Alle inzendingen over twee werelden

komen voorbij en foto's slaan nu de brug tussen jouw twee werelden…

Ik verdrink in hulpeloosheid eigen door binnen gedachten te hinken tussen twee werelden Ik zweef tussen licht en donker gevoel contra verstand en het pijnigt niet alléén Kies ik voor het één dan lijdt de ander in oprecht verstikkende gevoelens van verdrinking Ik zoek een handreiking te kunnen omgaan met dit fenomeen zodat…

Nederlands - moedertaal - 86 Best of both worlds > het beste van twee werelden, het goede met het goede verenigen…

Twee werelden zoeken elkaar te bevruchten. Paniek slaat toe. Hardnekkige pogingen om de zaken gescheiden te houden, falen. Het verborgene dringt zich op en laat zich niet meer ontkennen. Het wil zich mengen met de dagelijkse dag. Mijn eigen zijn laat van zich horen, wenst als geheel aan bod te komen.…

de kloof tussen hun niet uitgesproken woorden deelde de wereld in twee een rivier, bronstig, onstuimig, scherpte de rotsblokken diepte de kloof woorden, toegeworpen, verdronken sloegen te pletter twee werelden een brug te ver…

Niemandsland tussen twee werelden. Wonend in het wit tussen de woorden. Ongedachte, onvertaalde leegte, Ruimte biedend aan wat bijna is. Aan nog niet gevoeld gemis. Aan het nog onbestemde.…

Een buffer tussen twee werelden verbrokkelt en verdwijnt in het kanaal, dat oeverloos voortkabbelt. Het asfalt scheurt, verzakt en dreigt te volgen. De weg beseft de juistheid van zijn naam en geeft gehoor.…

In wijsheid steeds het verlangen ontkend van zoveel schoonheid en ontembare passie twee werelden en niet één om in te leven zweef ik dolend rond als geest een bedachte goocheltruc om te verdwijnen of doormidden te zagen twee delen om te verdelen dit lichaam klopt van binnen op de maten van het leven maar de blik is vertroebeld…

Zestien beeldjes van hetzelfde formaat waarvan er twee mij hebben geraakt. Op één ervan een uitgehongerde Afrikaan direct ernaast een lustobject met een banaan. Twee werelden ver uit elkaar: De één gaat dood, de ander komt klaar.…

kleuren van het bloemetjesbehang je lippen kusten uitzicht op een verre horizon die pijlsnel nader zwom toen zwoele blikken liefde vroegen zonder schikken ik opende in diepte die de tijd verzegeld had jouw overgave maakte passie los die eerder niet geweten was je glimlach ging verloren in de zorgen om je heen je bent niet in twee…

Wij zijn, mijn lief, twee werelden zo ver uiteen als aarde en morgenster en zo tot eenheid omgedicht als twee profielen van een gezicht En samen zijn we van de kleine smarten tot in de zeldzame festijnen van ons beider leven wat valt er nog te geven?…

Ze legt twee “wereld” bollen op de bar Die spreiden zich gedwee In een weeld’rig decolté Z’n ogen staren star. Hij buigt zich nu naar voren Om haar bestelling aan te horen En met zacht geluid betovert zij Als de eigentijdse Lorelei. “Pardon” zegt een tikje schor een kale heer met snor, En een stem, die zeik’rig zeurt.…

Twee werelden raken heel even dezelfde snaar, gedreven door een vonk van zuivere herkenning die even helder als rustig is. Het herinnert ons eraan dat we, ondanks de complexiteit van ons eigen bestaan, verbonden zijn met iets dat groter is dan onszelf. Nu stroomt de tijd weer verder en pakt het grote geheel de draad weer op.…

Er waren twee wegen rondom ons huis. Het ene heette Riverdale. Het andere had de naam duivelspad. Het onderscheid tussen de twee was zo overduidelijk dat er van vergissing geen sprake kon zijn. Twee wegen…, gescheiden door twee werelden. Als ik terug ga in mijn gedachten beland ik als vanzelf bij Riverdale.…

Ik wou de vogels ademen me vlechten door hun lied zo smolt mijn stem in weidse band die liefdevol gebiedt. De bloem wou ik beluisteren haar prille opengaan dus lijmde ik mijn slakkenhuis er zachtjes tegenaan. Ik wou de sterren strelen ver reikte ik mijn hand hun vurige begeerte heeft mijn vingers opgebrand. Mijn ogenblik is opgegaan…

