikasje dat men "couveuse" noemt; ik was er meerdere malen opgenomen geweest.... Hoe dit ook zij; de longarts verwelkomde mij.…

In 't fries der tempels zocht ik u te benaadren Wat van Uw volheid woekerde in mijn droom, Het kapiteel kroonden acanthusblaadren, De zuil rees statig opwaarts als een boom.…

Hoog rees de monumentale gevel voor onze ogen op en binnen overweldigde de gotische ornamentiek ons; de hoge pilaren, uitmondend in de bogen, al de parafernalia, de heiligenbeelden, het feeërieke altaar. Zo sprak eens de arme bevolking tot het onbekende Opperwezen.....…

En terwijl ook mijn gedachten zich in zee lieten zakken Rees mijn laatste vraag mijn emoties te boven Midzomernacht...…

Achterberg ik kan zijn code nu wel dromen ik roep zijn gasfitter balorig in de les 6 vwo ziet hem liever gaan dan komen is dit verhaal ab ovo of in medias res beatrijs ik ken haar kloostercel van buiten ik roep haar minnaar aan onder de eglantier 4 vwo slaat melig aan het muiten vergalt al twee rapporten lang mijn lesplezier ik ben het lijdend…

Ik ken alleen de klare periode Van bloei die boven mijne schouder rees. Nog spiegelt zijn hel lachen in mijn ziel. God weet, wij hebben soms een droom van node, Maar doodsbedroefd is die de droom ontrees. =-----------------------------------------------= eerste gedicht uit de cyclus: De gedroomde zoon…

Vóór mij rees een steile muur op, bezet door vele ramen van een pand dat onduidelijke doeleinden diende. Vanaf mijn houten bank had ik het uitzicht op troosteloze en tot ultiem verval gedoemde woningen aan de andere kant van het water.....…

Daar blonk de dag – de onzichtbre banden braken: ‘k Rees op, nog met de tranen op de kaken, En glimlachte om mijn dwaze hersenschim. En ‘k juichte: ’O God, als aan de levenskim De morgen uwer heerlijkheid zal blaken, Wat glimlach zal dàt wezen bij ’t ontwaken.’…

" stelde ik voor aan de grijsharige, res[ectievelijk zwartharige dames naast mij op het bankje op het Stadhuisplein. "Daar hebt u gelijk in, mevrouw, want we hebben niets te verliezen!" repliceerden zij. Ze schikten wat op en boden mij, met mijn hoe dan ook niet zo forse postuur, een plaats naast hen aan.…

Mijn hoofd vormt een gigantische uitdaging voor haar maar haar conversatie blijft uiterst beperkt tot variaties op een thema als "mooi haar" en "stevig haar". Ik vraag me af hoe lang ze in Nederland is. Het haar moet in laagjes geknipt worden tot het zich als de schubben van een vis neervlijt in glanzende lagen; een eindeloos karwei. Telkens weer…

Voor de finale in Stockholm van de Europa League kunnen we gevoeglijk uitgaan van een strijd tussen Manchester United en Ajax. Toen ik de reservebank van MU zag, realiseerde ik me dat meerdere reservespelers bij Mourinho meer waard zijn dan bijna het complete elftal van de Amsterdammers.…

Een late winter is ingetreden en sneeuw bedekt nog de grasstroken naast de snelweg. De bebouwing die altijd trouw de wacht hield langs de Lage Witsiebaan wordt nu onttakeld. De metalen, mechanische klauw van een machine cirkelt rond en hapt in het beton. Spoedig zal het hele aanzicht van de straat voorgoed haar vroegere gedaante verloren hebben. Nu…

Hoog rees zijn stam met de zwart-witte tekening op en zijn fragiele blaadjes ritselden en ruisten in de wind. Onze moeder had een grote voorliefde voor de boom; een stukje natuur te midden van de grauwheid en armoede dat beantwoordde aan de romantische, tedere en gevoelig, dichterlijke aard van haar diepste wezen.…

