Alle inzendingen over tijdloosheid

Tijdloos projecteer ik de ruimte als vlak het vlak als lijn de lijn als punt onvoorstelbaar klein zonder begin ook eindeloos het oneindige zijn waarin ik ben binnengestapt in de kern van mijn bestaan waarin ik kan toeven als ik dreig mis te gaan waar ik de horizon snij ligt mijn verdwijnpunt buiten de tijd…

Alsof de tijd, het besef ervan kristaliseert, tijdloos kort verstilt... Ja, ik ben.…

de ring rond mijn vinger vlecht de tranen met het goud ik sie raad ooit gegeven in de cirkel waar begin noch einde elkaar raken toekomst was nog toekomst ik voel de mouwen van de jaren ik haal ze uit steek voor steek rol de wol op en brei een nieuwe trui minstens zo warm, geschikt voor elk seizoen, maar ditmaal tijdloos…

Mijn geloven in tijdloosheid is normaal. Mijn ervaren van oneindigheid een ervaring, rijker dan al het aardse. Toch dien ik de tijdloosheid te vertalen naar aardse begrippen, om mijn tijd hier te doen vergeten. Het is zo gewoon voor mij geworden!…

Geslagen, verloren en klaar voor een nieuwe dood, met de eeuwige twijfel van de tijd die hem uitkoos. Zijn beul is blind en machtiger dan de dood als ik kijk en hij me niet ziet. Want hij is ver weg als de ware beul die ik ken wanneer de schaamte me laat zwijgen. Wat is het verleden ? De trein die ons…

Bloem en schoonheid samen één tijdloos in een oneindig leven Atomen en neutronen explosieve woorden in een eindige wereld Jij en ik samen één tijdloos in een oneindige liefde…

Zonder hoop is hopeloos zonder reden redeloos geen horloge, tijdloos zonder liefde liefdeloos geen emotie emotieloos zonder belang, belangeloos, maar er is nog nooit een mens geboren die emotieloos, zonder reden belangeloos in een tijdloos omhulsel, als hopeloos te boek stond.…

Ik moet voorlopig tijdloos door het leven en mis de trage wijzers met de zweep in orde en in regelmaat bedreven. Ze hielden mij zo stevig in de greep, dat in mijn ziel de sporen van hun kneep als blauwe plekken zichtbaar zijn gebleven.…

Licht dat vecht in de gevangen eenzame leegte die ik ontdek waar schaduwen bedwingen wat gedachten weer verbergen waar ik niets ontdek Maar bang ben ik niet want ik ben de schaduw die verandert in het licht dat niet meer vlucht en verandert in het steen dat fosielen en dromen bewaart voor mijn…

als een zucht in geborgenheid verglijd ik in diepe dromen waar verlangen tijdloos wacht op het ontwaken van de dag waar de helderheid van sterren voor eeuwig zal verdwijnen de komst van de prille morgen kleur aan de wereld schenkt zodat liefde kan ontluiken in verlangen naar elkaar waar een ster in de nacht tijdloos op me wacht…

Ik val in het huidoplichtende, zielsvervoerende geluid van een tragisch verliefde saxofoon die zijn warmste stem bespeelt om het triest klinkende geweten van de sombere piano met zijn gevoeligste melodie te verzachten. In zijn hoogste noot troost hij haar fluisterend dat zij zijn mooiste is, terwijl een mijmerende bas de gitaar van zijn dromen…

Met niets dat ik nog behoef, Verblijf ik… tijdloos.…

knarsend geluid doorweven in roodbruin vergane dromen krakend roest als verlangen aan een leven verward in kronkels gedraaid in breekbare tijden als stukgelopen radars in de klok van het leven…

Ontembare pijnen borrelen op vanuit je ziel vullen je met hun luid geschreeuw een minuut lijkt wel een eeuw wanneer de walging je overviel Je ziet geen zin voor je bestaan omringd door luxe en consumptie zie je voor jezelf geen functie - binnenkort is het gedaan Dan ga je weg van al die pijn en ontvlucht je elke schijn Je voelt je nooit…

in een kamer met rook bedoezeld schrijf ik neer wat ik niet zeggen kan wijn en mezelf raken elkaar momentaan woorden gerangschikt tot een bereik van niets…

hij kraakt zijn lied niet meer van versgebrand ik draai nog één keer de doorleefde knop rond, snuif het aroma in herinnering van kransen met amandelkoekjes en keer de zandloper alles wordt uiteindelijk antiek…

Ik probeer de tijd te meten een seconde, zo verdwenen een minuut, een kort geweten maar dagen te kort voor stenen weken zwijgen voor planeten een maand zoekt naar fenomenen jaren tellen in het weten zoals eeuwen tijdloos schenen De tijd is nog nooit gevangen In momenten en gedachten Tijd bestaat voor jammerklachten Tijdloos is ook zielsverlangen…

Tijd is tijdloos...…

tijdloos beleven wij de zomeravondrust agenda ontbreekt…

Dogma’s zijn tijdgebonden verwoordingen van een Waarheid die woordloos en tijdloos is.…

En terwijl de ijle ruimte zich plots met Händel vult en ook een streepje Bach hoop ik stil dat dit moment mij bij zal blijven tot ik zelf, gevat in tijdloos kleurpalet opstijg naar het Al.…

En terwijl de ijle ruimte zich plots met Händel vult en ook een streepje Bach hoop ik stil dat dit moment mij bij zal blijven tot ik zelf, gevat in tijdloos kleurpalet opstijg naar het Al…

soms wordt licht als enige straal glansrijk verlicht zonder een letter van taal in het tegenlicht van engelengeduld gebundeld, wel duizendmaal het voelt voor mij als wezenlijk bovennatuurlijk het draagt in mij onschatbare gebaren ik ervaar datgene dat ik als mens wil vasthouden, bewaren nu telt, zegt morgen tegen mij wees…

De tranen stromen langs de verweerde groeven tijdloos is verdriet.…

hoog in het oneindige twee glinsterende sterren gestroomlijnd samen twee zo teder en tijdloos.…

hoe de tijd aan me knaagt wordt zichtbaar als ik in de spiegel kijk zie gelukkig nog de knipoog van een tijdloos kind…

van alles in ons leven is tijd het meest tijdloos, aan het begin en aan het einde ervan is elke minuut nog steeds even lang.…

met ijzige lucht bekleed ademt het land nog onbewogen als een kale jas vol weidse stilte zo tijdloos om me heen…

het jaar lost op in talloze herinneringen tijdloos opgeslagen in kieren van de geest wat zal worden vergeten zijn meestal kleine dingen en die mis je soms het meest…

van dichtbij kijkt ze wat snoezig verlegen van het ene in het andere met haar haar vermoeid en kleverig in opgewonden zweet nog buiten adem een kusje en glimlach waarna tijdloos een warmte onze wereld vult…