Kom maar even dichter zei ze en ik waande me poëet maar met de snelheid van het licht wist ik de relativiteit van woorden.…

Het huwelijksbootje vaart rustig door heeft de wind in de zeilen mee een leven van ups en downs dat was het leven van die twee. Ze genieten nu van de mooie tijden die hen nog zijn gegeven ze halen eruit wat erin zit in dit prachtig gegeven leven.…

Jij en ik zijn als honing en thee. Ik bruis, kook en walm maar al te vaak. Jij verzacht dan kalm die wrange smaak !…

Mijn jeugd was een mengeling van twee werelden. Thuis zat ik eigenlijk in een bejaardentehuis en op school leefde ik min of meer in de “normale” wereld. Je paste je gedrag aan als een kameleon al naar gelang in welke wereld je je bevond.…

Want wat doe je als moeder van rond de vijfendertig met twee schatten van kinders als je tot het inzicht komt dat je toe bent aan iets of iemand anders? Je neemt gewoon de kinderen mee. Want je wilt toch wel als moderne vrouw met de eeuwige toekomst voor zich het beste van twee werelden: elke avond flirten maar wel een goede moeder zijn.…

Ze breide voor ons allen sokken in twee rechten, twee naadjes onderbroeken en borstrokken van grote tot kleine maatjes. Ze breide jurken en truitjes in twee rechten, twee naadjes de halsrand versierd met ruitjes of Franse ajoursteek met gaatjes. Het ondergoed missen we voor geen meter maar is ónze tijd wel echt beter?…

De knul ging heen naar Dieren: naar 't weeshuis met z'n wijf, om Adrie's feest te vieren. Ze gaven hem de vijf. Ze stonden meel te zeven en wachtten toegenegen op Stientje, die nog even een zelfmoord wilde plegen. _____________________ Noot: Dit is een afteldicht. Ga na, dan zie je zelf op rij en goed in zicht de nummers nul tot elf…

Haar leven bestond uit twee werelden. Een stuk van haar hart was in nieuw guinea achtergebleven. Het andere stuk was voor haar familie. Wat moesten we lachen toen ze een foto van ons zoontje bekeek en zei dat ze hem wel leuk maar ook zo wit vond. Wat had ik een bewondering voor haar toen ze in discussie ging over de politiek in ons land.…

Het dacht de zaak op te lossen door twee wereld oorlogen. Na deze oorlogen werden er gewoon meer baby's geboren. Vroeger kon het aantal mensen lekker verminderd worden door pest. Hele landstreken werden ontvolkt. Altijd waren er Slimmeriken die iets uitvonden om de ziekte te bedwingen. Nu laat Het ons begaan.…

(Dochter aan ernstig zieke en zwaar demente vader) Oh, lieve pap, wat was dat moeilijk om het grote wonder diep in mij zo kort voor jouw afscheid met je te delen ik weet nog precies wat je toen zei Ik voelde mij een bijzondere schakel tussen jou, mijn vader, en mijn kind die ik allebei toen alleen kon voelen maar voor altijd met elkaar verbind…

Ergens in zijn boek schrijft Geert Mak: ‘Bijna iedereen op de brug bungelt tussen twee werelden in’, dat geldt niet alleen voor de mensen óp de brug.…

Ze is 2 jaar en als ze gaat slapen, dan slaapt ze in ons grote bed Als het niet te laat is nog een verhaaltje, en dan begint de pret Ze is moe en haar oogjes vallen langzaam dicht Haar hoofdje dicht bij het mijne, een lach op haar gezicht Haar handje aan het zoeken, naar die grote hand van mij En als ze die heeft gevonden kruipt ze nog wat dichter…

Als ze hetzelfde weten of elkaar niet begrijpen, weten twee net zoveel als één.…

jeukten en tanden knarsten de benodigde gegevens ingeklopt Eenmaal een kamer binnengeleid duurde het wachten terwijl men in de kamer naast ons tijdens een gezamenlijke koffiepauze gezellig aan het babbelen bleek nóg wat langer Nadat een arts eindelijk haar gezicht liet zien stonden we mét verwijsbrief voor de tandarts binnen twee…

woorden uit een stem ontstaan schoonheid vervult dit innerlijke leven vriendschap nadert een verloren hart twee mensen verdiept in een hoger beleven…