Alle inzendingen over voren

Rutger, luister even: als ik cello speel, dan zit ik in de voren van het boerenland. Ik ruik de paddestoelen, want het is mijn aarde. Ik laat geen water achter in de lente.…

Kortom, het leeft in Termunterzijl als nooit te voren! Dit was T.U.I.G van der Riggel voor Absurdistisch Magazine Edition IT vanuit Termunterzijl…

De regen die mij, in augustus van het jaar dat ik jou zag, verregende Maar terstonds ook mij verdronk, zomert nog door tot eind december…

De gekoeieneerde kakelkip stak haar hals over kop in het zand. Met schouder en lende- biefstuk, of is het dan filet De hand slachtte de kip haar ellende stortte zich uit over de aarde, waar zij zich verstopt had. Gekrenkt tot op het bot geplukt. Geen ander lot beschoren dan soepkip zijn.…

Wie mijn vaders handen ziet biddend voor het avondmaal levensringen op kootjes vermoedt een verhaal dat zelfs de bijbel niet biedt Hij placht hem te vragen, na het amen. uw handen hebben geleden, niet waar? Vader bekijkt zijn vingers En zal het zwijgend beamen…

een euro, negenentachtig cent, beetje zuur, maar veel smaak, rare afdronk, alles went. Redonaire tweeduizendvier, dat drinkt een echte vent. Van kurk smaakt 'ie beter, in champange of theeglas, maar bij vis voor geen meter drink 'm altijd als eerste, uit een bierpul of beker. Goede wijn is vrij van kater, hij voldoet, wat dat betreft…

Toen ik een jaar of acht was, het was in ieder geval nog voor het uitbreken van de oorlog in mei 1940, woonden mijn ouders in Amsterdam, op een bovenwoning in een arbeidersbuurt. Mijn vader werkte bij de stadsreiniging en liep met zo’n klepper door de straat om de buurtbewoners te waarschuwen, dat ze hun vuilnisbak buiten moesten zetten, want de vuilniswagen…

Het is maar goed dat wij ons niet kunnen voorstellen dat wat onvoorstelbaar is.…

'k Zie je komen in mijn dromen. 'k Zie je komen in de nacht. o Zo teder, weer zo lieflijk, met je liefde jong en zacht. Ach mijn liefste blijf bij mij ook al is het donker buiten, kom stil liggen aan mijn zij tot het schemert aan de ruiten. Laat mij van je dromen zijn, o zo teder, o zo zacht. Kom weer slapen in mijn armen: in mijn hart…

Ik zat in 't hoge gras; Het was een warme zomerdag, En uit de donkre schaduw zag Ik naar de lichte plas. En onbeschut voor 't zonnevuur Lag 't slaperige land Te domlen in het middaguur, Door moeheid overmand. Het was zó stil, zó stil.... De vogels droomden op hun tak, Het windje sliep op 't watervlak, En rustte koel en stil. Een…

Ja, toen stond ik er vóór!! Jaren zijn voorbijgegaan. Ik heb de hel gezien. Ik heb de vlammen van het vuur gevoeld. Momenten van vertwijfeling zijn geweest. Maar ik ben er nog. Nee, eigenlijk ben ik er niet meer. Ik ben veranderd. Ik ben er een ander mens door geworden. Het leed heeft me gelouterd. Het heeft me veranderd.…

Vóór het paviljoen dat de zwakzinnigen, alsmede mijn broer, huisvest en waar zorgzame verplegers over hem waken, houden een kromme berkenboom en armzalige takken die een zwakke bloei tonen in het hoopvolle vooruitzicht van de lente, nauwelijks het leven....…

zei ooit mijn vriend w. je werkt op vrouwen als op lachspieren de vraag is altijd waar je bent als je bent uitgewerkt…

weer vorst aan de grond vriendelijk wuivend naar zij die het volk behaagt…

De kwaliteit van de meester mete men aan de vorderingen van de zwakste leerling.…

tóch een mooi begin op eerste lentemorgen als vorst heen te gaan…

Is een columnist zo goed als zijn laatste column? Zo ja, dan ben ik bijna uitmuntend. Althans in de ogen van sommige lezers. Niet eerder werd een column van mij zo hoog gewaardeerd als die van vorige week: op het moment van schrijven staat de teller op 9.43. Een tikkeltje ongeloofwaardig. Een beetje ongemakkelijk ook wel, want hoeveel van die stemmers…

