Alle inzendingen over stronk

Supermarkten geven hun stronk niet zomaar op. Zolang mensen kanker krijgen zullen er stronken zijn. Tot vreugde van de supermarkten.…

in de spelonken van mijn geest in duisternis gehuld tussen de stronken van mijn vrees ligt mijn verloren schuld in de kerkers van mijn verlangen in ware droefenis tussen zwak en sterk gevangen ligt mijn vergiffenis in de plooien van mijn geweten in vreemde vorm verbogen tussen ziel en zaligheid vergeten ligt mijn onvermogen…

ik proefde je wijn zag de stronken verleden stond op de grond waar je wortelt in heden je pakte de zon in bloedrood verdwijnen rankte de twijg liet bloemen verschijnen je druifde wat bleek maar de zomer was heet je droeg vol dankzij de krenters hun beet geplukt en ontveld wordt de oogst nu geteld ze flessen het vat na de rust…

Haar arm leggen op een stronk? Bange ogen, bleekblauwe huid, Strakke lippen, van angst geen woord. Grote donkere ogen smeekten luid: Hak niet, klief niet, kap niet Mijn hand of arm af. Mijn kind wil ik strelen Mijn akker wil ik zaaien Mijn graan wil ik oogsten.…

welving van de borst in leest en heup herken je de kruik het bekken kantelt en de navel rolt over de golven van haar buik de hoge fluit bezweert de slang en zweept haar rubberen gewrichten op ze pruilt naar pa hij knipoogt naar de beul die het slagzwaard slijpt de Doper bij de kraag van zijn kameelharen mantel grijpt hem naar een stronk…

gescheurd Een duifgrijze mist zwelt Omzwachteld me in wijde slierten Schuift over prikkeldraad Ik blijf, sidderend, wenend In de aardkorst geschroefd De beul toont zijn striemen Bewijzen van een oud gevecht Ik zie het litteken, gekarteld wit Ik wil weg, duiken in de schemering Het broeierig purper Ik sta hier, een versteende stronk…

ooit kwam hij uit het ei gekropen genesteld in een vermolmde stronk onder een dun bladerdak nu kruipt hij uit de winterslaap over een tak in de tropen in een woud dat dagelijks kaler wordt het broos skelet houdt hem lenig gladde schubben dekken zijn leren vel als vingernagels die elkaar overlappen er spant een vlies over ogen die zwijgen…

In het geheime stadspark Bloeit een klimtak Met zuignappen nippend aan het sap Uit schors of stronk of brokkelmuur Voer voor zwam en schimmel Het wekt de verwondering van de ontdekker Met een droge spons onder het schedeldak Slorpend van een bron van weten.…

Kralen diep verzonken in geschrokken open staren achter kronkelde stronken waar `t even leek te kraken een ohooh lijkt je vonkelende lachje aan te raken het geluk nog net te zwanger om al in paniek te baren Wangen blijven bollen maar het kan niet echt meer smaken bitt`re sijpelsappen rollen ontkrullen lokken oker haren snappen bos bewust van…

Met nog zoveel and're dennen Was hij fleurig opgegroeid Groen werden zijn naalden En hij stond zo.....ongemoeid Maar dat zou niet lang meer duren Want een krachtige mannenhand Kwam hem van zijn stronk afzagen En verstuurde hem door 't land Op de markt stond hij te wachten Lotgenoten wachten mee Tot een koper hem kwam halen En hem meenam…

Zo staan zij eender allemaal, Geknipt, gekapt en afgeschoren - En toch is elke stronk eenmaal Uit een beukenboom geboren,- En geen van hen wordt immer groot, En geen van hen gaat immer dood.…

Overal ruikt het naar verkoolde stronken. In elke vlam vermoeden de omwonenden het voorteken van een rode zondvloed. Toeval sluiten we uit. De stichter is een op hol geslagen dwaas, die laf toekijkt op de rug van een heuvel. Maar een vroeg gebluste haard is een buitenkans voor sprokkelaars. Het halfverteerde hout ligt voor het rapen.…

Wandelstof kruipt achter me aan… wolkend Het bos, zwoele warmte, flikkerend zonlicht Zoemend geluid, muggen die struiken bevolken Ver geblaat van Drentse heideschapen met graasplicht Het pad zandgeel, onregelmatig door stronken Hoefafdrukken van paarden s’morgens vroeg Ik struikel, wankel verder… bosgeurdronken Laat in de middag, zon zakkend…

Waar tot voor kort een aardig fietspad me door een bos voerde, waren sporen van shovels te zien en restten slechts stronken.…

Moedeloos ging ze op een oude verweerde stronk zitten en staarde voor zich uit. Ze haatte alle andere heksen uit de grond van haar zwarte hart. De haat kwam als groen slijm uit haar mond en druppelde sissend op de met mos begroeide grond. Ze schrok van het geluid en sprong op toen de bodem openscheurde.…

Hoe ik met Piet zijn kleinzoon bezocht die een huis had in Noord Spanje en Piet die toch al niet goed ter been, zich voorzichtig voortbewoog over grote rotsblokken en stronken in diens tuin. En hoe ik een reis met hem naar IJsland en Macedonië maakte en met hem mijn ex familie bezocht.…

O ijdelheid der stronken! Enfin...Niet getreurd. Nu komen de groentjes! Je pakt dat allemaal samen en laat dat vallen op de grond!' 'Op de grond laten vallen?' 'Tuurlijk, tuurlijk, voedselhygiëne voor alles, dacht ik! Komaan! Geheid!' 'Heuh!' 'Uiterst effectieve methode!…

In de bijkeuken vond ik een houten dikke stronk van een boom. Mijn vrouw was ook in de keuken gekomen, en zei: ''Niet er naar toe gaan hoor, laten we maar naar het dorp gaan, misschien is daar een goedkoop hotelletje.…

Omdat onze verdrinking nieuwwaardig is en onze gedichten worden aangekondigd als roddels door de grote steden, graven we ons ondergronds in, bloeien we op tot stronken, verbleken we tot botten, zullen we niet worden verheven op de lippen van nepkransleggende speelgoedsoldaatjes, noch geprezen worden door zielsvolle klokken, onze hoofden geen…