Alle inzendingen over spruite

‘Een rare vraag’, zegt-ie een beetje weifelend, ‘maar wilt u misschien spruiten?’ Ongetwijfeld ziet hij de vragende blik op onze gezichten.‘Ik had ze voor iemand meegenomen, maar die is niet thuis’, verduidelijkt het vriendelijke boertje. ‘Als ik ze nou eens in uw fietsmandje kieper…?’…

spruiten en zo…

Een spruitje heeft de Heer geplant Te Bethlehem in 't Joodse land Uit Davids stam gesproten Vol Koninklijke loten. Zijn twijgen staan wijd uitgebreid Met bloemen sierlijk overspreid Als met een paarlen krone. Geen schoonheid is zo schone. In 's Heren Lusthof zal hij staan Vol vruchten die de…

De spruit komt straks van buitenlandse aarde Maud en Boris zijn niet welkom op 't Spui Onze olifantenbullen zijn te lui En Kuijpers krijgt in Rusland pas z'n waarde Straks word ik nog buitengaats gestationeerd Zoda'k niet van deze webstek wordt geweerd…

Trouw spruit voort uit de natuurlijke afkeer van het onbekende. En is dus een uit angst onverwezenlijkte ontrouw.…

Alle ware kennis en wetenschap spruiten hieruit voort.…

Dit vruchtbaar land Moet zich uiten In lof verzand De zaailingen spruiten Groeien tegen verhoudingen in Beloven verboden fruit Ik klompendans tegenzin En wil het frietkot uit.…

"Als u mij weldra van mijn laatste weeën Verlost hebt en ook van mijn eerste spruit", Zo sprak de vrouw, "dan knipt u tot besluit Als dokter onze navelstreng in tweeën. Maar als u dat vakkundig hebt gedaan Breng dan meteen een navelpiercing aan."…

De gordijnen deinden op de wind pikten een draad en twintig vlinders op zijn bureau lagen acht dode vogeltjes Maar niet voor slechte mensen die daar inderdaad, ja, niets te zoeken hebben want hij kon goochelen Kreeg niet veel anders dan spruiten en elke avond met een leren lat geslagen gelukkig weet niemand het van die vlinder…

Peddelend langs wuivende rietkragen waar paaiend vele karpers hun spruit als kuit in helder schoon water schoten Genietend doorsneden we de stilte wanneer plots getooid met gewei schrik in ogen de hielen gelicht de stilte door geritsel voor even verdween…

Gelukkig is hier maar één exemplaar van, als spruit van twee geslachten Goossens en Hermans. Aangezien ik als 'stamhouder' had moeten fungeren, zorgt dit voor een spanning in mijn gehele wezen, die ik juist transformeer via énorme toorn, om het gedragspatroon van vrouwen te doorbreken!…

Met de kruiwagen in de achteruit de berg op, de heuvel af, de sloot in geschiedenis schrijven op het dashboard gedachten knijpen, vleugels rijpen in het late zonlicht, er ligt nog zoveel te wachten op een buiging in het natte gras toverbloemen hangen te buiten naast de witte kippen dansen spruiten wegmaaiers, eierdopjes, regenwater, stop.…

ik ben een blad en dwarrel wat viel zomaar van de tak omdat mijn steeltje brak ik spruitte uit toen lente mij het groen liet zien ik voelde me zo pril zoals een maagd die wil de zomer kleurde mij in lange dagen zon het tere groen verdween ik draaide langzaam om bezag het avondrood en ruiselde gebeden in een afscheid van het heden…

Lenig en gekruist zijn beide benen Waaruit haar lichaam ontspannen spruit Rijke versierselen zijn haar buit Dat door delen zinnelijk geuit Levend heeft gemaakt de dode stenen Symbolisch rusten beide handen Malend rad van stille wijsheid In de boezem van haar leeftijd Waar slechts eeuwige vlammen branden.…

Compleet met engelengeduld en vleugels om hun spruit gehuld. Engeltjes die beschermen. Een Engel, die bemint. Engeltjes die geloven in de onschuld van het kind. Ja, echt, moeders zijn als engeltjes. En ook al gaat het soms niet goed en geloven ze dat die bengeltjes niet weten hoe het moet.…

je glans in alle dorheid is vergaan klim ik je heuvel op tussen uitgeteerde mozaïeken rust je naam de zon brandt nog eeuwen je faam pijnloos scheurt je marmer open wespen zoeken in de wonde naar het opgedroogde leed maar langs verweerde stenen groeit eenzaam een perzikboom bijna devoot beroer ik zijn droom zelfs een vijgeboom spruit…

herinnering Aan lichtjes in het duister twinkelend in de oogjes Van kleine meisjes in zoete jurken Ze zingen en lezen het kerstverhaal Laten de boom schudden met de deur En eten het jaarlijkse feestmaal In het hart niet in het hoofd zit de gedachte Aan de kriebels van het engelenhaar Aan de warmte en de kou De geur van stoofperen en spruiten…

