Alle inzendingen over verdr

Half zittend, half liggend Bank vervangt zijn bed Zappend zonder inspiratie De wereld in van net tot net Depressief zijn, volop klagen Altijd wel een mening klaar Werk van anderen af te zagen Maakte zelf nooit iets waar Zielig hoopje mens Zestig-plus staat aangegeven Niets geleerd van elke fout Maar papa, als je zo wilt leven Ben je wel…

Mijn geliefde liet mij zitten en vertrok naar Zuid-Frankrijk. Ex-en-Provence…

In de lange rij vóór de kassa vestigden mijn ogen zich op de schijnbaar zinloze tekst: "Inlegkruisjes 39 eurocent". Het was druk in de supermarkt. Om onnaspeurlijke redenen drong zich ineens het beeld aan me op van mijn eerste pop, Rosa genaamd, en van het beertje waarmee ik op die oude foto stond; het beertje dat later kwijtraakte onder de divan…

"Keep expressing yourself" Dat is het laatste wat jij mij in een mail stuurde. Het laatste wat ik van je vernomen heb. Je bent er niet meer... Voor mij ben je er ook nooit écht geweest. Ik las de door jouw getypte letters, jouw woorden. Geen stem, geen gezicht. Gek.. Het voelde desondanks alsof wij elkaar langer kenden, beter dan wat de realiteit…

De zuurkool pruttelt stampend in de pan om dampend wit niet zwart te branden gebakken spekjes geuren watertanden gebogen rookt de worst er het zijne van de kanarie zingt met uitgestrekte nek naar de spinnende kat, gekooide nood Cyclamen in pot bloeien uitbundig dood als ik met automatisme de eettafel dek het serviesgoed staat uitnodigend…

Misschien kon je het niet vertellen In wezen lijkt me dat nu zo gewoon Jij schonk me immers je eerste zoon Nu mag ik hém niet eens meer bellen Lief je had me niet zo mogen kwellen Ik zag mezelf al met die kroon En daarom kreeg ik je verraad als loon Frappant, hoe dat soms op komt wellen Was dit voor mij toen te voorspellen Al dromend naast…

Stiekem glip ik nog in bed, je kan me niet verdragen Ik probeer en jij verzet, ik kan je niet behagen Langer dan ooit, helemaal stil Verder dan nooit, helemaal kil Zwetende lichamen, helemaal bevroren Naast elkaar, schijnbaar samen, luisteren zonder iets te horen…

Ik zit in de tram, en kijk om me heen. Er zijn zoveel mensen, en ik ben alleen..... Ik loop door de straten, en voel me benauwd. De zon schijnt haar stralen, en ik heb het koud...... Ik lig in mijn bedje, en alles vertraagt. Het lijkt wel een film, hoe alles vervaagt...... Verblind door mijn tranen, verwoest door verdriet. Ik voel…

De straten zijn onveilig ik zit hier als versteend voel mijn tranen niet meer druppen nimmer heb ik zo zacht geweend mijn gebroken hart is warm maar vandaag stierf er bars een stukje leven van mij af ze bliezen hard de kraaienmars…

ademloos luister ik als de wind stopt en in die stilte de wolken mij vertellen wat ze onderweg hebben gezien als speling van het lot staat de wereld maar even stil voor ik mijn blik weer omhoog richt en mij spiegel in een blauwe hemel spoelt de regen mijn tranen het dal in waar rivieren stromen naar oceanen van verdriet vermengd…

De morgen vult zich in leegte Niets is meer hetzelfde Stilte hult zich in zwijgen Een ijskoude nevel sluiert De zon lijkt in zwart opgelost Niets is meer hetzelfde Ogen vullen zich in tranen Het afscheid van een verleden De morgen vult zich in leegte Niets is meer hetzelfde Lichamen die niet meer passen In een samenzijn van liefdeskleuren…

Stilte schallend over velden weerklank na de ´last post´ geruis van koele wind en wapperende banieren Gelederen stram aaneen een vlag halfstok gehesen saluut klinkt uit drie schoten voor gevallen kameraden Mannen, strak hun blik opeengeklemd hun kaken en goud dat toont de heldenmoed postuum de eer bewezen In oneindig lijkend lange…

Hoe is het mogelijk Te klimmen uit de bodemloze put Van mijn gevoel Levenslang heb je mij gegeven Mijn ziel ligt in jouw handen Nooit zal ik de korte tijd Dat mijn leven perfect was Vergeten Ik hou van jou Met heel mijn hart En zal dat altijd blijven doen Tot in de Eeuwigheid…

onze dromen zijn van glas in vormen teer en breekbaar ze schijnen door voor altijd vast ik wil kijken in je ogen zien hoe licht daar breekt hoe langzaam jouw emoties doven samen gaan we wandelen naar de grens van ons gebied leven tussen vreugde en verdriet ik wil met jou de bloemen zien de vergezichten in de wolken gras dat…

Indien ik een regenboog kon nemen, zou ik `t voor je doen. En samen zijn schoonheid met je delen. De dagen dat je bedroefd zou zijn, zou ik indien ik kon, een berg voor je bouwen, dat je kon beschouwen als je eigendom. Een plaats om de sereniteit te vinden, een plaast voor jou alleen. Kon ik je verlossen van al je problemen, dan zou ik `t…