Z'n bierconsumptie, die de pan uit rees, gaf aan z'n vrouw een nieuw soort hoogtevrees: de angst, dat hij de hoogte had gekregen. Ze dacht, zodra ze aan het spuiten sloeg, dat zij hierdoor de hoogtevrees verjoeg. Het zat, doordat ze high werd, ook al tegen. Het paar belandde spoedig in de goot.…

water Zo lag ‘t gevallen bladjen op het water En m' ha' gezeid* het bladjen ende ‘et water ‘t En* was niet ‘t een een bladje en ‘t an- der water Maar water was het bladje en ‘t blad- je water En ‘t viel ne keer een bladjen op het water Als ‘t water liep het bladje liep als ‘t water Bleef staan het bladje stond daar op het water En rees…

In 1998 was ze verloofd met Ronald Rees. Zijn broer Richard Rees en hun goede vriend Gregory Cook verdronken door een bootongeluk in de Georgian Bay van Lake Huron. Diep geschokt richtte Loreena de Cook-Rees Memorial Fund for Water Search and Safety op.…

Gedenkt de traditie Van buksjek en “res nulia” De archeoloog van het modernste Op zoek naar het vertrouwen van sleutelhangers en de krachtige zekerheid van rekbare haarbandjes verstrooit langs hazenpaadjes. Nieuw van nieuwigheid ”ordo vagorum” geborgen in de eenheid van het vuilnis.…

Aan de piazza lag een stip die de stroom brak Een ader van traag staal kromt zich er rond In dat lillend hart, die pomp van Rome Rees de tempel uit zijn rechte hoeken Gewijd aan Mars en Venus Genesteld in hun glazige greep De koepel is een log puiloog Gestut door wanden van beton Hun draagkracht fijn berekend Een lichtkegel valt binnen…

Toen rees ik, en ging ik heen Naar mijn ledige woning, Ik voelde mij alleen Zoals een treurige koning. - - - - - - - - - - - - - - - - - Toen ik in 't lamplicht Mijn brood zat te eten, Dacht ik aan dat gezicht - Ik was het vergeten!…

't Rees, maar bloeide als 't Nachtviooltje, Ongezien door 't vluchtig oog; Maar de kenner rook zijn geuren, En hij schatte 't bloempje hoog. Vraagt gij, hoe zich 't bloempje noeme, Dat zo needrig 't oog ontvliedt? Vruchtloos zoekt gij 't bij Linneus, Op zijn plantlijst staat het niet. Wilt gij 't echter garen weten?…

Op verzoek van de PVV en de VVD fracties houdt de Tweede Kamer deze of volgende week het zoveelste spoeddebat over een incident. Na een spoeddebat over een bijbaantje van een PvdA-kamerlid, een spoeddebat over een lampionnenoptocht en ga zo maar door, is het onderwerp nu een ontsnapte tbs’er die een vrouw zou hebben verkracht. Laat ik voorop stellen…

En waart gij nimmer zelf gekomen, En had geluk slechts kunnen zijn Van teerst gemis de waterklare pijn En tegen d' achtergrond der bonte dromen Lichtschaduw van uw verre schijn, Uw zon die nimmer boven kimmelijn Rees uit oneindigheids verstilde stromen, - Ik zie geen ander doel voor 't eenzaam wachten Der gouden dagen, der juwelen nachten…

daar lag ze grijs geschubd, spiernaakt leek ze dreigend in haar slaap, lief zolang je haar maar niet wakker maakt venijnig plots dan viel ze aan schichtte ze vastberaden naar de brandende aderen in m’n nek en net toen ze haar tengere tanden in m’n hals of huig wou planten rees ze tot net niet boven m’n hoofd waar ze vloeiend als van levende…

Hij vertaalde Lavinia Greenlaw, Liz Lochhead en Deryn Rees-Jones. Zijn werk is vertaald in het Engels en in het Frans, in het tijdschrift 'Action Poetique' en in de bloemlezing 'La verre est un liquide lent', uitgeverij Farrago, 2003.…