Maar toen zijn eigen spruit was overleden heeft hij het lijsterjong geadopteerd. Gewoon, of het zijn eigen jonkie was. Niemand heeft dit ouderschap bestreden Het werd door iedereen geaccepteerd. Daar kwam geen jeugdinstantie aan te pas…

takken zwiepen in mijn kop strooien dooie bladeren volop er is niemand om te ruimen in het feeëriek tapijt dat door afval is gespreid mis ik het kleurig groen dat overal tot groeien leidt ik moet kappen en de vruchten binnenhalen voor de oogst verteert en schraalhans mij de honger leert ik snoei het dode hout snijd terug wat spruit…

Zo somber is het ook weer niet, Er komt altijd wel weer een nieuw geluid, Van mensen die dit niet willen, En weer liefde, lol en "samen" preken aan hun spruit.…

De knoppen der kastanjes kleven, De struiken schieten kreuklig uit, En ’t glimmend rijs, dat nog niet spruit, Staat met gespannen bast te beven. De sappen stijgen in elk leven Dat zich voor Uwe drang ontsluit. Heer! Zie uw dienaar! Zie Uw bruid! Bereid, hun volle bloei te geven.…

ik hoor het lied van knoppen die nu openbarsten vogels die snel uit hun ei verkassen om kleur en geur te voelen van de lente in het land geef mij de hand en dans een nieuw begin van leven winter is voorbij en zomerwarmte hangt op plaatsen die al veel te lang zijn stil gebleven bloesem spruit de bomen uit het groen dolt…

Later zal ik het wagen te dromen over de denkbeeldige spruit die groeit in de schaar van haar schoot. Nu bries ik terwijl bij een verzinsel hoe een vreemdeling haar schouders ontbloot. Zij, magnolia die een schaduw over me werpt en de distels aan haar grillige wortels sterven.…

Laat bloeien al die roos mag wezen, spruit helder, zijt gij bron*; maar dezen die* ton zijn blijven ton! De miere en zal geen peerd heur* wensen, de krieke geen radijs; de mensen alleen zijn niet zo wijs. Zo, elk ende een het zijn! Soldaten het buskruid, zo ‘t behoort, gelaten, en Dichteren het woord!…

En dan spruit bang mijn ellendige bonzende inwendige uit. Om zich te bevredigen staat daar dan vlak achter de lezende een geheel volledige dodelijk vrezende Vroman. -------------------------------------------------------- Uit: 'Uit slaapwandelen', (Verzamelde gedichten, 1974)…

Het kruimeldiefje kon ternauwernood z'n vrouw en vele spruiten onderhouden. De man ontbeerde, wat 'm zeer berouwde, gereedschap voor het winnen van z'n brood.…

In mijn kristallen kopje schitter je ontembaar lichtjes als de ogen van een kleine spruit Het bootje waarin je roeit spreekt je tegen duister en zonder metaforen vol en bol van stroef gesleur sleep je het naar de oever wipt er fonkelend en gracieus uit Stroomversnelling Je omgeslagen sloep slurpt zich gretig vast aan de nacht en stijgt…

de situatie of is het van deze tijd Het wordt nu zo’n dagelijkse strijd Ik speel hier voor de politieagent Jij snikt in jouw rol dat je de regels niet kent Je belooft weer beterschap voor de volgende dag Maar je gaat vrolijk verder met hetzelfde gedrag Dreigementen, straffen het haalt allemaal niets uit Je bent en blijft een eigenzinnige spruit…

toen jij vaker glimlachte ‘overwerk schatje’ en ik alsmaar alleen ‘nog een glaasje dan’ rook ik na avonden Beaujolais toch een gedachte in de opgewarmde spruiten lucht een inval als een duivel uit de haard; zou er toch een ander zijn?…

En dan komt de derde spruit loeiend thuis, hoi Oma met verhalen en gesprekken..het spul is weer thuis!…