Alle inzendingen over rijst

Waar sawa’s nattig liggen te drogen In alles verzengend zonlicht Oogsten zij pijnlijk voorover gebogen Verschroeide ogen op zuigend slijk gericht Vermoeid verlangend naar de dis Waden zij moede naar bamboehuisjes Waar hun wacht rijst met zoute vis…

En er was rijst, heel veel rijst. "Niet nodig"... lachte je: "we plukken al vruchten!" En het engelenkoor klonk door tot diep in de nachten, zes hele weken. Toen zagen we de duiven vertrekken. De rijst was op.…

"Wraps of rijst, mam?" ​Het hele compartiment houdt de adem in. Gaan we voor de wrap? De wrap is onvoorspelbaar. De saus loopt eruit. De onderkant zakt door. Het is de chaos van het bestaan in een deegrolletje. Of gaan we voor rijst? Rijst is veilig. Rijst is de stiltecoupé onder de voedingsmiddelen. ​De man twijfelt. Hij twijfelt hardop.…

Uit doem en uit ellende Rijst soms het rankste lied.…

Uit doem en uit ellende Rijst soms het rankste lied.…

Nacht rijst langzaam op tussen donkere duinen, een veldmuis knaagt luid.…

Hij: Is rijst met spruitjes en een tartaartje niet genoeg? Zij: Natuurlijk niet! Wij mensen zorgen voor toegevoegde waarde.. Hij: Daar zit wat in.. Zij: Spruitjes met rijst en een tartaartje plus plezier lijkt me heerlijk.. Hij: Zal ik er nog een portie genoegen aan toevoegen? Zij: Dat zal zeker de eetlust en de spijsvertering bevorderen..…

Daar rijst me in 't hart een droef gedicht, Terwijl de hemel straalt en lacht: 'Een bloem ontluikt bij stervend licht En leeft - een enkele lentenacht. De wind is stil en alles rust; De bloemen knikken, fluistren zacht En dromen dat de zon haar kust - Nog één bloem slechts waakt en wacht.…

Saporro Sneeuw vlok op je tong Echo´s van kinderlachen Winter in Japan Okinawa Donkerrood glanzend Trillende ochtendzon rijst Uit mijn saxofoon…

uit de donkerte van de nacht ziet ze in de verte een tunnel van licht en als ze er heen loopt rijst de dag op in gouden ochtendschijn en alles achterlatend in de duisternis van de tunnel grijpt ze het licht van de dageraad…

Vandaag is er Acht-Kostbaarheden-Rijst in Lotusbladeren. Oma is iedere keer tevreden, als oude mensen zo stil zijn, dan zijn ze tevreden.…

Dus rijst de vraag: is deze bijdehand al aangekocht door Leefbaar Nederland?…

Vraag rijst, basta, Ik vergezel je met pasta. Heb wel Een teentje extra Uitgeperst.…

noem mij graaf noem mij meester fluister jij, verduiveld zacht tussen rijst, papier en muren op futons van leer, dat mag leer jij mij rood tot wit doorschijnend alle verleiding van de nacht…

het Chinese meisje verleerde het dansen in zijdestoffen kilte haar rijst op de planken de uitputting verweeft haar pedalen van katoen om het leven te stikken in lappen van jaren nu rest haar dansen naar de pijpen der bazen door het oog van de naald en genaaid voor het leven…

niets alleen dat ik vrijdag 55 werd definitief op weg naar de 60 en dat we elkaar alleen maar zout van gisteren in de ogen wrijven het had peper kunnen zijn vandaag gele rijst gegeten de kip met tamarinde bereid met perenjenever geklonken aan het gestorvene gedacht…

Meestal geef ik ze stukjes brood of koek, maar rijst schijnt voor deze diertjes een speciale lekkernij te zijn. Vanmorgen bracht ik ze weer rijst en ze kwamen meteen aangevlogen en pikken op de grond van de korrels rijst. Meestal zijn het ongeveer vijftien mussen. Ik zie ze dan heerlijk eten, maar ondanks dat ze je kennen, zijn ze op hun hoede.…

