Alle inzendingen over sterveling

Onze tijd, die lacht Om de sterveling, Die altijd verliest - Of al kiezend strijdt, Ofwel wachtend triest - Van de eenzaamheid. Onze tijd, die wacht Tot alles bevriest, Tot zelfs de wilskracht Van het lot verliest. -------------------------- Naar aanleiding van "Honderd Jaar Eenzaamheid" van Gabriel Garcia Marquez…

een werveling als een zuchtend flirtend kind in een spelend strelend leven een sterveling bleek je…

Elke sterveling verliest het schaakspel tegen de Dood, omdat deze het strijdplan van zijn slachtoffer altijd doorziet.…

De Tokkies hebben op bedrijfsterrein Een vrijstaand, afgezonderd huis gekregen Zodat ze daar, afdoende afgelegen Geen sterveling tot last meer kunnen zijn Zo krijgen ze de kans nu om bij deze Hun eigen eengezinsgetto te wezen…

Aan het eind van die lange laan in Den Haag woont een lieve oude vrouw. Op mijn, inmiddels bekende, druk op bel, opent een brekelijke stem de deur, automatisch. Vijf hoog gaat de lift, zij woont onder het dak van de hemel, de deur staat voor mij open. Vandaag is ze treurig gestemd, ietwat cynisch zegt zij op de dood te wachten. Daarop merk ik…

De dood klopt aan de deur van het leven Het eind van het aardse het begin van het vervolg wordt prijsgegeven De eeuwigheid klopt aan de deur van het tijdelijke en confronteert stervelingen met het onvermijdelijke…

Je moet wel getikt zijn om een geheim in een andere vorm te gieten dan een waarbij het voor de gewone sterveling verborgen blijft en zelfs voor geleerden en serieuze studenten slechts met moeite is te doorgronden.…

boven de warme gloed snijdt een sterveling in het zachte vlees. enkele tenten werpen een licht over het doldwaze gazon der nachtbrakers. de jongeren trekken joelend door de nacht en aanschouwen de maan met een brede lach.…

' zei het jongetje dat de wet van Newton gelezen had en hij steeg als een leeuwerik in de dampige najaarshemel en geen sterveling op aarde heeft hem ooit nog teruggezien uit het werk van Cees Buddingh' (1918-1985) Gedichten 1938-1970…

Lichte nacht, die lichter zijt Dan mijn donker droeve dagen, Sterrennacht, die groter zijt Dan mijn kleine hart kan dragen - Laat mij knielen in het duister, Waar geen sterveling mij ziet, En mij bidden tot uw luister: Doof het licht mijns harten niet!…

Geen sterveling die het opmerkte toen hij voorgoed vertrok om nergens aan te komen. Zijn bestaan viel nog het beste te vergelijken met een boot in de mist. Je ziet alleen de mist.…

als een tuin die haar eigen gang gaat zonder dat er ook maar een sterveling naar omkijkt.…

iedere verzekerde sterveling is bekend met het geschoffel in het gebit de verdoving tot en met het onverbiddelijke meesleuren met wortel en al. het besef zal wederkeren: verschuif noodzaak nimmermeer mits je geen waarde hecht aan een gebit zonder plak noch pijn.…

een geheime tuin verlangen van menig sterveling bloemen, vijvers, fonteinen lichtgevleugelde, kleurige vlinders gezang van nieuwe vogelsoorten zoete geuren, als nooit geroken zonnestralen, een zachte streling flora, fauna onbeschreven tuin ik wens te verdwalen pijnlijke herinneringen vergeten er bestaat geen verleden alleen het nu!…

Wanneer de stilte verbroken wordt Door de leegte er om heen En de koelte van een avondbries Als hete adem mijn gezicht beroert Weet ik de toekomst voorbij te zijn En terug te keren naar weleer Doch denkend aan die voorbije tijd Richt ik de smeekbede niet nog een keer Want als ik omzie naar de geleden tijd Al dat leed van miljoenen stervelingen…

Wat bezielt die trieste stervelingen toch? De V.S. is een vrijheidsminnend land, democratisch, als je daar tegen bent, dan ben je wel heel hypocriet en bang voor het stralende zonlicht! In de kern is het de strijd tussen christenen en moslims. Liefde versus vrouwenonderdrukking. Zie je wel dat ik gelijk heb door in de Godin te geloven!…

Hellevuur bestaat dus echt, als een bom van eigen deeg, een die blijft ontploffen: zijn lichaam rijt uiteen en dat keer op keer; geen sterveling die helpt. Godsdienstwaanzin loopt dood, maar zelfs de dood blijkt leven van eeuwigheid tot amen: onsterfelijk, maar in vlammen.…