Het menselijke verlangen naar een (te) simpele voorstelling van complexe zaken is in tegenspraak met de neiging om simpele dingen complex te maken.…

De vorst Die avond scheen een grote winterhemel onwezenlijk in koude sterrenwemel en ongenaakbaar voor ons laag geloven. Het zichtbre eeuwge werd gebeeld, daarboven. De vorst omknelde gans de fonkelwanden van horizon en wind, stilte en stranden. De vorst beet in de vlakte en 't blauw verschiet, waar torens rezen als doorbliksemd riet.…

De Joho’s waren een wonderlijk volk, dat een geheel eigen tijdskalender erop nahield. Na diverse ijstijden woonden zij in schelpenhuisjes aan de noordkant van Europa. Uit opgravingen leerden onderzoekers, dat de JoHo’s klein van stuk waren. De mannen droegen meestal een snorretje en zij hadden opvallend brede schouders. Hun hoofden bedekt met grauwblond…

Het was al laat in de avond. Door de donkere zomerzoelte rende een jongetje van tien jaar. Norbert hield een helder brandende lantaarn in zijn ene hand. Daar ging hij langs het kleine meer; het was nauwelijks groter dan een flinke parkvijver. Een paar eenden keken Norbert al zwemmend aan. Het was alsof ze hem ergens voor wilden waarschuwen. Het ventje…

Dat Hudson's Bay met zijn winkels met oude formules in Nederland geen succes zou worden had bijna iedereen in Nederland kunnen voorspellen.…

Een meisje zonder hoop en zonder lach, maar die eenzaam stierf, vóór haar tijd.…

Ik kreeg nul op het rekest; "Nee, mevrouw, wij gaan pas om acht uur open" Daarop klampte ik aan bij een verkoper in een groente- en fruitzaak die mij eveneens afwees en ik schrok er daarop niet voor terug hem uit te schelden voor "botte lomperik" Teruggekeerd vóór de apotheek trof ik een jonge, florissante man van achtendertig jaar, die kennelijk…

Ze zat naast me te wachten op de houten bank vóór de Copyshop met in haar handen niets meer of minder dan wat beschouwd kan worden als de restanten van een poezenmand. Een klein vrouwtje met kroeshaar dat uitmondde in een klein staartje op het achterhoofd dat verklaarde "dat haar vriendin op sterven lag".…

Ik had dus op haar gewacht vóór het station en mijn post en positie daar bezet en ingenomen als een standvastige soldaat in een wachthuisje in oorlogstijd tot ik haar tenslotte zag verschijnen; de trouwe en langjarige kameraad van mijn jeugdjaren.…

Ogen die voren trekken van verlangen niet kijken, passen in de pas getrokken voren een and're richting gaan, spieren, ingetoomde kracht zacht aanraken willen, beroeren, behouden. Hoeveel voren tot de avond? Hoeveel morgen? Morgen...…

bus honderd acht en twintig naar Delluft reed uit De Lier langs Het Woudt een man stond op zei zo maar zo zout is het eeuwenlang nog nooit gegeten zet stil die bus mijn vóór-vóór-moeder beviel daar in 1622 van mijn vóór-vóór-vader de mond van de chauffeur viel om zeven over half drie open de bus stond stil de man wees op de boerderij…

Vandaag de handgranaat, wie doet ’t vóór ? Rajief, kom maar naar voren asjeblief. KABOEM !! Ach, ‘t is wel jammer van Rajief, met hem gaat weer een jong talent teloor. Dan reik ik jullie nu een landmijn aan, daar moet je thuis aandachtig op gaan staan.…

Later, vóór het gebouw, met uitzicht op armzalig geboomte vóór een troosteloze woning ontmoette ik hem, eveneens een senior. We kwamen te praten over de tegenwoordig alomtegenwoordige ontevredenheid, het ongeduld en de ratrace waarvan wij, mensen van de oude stempel, vervreemd zijn en die ons tegenstaat.…