Het licht breekt op jouw vale gezicht, net als mijn handen van je lichaam glijden Kijk, een wapperende maan rijst op uit de grijze massa, jij draait je in mijn armen Wat is verdrinken ook alweer, zo zoet zijn je sappen terwijl je lippen bijten in het kussen…

Een Chinees jochie van amper acht verdiende zijn rijst met het opblazen van skippyballen tot diep in de nacht voor zijn slavendrijvende bazen In het oosten sterft een jochie van acht buiten adem en zonder lucht In het westen stuitert een meisje zacht op de rubberen cel van zijn laatste zucht.…

Wetend ze niet te vinden, niet hier en nergens op me heen, niemand die me wat verteld, het is stil, ik ben alleen Als ik neer hurk bij de vijver, rijst er een vraag door mijn hoofd, heb ik me dan iets verbeeld, en in zomaar iets geloofd.....…

Slierten mist kruipen als bleke naaktslakken door de wijngaard, een druipende zon rijst op en likt de paarse vruchten van de nacht. Zinnelijk zingen rode monden onder grote strooien hoeden, gretige vingers plukken het licht en uit verrukte vuisten spat de ochtend op.…

Op de bodem van het leven, In de diepte van het hart Rust de Weemoed En de Smart; Maar de Hope rijst er neven, In ’t geslingerd mensenhart. Tussen weemoed, strijd en hope Vliedt het leven snel voorbij; Waakzaam, werkzaam Wachten wij Dat het Raadsel zich ontknope, Wat ons korte leven zij.…

Rijst.…

Op den bodem van het leven, In de diepte van het hart Rust de Weemoed En de smart; Maar de hope rijst er neven, In 't geslingerd mensenhart. Tussen weemoed, strijd en hope Vliedt het leven snel voorbij: Waakzaam, werkzaam Wachten wij Dat het Raadsel zich ontknoope Wat ons korte leven zij.…

wanneer hij die de roman van de mensheid schrijft zijn kladblaadjes zal versnipperen hoe kris kras door elkaar zullen aarde en sterren neerdwarrelen hoe flakkerend zullen de elementen in vuur opgaan wanneer de inkt op is zal adem stokken alleen de leeuw rijst levend op uit geschreven bloed een bruid in zijn kielzog.…

er zijn glimmers gegapt uit het museon alle beveiliging faalde, oh zo vaag dan rijst bij mij meteen de logische vraag hoe diefmans langs alle lasers lopen kon detectie, camera, bewakers faalde terwijl hun handlangers de buit weghaalde in het museon zijn velen diamanten geroofd, maar door wie is nog een raadsel (officieel dan)…

De horizon Verbloemt in de rook van de stad De zon Verdwijnt als een kostbare schat Het heelal Rijst op in de nacht Een duizendtal Verlicht de donkerte met al hun pracht De anonimiteit Is zo groot als het kosmische domein De kleinheid Maakt ons tot een zandkorrel in de woestijn De schemering Verfoeit de komst van een nieuwe dag…

De klemmende vraag rijst of deze ‘transparantie’ op dit moment toegevoegde waarde heeft voor ongeruste burgers.…

Uit het vervallen boeket rijst nog een stengel op. Aan haar uiteinde draagt deze nog een lichtpaarse bloem. Ik ken haar naam niet. Is het de zwaardlelie die standhoudt? Zo rees uit de rottenis, uit de modder, uit het moeras van het onheil, van mijn desastreuze maatschappelijke mislukking één kwaliteit op; mijn schrijversgave.…

Gestolde druppels nachtbrokaat hechten zich aan de morgenster die vaag ontwaakt uit mijlenver tussen de dauw en dageraad met pastellen floers omvlogen rijst zij vanuit een schemerzee gehuld in prisma negligé door paarlemoeren golf bewogen zelfs de zon lijkt glans verloren zich te schuilen in haar pracht als door een mysterieuze kracht…