Ik ben uw Dood, de dief der dieven die u in deze nacht niet verwachtte vlucht voor mij niet meer in gedachte mijn zeis zal zijden draden klieven Ik kom uw laatste adem roven geen levende ziel is mij ontvlucht voor de morgen kriekt heb ik uw zucht en zal het licht voor altijd doven Bedenkt, gij dwaze sterveling dat tijd meer waarde had dan…

fluweel Zo zacht, zo teder Rank en luchtig Van lange duur in de herinnering Of soms zo eventjes maar aangetipt en vluchtig Gedichten zijn als messen Gemeen en scherp Zo taai als leder Bot en kluchtig Snijden door het merg en door het been Kwellen soms jaren lang geduchtig Gedichten Zijn slechts woorden opgeschreven Door een sterveling…

keer op keer Zo vaak bedrogen Verstillen, meer en meer Liefde te lang gelogen Koude lippen worden vermeden Geen gesprekken, maar kreten Niet meer verbonden Alleen maar onzichtbare wonden Geen stilte meer te mijden Deuren vallen dicht Geen bloed meer in mijn gezicht Woorden die me uiteen rijten Ik kom tot een zwijgen Door een sterveling…

Elke doodsschreeuw wordt er opgenomen en stijgt omhoog terwijl de kelen zinken, zich voegend tot een net van wolken waaruit de regen spat over de stervelingen. Maar nergens kun je dieper staren dan in de spieren van de golven en je een tijger van een kerel wanen of met verdronkenen verkeren die zingend op de bodem wonen.…

knijpen ze zeggen alles in hun eigen woorden over eeuwen die moeilijk te begrijpen zijn zonder ze verstandig bij te slijpen soms denk ik iets van hun taal te snappen en probeer hun duren te betrappen op stilstaande motieven en feiten maar met veranderingen ontsnappen ook de meest stabiele entiteiten blijkbaar is hun taal niks voor stervelingen…

een grindpad slingert langs het lang niet gemaaide gras naar de saillante poorten van het uitgestorven kasteel waarvan de vertrekken verlaten lijken maar slechts wachten op nieuwe stervelingen om weer historie te kunnen schrijven met kaarsen verlichte gangen openbaren gehavende deuren zelfs gesloten reveleren ze de vervlogen geschiedenis…

blijft zoals het is in de verandering zoek ik constanten de bomen buiten, binnen kamerplanten een vogel is een vogel, vis blijft vis in vrijheid ligt vaak een gevangenis besloten, een medaille heeft twee kanten ik waag me niet aan spel van speculanten en wil niets hebben dat ik nu niet mis ik vind geen troost meer in de catechis- mus, stervelingen…

wel duizend of meer jaren waren hem beloofd als hij maar zou slagen waar anderen hadden gefaald moest hij voldoening nemen met het leven als een sterveling het niet vinden van de zwarte tand zijn symbool van dood in leven hij kreunt al decadenlang terwijl het knagen langzaam duurt de tand des tijds wit verbleekt kent slecht haar eigen…

regenbogen en denk aan jou Ik kijk naar het tederrode van rozen en voel jou Ik kijk naar het zoetgele van een zon en verwarm jou Ik kijk naar het fluweelwitte van madeliefjes en hou van jou Ik kijk naar de zon, de maan en de sterren en ik omarm jouw wereld Ik kijk naar mensen om me heen en zoek jou in een menigte van gevoelens Geen sterveling…

Het komt allicht niet in de hemel Maar wel op aarde en op alle plaatsen Zoals dat in de catechismus stond, Want het verdwijnt en het verschijnt Volgens geheime wetten Waarvan de logica aan mij, Gewone sterveling, Niet is geopenbaard.…

najaar jaagt over mijn aarde geen sterveling danst op het platgewalste oeverland dat in het prille voorjaar nog de haast vergeten oorlog diep in haar hart bewaarde lange dagen pompten water uit mijn kleigrond net geschoren wortels trilden braak en braken langs moe gestreden zwaar metaal de vreemde vogel bomvol resten die het najaar kwam…

Mijn vriend houdt op met leven Ik moet er heen Afscheid nemen, niet voor even Maar voor eeuwig zo meteen Hij slaapt half zittend in zijn bed Een witte troon Voor het beregend raam gezet Als ware het gewoon Wij stervelingen moeten alsmaar huilen Terwijl hij glimlacht Alsof hij niet met ons wou ruilen Alwetend wat hem wacht Zijn ogen…

Ik wed nu dat geen sterveling ooit raadt wie nu die twee zo bitter treuren laat. Maar stuur toch in: wat aanspraak doet ons goed. Wij zien uw brief vol wanhoop tegemoet. ----------------------------------------------- uit: 'Geduldig lijden' van Lévi Weemoedt(1948)…