Alle inzendingen over sterren en strepen

het koningsnummer in Athene is de honderd meter hardlopen of moet het toch het honderd meter hardlopen zijn Gatlin wint en gaat compleet uit zijn dak weet niet meer waar hij is dwaalt verdwaasd rond gekleed in sterren en strepen en krans de commentator ziet een ander winnend over de streep gaan hij herstelt zijn fout keurig bejubelt ook…

Sterren en strepen naderen Bagdad, Woestijnrupsen met ronkende tred. Een stad werpt de gordel af, waar gore wapens zouden wachten op een vonk die de menigte wegblaast. Paddestoelwolk De kogel boort door de slagader van de hoofdstad. Nieuwsjagers gissen naar de val, de diepte van het bloedbad.…

blijven Op een slagveld in ’t strijdgewoel, zogenaamd veld van eer De echt doodlopende weg met eenrichtingsverkeer Ook is ’t oorlogsgeweld nauwelijks te verteren - De vlerk met zeis en zerk laat je niet deserteren Zo was het altijd en zo zal het ook blijven De schurken en lepen die met Gods genade dwepen Zonder vrees en verstand - maar met sterren…

Soms zijn er vrouwen bij, maar meestal zijn het mannen met sterren en strepen die een handtekening zetten op een papier. Eindelijk. Het is vrede. In het boek van Mark Mazower, Dark Continent, eindigen oorlogen anders. Het einde van de Tweede Wereldoorlog plaatst hij niet in 1946, de Duitse capitulatie of iets later, de Japanse.…

gloort een heel klein straaltje licht door zacht wiegend weg te dromen zie ik nerfhelder jouw gezicht hef mijn handen naar de zon maak een dansje op het mos ik wou dat ik vliegen kon door het mooie herfstbos spring en huppel door de dagen soms wel vijf passen tegelijk ook al zijn er vele vragen ik voel me nu alleen maar rijk ik streep…

Druppels vallen op het doek boven zakken slapend vlees Warme adem blijft gevangen het snurken zacht en hees Een uil kijkt naar de sterren verslikt zich in wat lucht repeteert nog eens zijn kunstje nu in vogelvlucht Zachtjes vallen dromen synchroon met strepen ster Na al die vele kilometers is thuis nog steeds niet ver…

de zon gaat onder tussen paarse en roze wolkenstrepen het laatste oranje kleurt even onze wereld om plaats te maken voor de donkerpaarse nacht waar sluierende nevels wijzen naar de eeuwigflonkerende oneindigheid van het heelal waarin de strepen van vallende sterren een wens toestaan ik wil alleen maar een nieuwe dag met jou eindigend…

Neen, hém konden ze niet deren, de sterren en de strepen... En elke streep, die nu langs zijn wagen voorbijgleed, bracht hem dichter bij zijn lief en er verscheen een vage glimlach rond zijn lippen als hij dacht aan de woorden die hij haar had geschreven in zijn laatste brief: Windkracht negen, nu ik je lang niet meer kuste...…

De avond hangt in gele strepen boven de slapende huizenrij. Is de dag er zo tussenuit geknepen dat de avond nu hangt te dwepen in een kleedje van gele strepen boven de huizenrij ? Tenzij, tenzij de angst haar heeft aangegrepen bij 't zinken van al haar schepen in die zee van gele strepen boven de huizenrij ...…

Helaas ontbreekt de laatste streep naar de Mairie. Geld- of tijdgebrek: wie zal het zeggen. Wij gaan morgen collecteren voor de laatste streep van de zebra. De ouderensoos in la Mairie start weer voor het winterseizoen. Onder het motto: 'wie helpt Beauregard over de streep?…

Ik trok een streep; tot hier, nooit ga ik verder dan hier. Toen ik verder ging trok ik een nieuwe streep, en nog een streep. De zon scheen en overal zag ik mensen, en iedereen trok een streep iedereen ging verder. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Toon Tellegen (1941)…

Onwillige woorden schrijf ik die net niet zeggen wat ik denk teveel denk ik streep woorden in de strijd één woordje meer of minder raakt aan de essentie één verkeerde letter… weg woord ben de weg kwijt…

Rode strepen Over haar lichaam Ze ligt huilend op de grond Met de rode strepen Over haar lichaam... Ze heeft spijt Spijt van de rode strepen Waarom kan ze het nou niet laten? Altijd maar die rode strepen... De pijn...…

Een kolonel komend uit Epen Is laatst door een stoomwals gegrepen Hij moest aan de kant Maar weigerde, want Normaal stond ie ook op zijn strepen…

