Alle inzendingen over verbazing

Verbazing over moeder aarde hoe zij het al die jaren klaarde steeds weer de schoot te zijn van al het leven groot of klein Zij laat alles groeien en bloeien zonder zich te vermoeien om wat de mensen haar aan doen zij maakt elk voorjaar weer groen Het is een groot wonder keer op keer bijzonder dat zij al eeuwen lang gaat haar eigen gang…

Met oprechte verbazing en een tikje jaloezie, oké, kan ik luisteren naar de verhalen van mensen die UREN in de keuken staan om een maaltijd klaar te maken. Echt met verbazing en als ik dan alleen maar luister naar wat mensen "allemaal nog moeten doen" voordat er een maaltijd op tafel staat.…

Als het over mensen gaat, moet je je over niets verbazen.…

Doet me zwoegen en verbazen, toen ik me nog in liefde waande. Nu het schuilhouden van de 'ik' in stilte, dromen over verre lichten, in weemoed en alle prilte, schijnend op die prachtige gezichten.…

Een brandend lampje kan ons een mensenleven doen verbazen.…

uit het bos het ruisen is aan het verhuizen jengelt nog na in versgezaagd hout op het mos hun zielen dwalen in het woud van oudsher dat tot park verwordt paden van naalden zijn al door asfalt vermoord hoor drift in het stappen van mensen, hier knispert beschaving stilte verwensend met schreeuwen in dolle verdwazing verbazing…

Ik kwam in verbazing, teleurgesteld haak ik af.…

Ik verbaas me dat vooraanstaande PvdA'ers nu al op het graf van hun partij staan te dansen.…

De volgende ochtend (momentopname) las ik vaak in verbazing gisteren terug. Boos, verdrietig, onbeholpen, blijbloesemend de lente in. Ik heb er nooit een draai aan kunnen geven maar wel er mee leren leven. Driek was een exponent, zijn taal tot kunst verheven, wat een heerlijke vent, onuitwisbare indruk.…

Opvallend, een gedicht, waar een gevestigde naam aan hangt, wordt direct duizenden keren bekeken/gelezen. Is dit een vorm van cognitieve dissonantie, bevestigt men daarmee meer zichzelf (als lezer) dan het gedicht zelve? Ik vind het gedicht van de nieuwkomer veel interessanter, die heeft een veel hogere horde moeten nemen, wat moet die dan wel…

Soms heb je het gewoon gevonden, denk je vele antwoorden op vele roepende vragen denkend om dan weer verder te kunnen gaan valt het zo smerig tegen dat je het wel uitschreeuwen kan Soms verwacht je totaal ergens helemaal niets van word je compleet overdonderd door het onverwachtse alle standaard veiligheidjes omvergeworpen hup het diepe in…

Een secretaresse uit Grazen Die ontkleedde zich in twee fasen Want in een flits Ze pakte de rits De rest zal je dus niet verbazen.…

Het meisje Tanja zat op een Zaterdagavond druk te borduren. Het gaas op de tafel toonde al een groot bruin hek. Daarbij begon al een boerderij op te komen. "Werk maar lekker, zusje," moedigde haar broer Fred aan. "Ach, mijn ogen beginnen te jeuken van dat strakke turen," begon Tanja te mopperen. "Nou, laat mij het maar eens overnemen," lachte…

Eens nam ik dit alles waar en sprak dit tot mijn verbeelding en verbazing.....…

De verbazing is de grond van de lyriek.…

Even buiten het dorp, aan de landweg, stond een mooi huis, waarin een jongetje van vier jaar woonde. Dikwijls sloop de kleine Laurens heen en weer door de tuin. Dat ging voorzichtig voortschuivend, op handen en voeten of gehurkt. Daarbij verbeeldde het ventje zich Sindbad de zeeman te zijn. Hij, de dappere sprookjesheld, moest de strijd met gevaarlijke…