Als de zomer is aangebroken, trekken de gezinnen naar zee en ze nemen de kinderen mee in de - meestal ijdele - hoop dat ze de lelijkste kunnen verdrinken.…

De strijd is gestreden Bloedrode krassen op de muur Je ijselijke lach zacht wegebbend in mijn hoofd Het gevecht is voorbij Ik dacht dat ik voor eeuwig zou blijven vallen In deze duistere droom De gedachte dat jij mijn leven zou leiden Werd me teveel En ik zou opstaan Je de vorm van mijn hart tonen Mijn tranen barstten uit Als glazen…

Ik denk wel eens zoals vandaag hoe het zou zijn als je zou leven waren wij dan de beste maatjes kreeg ik ‘n doos vol chocolaatjes of zou je mij ‘n bloemetje geven? Het gaat me echt niet om ‘t krijgen maar omdat jij dan zou bestaan en ik trots naar m’n kind kon kijken je zorgzaam over je haren strijken bemoederen voor je weer zou gaan…

Het is tijd om te vergeten Tijd om verder te gaan Geen tijd om na te denken Geen tijd om er bij stil te staan Het wordt tijd voor een nieuw leven ‘t Wordt tijd voor een schone lei Niet meer denken aan daarvoor Niet meer denken 'wat doet hij' Nu ben ik eindelijk bevrijd Eindelijk uit jouw armen Nergens vind ik verdriet Nergens…

De roos, als symboliek De roos, als lach en traan De roos, symbool voor de tragiek De roos, waart je in een vrolijke waan Een roos, staat synoniem voor hartstocht Een roos, die jouw liefde symboliseert Een roos, voor de jongen om wiens gunsten je zo vocht Een roos, voor de jongen die jij zo adoreert Een roos staat ook synoniem voor verdriet…

In mijn hoofd vol gedachten Waar verzetten niet meer helpt Zit ik stilletjes te wachten Tot de dood me overstelpt In de wirwar van gevoelens Als spaghetti door elkaar Als een mens, loos van doel In het geheel er niet mee klaar In het schreeuwen van mijn pijn In het vallen van de nacht Zal ik wanhopig denkeling zijn Die een zeker zuipen…

En zoveel schande werd in liefdes naam Met rein gelaat, gemeen gemoed bedreven, Dat ik mij vaak genoeg voor liefde schaam En walging mij belet om voort te leven. Een felle blos, een bloedgolf stijgt naar 't hoofd, Het wordt mij beurtlings rood en zwart voor ogen. Ach, alles wat geluk is wordt geroofd, Bevochten op almachtige gier* en logen…

Zomaar een donderdag in maart Het vonnis wordt voltrokken Nog voor de schuld bestaat Misschien is het beter zo Het onvermijdelijke lijden bespaard De aardse vorm ontnomen En de ziel bij de andere engelen geschaard…

Stil geslagen, mijn mond verzwijgt, elk woord, in alle talen, gedachtes, overspoelen me, er vormen zich, verhalen. Een blik, een gebaar, een woord, zouden me doen praten, ik zoek, ik kijk, maar zie geen teken, je hebt niks in de gaten. Een snik, een traan, een waterval, onstuitbaar verdriet, het besef, dringt tot me door, jij…

Het was een wonder Er was een nieuwe ster Een nieuw geboren kind Nu schittert hij heel ver Een kind verliezen Kán en mág niet gebeuren Onmacht, boosheid en emoties Lijken je te verscheuren Plots is alles één verdriet Alleen de tijd kan je nog leren Hoe hiermee nu verder te gaan Om dit verdriet te accepteren. Pijn slijt, maar liefde…

Is niet de beste tijd tussen 't dromen en ontwaken.. waar de werkelijkheid van 't leven je nog niet echt kan raken waar je je niet bewust bent van pijn en van verdriet die enkele seconden... zijn die 't beste niet?…

ik eenzaam dat ben ik iedereen is druk niet voor mij niemand om mee te delen de vreugde het verdriet niemand die het merkt niemand die het ziet alleen op de wereld zoveel mensen om me heen ik eenzaam dat ben ik…

het was koud, bar koud we hadden niets om te stoken de oorlog had alles opgebrand we zaten ondergedoken kolen waren niet voorhanden hout was een schaars goed onze kleding was versleten hoe houd je dan nog moed dekens mochten haar niet baten kleine Elske stierf, mijn zus vader hakte in de grond een gat en ik gaf haar een laatste kus…

Ik weet nog goed hoe jij me die eerste keer aankeek, ondeugende ogen en een heerlijke lach. Het weer, warm en benauwd het was midden juli. Ik zat samen met mijn vriendin te genieten van een koel biertje op de trappen van de Sacre Coeur. Een van de mooiste plekken in Parijs. Ik had net een slok bier genomen toen jij naast me kwam zitten en een heel…

Het is mijn opa niet, het is mijn opa niet Die daar ligt, zo stil Die ken ik niet zo goed, ik heb hem niet gekend Mijn opa wel, maar dat is hij niet. Van al dat verdriet hier, zoveel verdriet overal Word ik hyperactief. Zouden ze dat merken, dat mag toch niet. Handje schudden, handje schudden, veel sterkte gewenst Dank je, dank je, ja het…