Hoe kom je erop, wel: er ligt een vlonder bij onze deur en dat is best makkelijk maar weet je: het kreng is zo zwaar dat je er met goed fatsoen niet dusdanig bij kunt om een (best gore) zwarte streep weg te halen. We dubben, we verzinnen en ineens: eureka! Ik kijk haar aan en zeg: wat denk je van een afwasborstel? Ze lacht en zegt: prima plan.…

Ieder streven, iedere liefde, staat zichzelf in de weg. Daarom maakt men een omweg en zendt een helft van zichzelf als voorpost uit naar waar aan de andere zijde alles straalt in eeuwige schoonheid.…

Nul dimensionale taal In zichzelf nog opgesloten Geeft ze uiting aan de klacht Puntig wordt iets afgeschoten Maar bezit geen enk’le macht Eén dimensionale taal Harde regels zijn contact Strepen van teveel aan woorden Kracht door zelfbelang verzwakt Zinnen zingen vals akkoorden Twee dimensionale taal Is aan ruwe grond nog vast gehecht…

veel moed streep daarom haar naam niet door noem haar naam en laat me weten dat ook jij niet zult vergeten zo alleen kan ik verder gaan…

woorden, die, uitgesproken, bruisend als natrium opgaan in het verlangen naar de heimwee die je nog nooit gevoeld hebt, naar de chromatiek van wensen bij de einder als begeerte je voeten verlamt, en er helle halo’s blaken aan je dromen als ragfijne zonnestralen gezwind je wangen warmen, ze zo blinken van lichtweer, twinkelend de vallende sterren…

reik mij de hand ik beloof jou de sterren loop met mij het leven tegemoet laat de wereld ontwaken om jou te beleven breek uit nevels die harten omsluiten en de zon zal jou raken elke dag weer zonder jou sterft een ster een belofte in mijn hart…

hou me nog staande in een kleurenstorm met penselenpracht geschapen een dans –droomrijk mag ik me gelukkig prijzen- maakt zweverig genot ik schets de nacht die sterren meer verdicht maar ruimte laat me open tot morgen in een ander licht ontwaakt…

Sterren in de nacht Stralen helder licht Schitteren in kracht Scherpen het inzicht Toveren in pracht Tekenen het verhaal Tedervol gebracht Tastbaar duizendmaal Ergens klinken klokjes En muzikaal gezang En daarna sneeuwen vlokjes Eeuwen winters lang Ritmisch spelen koren Reiken je de hand Reizend langs vele oren Raken harten, in…

Jouw ogen zijn als sterren Fonkelend in een oneindige duisternis Onbereikbaar. Onbemind.…

“Sterre, een kerstkind”, zucht ik. Het is mijn laatste zucht. Een zucht van verlichting.…

Lachend in de sneeuw, met de maan die sterren verlicht. Komt de gloed van jouw weerkaatsing, teruggevallen op m’n gezicht!…

Streep zijn naam niet door al is hij bij ons weggegaan Streep zijn naam niet door alsof hij nooit heeft bestaan Het liefste wat ik heb bezeten het voorbeeld van mijn bestaan Vraag me niet om dat te vergeten en gewoon weer door te gaan Want ik wil wel verder leven maar weet niet hoe dat moet Ik hoor bij hen die achter bleven en overleven…

De sterren fonkelen in het heelal en ik vraag me af, wat het me zeggen zal. De haan kraait in de morgenzon en het leven zei mij meer dan wat ik bedenken kon. Ik ben helemaal alleen en van mijzelf. En mijn stem weerkaatst in een rotsachtig gewelf. Een golf slaat met zijn kop op een rots. Wees trots, wees trots, wees trots.…

Ik zou er dan nacht na nacht onder slapen, en me laten beschermen door de sterren. Zij worden dan mijn verlichtte wapen, die iedere pech, de weg versperren. Maar ook deze droom blijft steken in de nacht, net als de sterren in het heelal. Morgen staan ze weer netjes op wacht, om te zorgen dat ik niet van mijn 100 trappen val.…

Schitterend staan de sterren elke nacht weer starend richting aarde keer op keer Met schittering in de ogen staren wij verheerlijkt terug naar de pracht der onbegrip in de geschiedenis terug…

De maan knipoogt naar benêê sterren flonkeren driftig met hem mee, als het dan langzaam lichter wordt en ster voor ster voor de dag verdwijnt, lijkt de nacht opnieuw te kort. Wanneer de zon haar stralen schijnt is iedereen de nacht in al haar eenvoud, stilte en pracht al weer vergeten.…