Een hele tijd was Jeroen sprakeloos van verbazing. De volgende avond stond hij weer buiten, erg nieuwsgierig. Zou er weer iets bijzonders gebeuren? Warempel, daar verscheen die bewuste wolk weer, zelfs nog groter dan eerst. Plotseling kreeg hij een heel ander aanzien. Hij kreeg de gedaante van een Oosters paleis.…

Geloof in het onmogelijke,het zal je verbazen.…

Het was een zomerse dag in mei 2017. Pascal woonde in een appartement in Den Haag waar de woonkamer gericht was op het zuiden. De hele middag scheen het zonlicht naar binnen. Hij kwam half zes thuis en zag de thermometer een temperatuur weergeven van vierendertig graden. Pascal was docent welzijn op de middelbare beroepsonderwijs “ROC”. De leerlingen…

Diep ademend fiets ik door de laan vol eiken. Overal klinkt een lichte roffel. Om mij heen vallen heel wat eikels, maar ze raken me niet. Opeens... Een harde tik op mijn voorhoofd! Een sprinkhaan is tegen mij opgevlogen en springt naar beneden, belandt in de zachte grasberm.…

Tweemaal per jaar moet ik de gang gaan langs het parcours en het panorama van mijn mislukkingen,langs het nu geheel gerenoveerde en supersonisch ingerichte kantoorgebouw waar ik eens ben afgedankt en dat nog steeds ten dienste staat van de doelloze bezigheden die aan het intrinsiek zinloze leven van de mensheid bezwaarlijk een werkelijke zin of betekenis…

De constructies in het trapportaal van onze flats in de Nassaustraat maken soms en op sommigen een merkwaardige, dan wel wonderlijke indruk. Net zoals de flats dateren ze uit de vijftiger jaren van de voorgaande eeuw en hun ontwerper bleef me altijd onbekend. De metalen leuningen in het trappenhuis zijn sierlijk en wellicht kunstzinnig verantwoord.…

Ze zaten steeds vóór me tijdens de vergadering en wierpen me hun onpeilbare, duistere blikken toe, tot het moment aanbrak, het onvermijdelijke, onherroepelijke tijdstip waarop ik vernemen moest dat ze niet langer te midden van de levenden verkeerden, dat hun wanhoopsdaad een feit was. Ik had hen nooit gekend en gepeild en heb nooit kunnen begrijpen…

Door flinke windvlagen tijdens de bui zagen de terrassen op het plein er verlaten uit. Mensen waren naar binnen gegaan in één van de bistro’s. Pascal ging naar binnen bij “September” en zag boven nog een tafel leeg. Hij bestelde een “chimichangas” en een ijsthee. Hij keek naar beneden en zag aan de bar een vrouw die het haar in een boblijn had gekipt…

heb je geweten dat je zo diep geraakt zou kunnen worden dat er zoveel gevoel in je zit in opperste verbazing dat dat eigenlijk leven is…

dat we zo diep geraakt zouden worden dat er zoveel gevoel in ons zit in opperste verbazing dat dit eigenlijk ons leven is…

Het was waarlijk Om zich te verbazen, Zo naar stond die Man daar te blazen! Maar neen, verbazen Dat deden we ons niet; Want we kenden De reden van zijn verdriet. Eén onzer althans, Die er alles van wist, Van het vreeslijk geheim Van de clarinettist!…

Er schuilt een dichter in mijn huis Ze doet me telkens weer verbazen Ze laat het sneeuwen met de Pasen En kweekt pioenen in haar kluis Huilt middenin het feestgedruis En zweeft ongrijpbaar door de mazen Er schuilt een dichter in mijn huis Ze doet me telkens weer verbazen Ze drinkt haar thee uit borrelglazen En strijkt haar plooien op ‘t fornuis…

De cartoonist schetst mijn verbazing.…

Spottend loopt ze met lange laarsen -in leer met lak verzegeld- -elke man met zwak ontregeld- Langdurig haar schoonheid verbazen Elke stap zacht de hakjes klikkend -met een rokje strak gevouwen- -zwoel de lippen gepruilt gehouden- Verbazing werkt licht verstikkend Haar ogen die subtiel de lust smeken -een verbeelding zo uiterlijk mooi-…