Alle inzendingen over wo

Een echte man aanvaardt zijn nederlagen met dezelfde waardigheid als zijn overwinningen.…

Nederlands - moedertaal - 36 (wo)man of the match > held van het veld, man/vrouw van de wedstrijd, ster van het spel…

Het toneel van oneindig veel drama en ingrijpende gebeurtenissen: "Wien, Wien, nur Du allein, sollst stets die Stadt meiner Traüme sein, dort wo die alten Haüser stehen, dort wo die lieblichen Mädel gehen".…

Wohin die Vögel fliegen will ich sein in Afrika im Winter im Frühling zu Hause wo ich meinem Geburtstag feiere mit den Meinen. Die Sehnsucht nach weißen Neuschnee, die Düfte im Gebirge Sie bleiben Geburtstaggeschenke wie ich in Freiheit verpackt.…

Zat ik op het strand met ogen zien Mensen, het bedekt en rood glimmen Zag ik branding mensen tillen boten vagelijk ver opdoemen Zandig tussen tenen, haren vol Knieën op een rustoord leunen Het vergaan, de resten hoor ik Het gebulder van lopen schroeien Man bloeden zonnig rood Grijzend wolken levend dood Materie arterie aorta van eens…

België. Het is en blijft een bijzonder land. Gisteren was het Nationale Feestdag. Niet dat je het ergens aan merkt. Totdat je voor een gesloten winkel staat. Dat wordt weer rijst en bonen. Als ik nog genoeg campinggas heb. Had ik nu maar gisteren... In Poperinge is er markt. Toch wat te koop. Ik sla fruit in en een heerlijk geurende kaas. Op de…

Je geeft me een gedicht en schenkt me de stilte langs ogen, stil bewaard De weemoed van een droom, veilig opgeborgen, in het herkennen van jouw verhaal Samen kwetsbaar, zo verloren als woorden worden stilgelegd in tranen zonder samenspraak Je geeft me een herinnering en schenkt me lege handen, een omhelzing, stil aangeraakt…

Ze denken vast dat ik mij zwaar verveel, Sprak Wolfgang tot zichzelf - kijk ik naar buiten Dan zie ik enkel dartele kornuiten Terwijl ik urenlang etudes speel. Wanneer ik mijn geliefde toetsen streel Zie ik zo af en toe hun boerse snuiten Grimassen trekken voor mijn schone ruiten En erger ik mij dikwijls groen en geel. Diep in mijn hart…

de lippen groeien, voeten vastgelopen in de waanzin-klei en altijd altijd weer klapwiekend papavers als vlinders op steeltjes de koperen nachtegaal, klokslag acht de dood die als modder zuigt aan onze trage stappen -------------------------------------------------------------- Het gaat over De Westhoek waarin het slagveld ligt van WO…

In mijn jeugd heb ik afschuwelijke dingen gehoord die zijn gebeurd in WO II en in de Gordel van Smaragd. Die verhalen en het kwaad dat ik als kind heb meegemaakt en gezien kon ik niet bevatten. Verdringing is dan de enig mogelijke reactie, met als gevolg in je latere leven zware depressies.…

In Nederland begon ook na WO 11 de tijd weer te zingen, maar deze zou voor velen nooit meer hetzelfde klinken. Vijfenvijftig procent van onze zangers, waaronder ikzelf, overleefde slechts. En, waren onze dierbaren niet te vergelijken met de mensen die tegelijk met hen werden omgesmolten?…

I Het bestaan in stenen op rij, namen tegen muren opgestreken, boeken, af en toe herdenken met vergeelde droefheid: het is in Loos te zien. En we zouden moeten weten dat elders iemand weer de passie preekt en we zouden op de kippen moet passen Het zal wel weinig helpen: Sta op soldaat, hoor het gore bevelen. II In…

De socialisten zoeken nieuwe wegen Om donderdag goed uit de bus te komen Dus alle zieke mensen met syndromen Die kom je in de rode taxi tegen En Wouter Bos klaagt zachtjes en beleefd En praat tot hij geen stem meer over heeft…

De rijken en de armen eten zelden samen Spreken niet dezelfde taal wonen ver in niemandsland De rijken kennen niet de wereld van de jungle op de straat Geld leeft in grote huizen hun kinderen doen aan cultuur en kunnen alles breken De straat is van het volk slechts de wet van overleven wonen in huizen zonder geld Hun kinderen zijn verdwaald…

kronkelend zacht worden ze versmacht populisme, modernisme het gevolg van een emotieloos automatisme.…

IJdel zijn veel, ijdel zijn weinig woorden. IJdel is 't Lied, dat ik gelukkig zing. Voor een ogenblik, dat mij fel bekoorde, Martelt eeuwig herinnering.…

Boven m'n hoofd rommelt de hemel: Klapt van woede bijna uit elkaar. Lichtstralen vliegen door mijn ramen. Op mijn netvlies is haar gezicht gebrand. Ze staat op een foto in de krant, die ligt hier naast me op de tafel. De pannen op het dak gaan glimmen; huilen de hele wereld bij elkaar om een oorlog die niemand kan winnen.…

Ze heeft geen parfum nodig Ze is van steen De geur van 100.000 jaar geleden Hangt nog om haar heen Niets heeft ze te zeggen Misschien iets van weleer Eens verborgen in de diepte Nu gehouwen, krachtig... teer... Zacht en aaibaar is haar huid en koud; gehakt, geraspt, gepolijst schreeuwt ze woordloos naar wie maar naar haar wijst.…

het borend leven in de appel was bijna in de beet vergaan glazuur van glanzend blanke tanden spiegelde de witte worm hij trok kronkelend zijn kop in in stervensangst geheel ontdaan het was vlak voor de tweede hap pas dat ik het zwarte puntje van zijn neus zag vol schrik heb ik de appel weggeworpen want net als bij de worm was weg die lust…

schrijven is niet moeilijk maar vaak pijnlijk woestijnen droge stilte in het willen begrijpen zit gedrevenheid altijd weer rijzen vragen die als nomaden door het denken zwerven net als je denkt te weten ijlt de waanzin voorbij spaties van leegte die het hart niet konden vullen…

de rembrandt toren steeds meer mensen op elkaar van licht naar donker…

Zij spreekt liefde warm en zoet als perzik in de zomer droomt een nieuwe morgen als een lied van verwondering bloeiend in haar ogen. Zijn kleine woorden kleuren al het grijs handen fluisteren zacht als strelingen op haar huid de nacht kan beginnen.…

Mochten huizen praten... dan werd ik nu dagelijks tientallen keren vriendelijk toegeroepen door woningen die voor een overgroot deel door mijn handen werden gebouwd. Door gebouwen die mijn ziel in zich meedragen en waar ik met véél liefde voor de stiel prachtige creaties tot leven bracht. Steen na steen werd mij steeds weer de gunst verleend om dromen…

Wolken zijn uit- eengereten. Het woeste kind heeft zijn vaal opaalgeel jasje verslonden. Dit blijft nog uren plakken in de wind. Op straat kakelen kasseien en kabbelen uitgeput tussen de voegen weg. Het mocht niet baten. De stralen zijn gebroken en zonlicht in haar gat gebeten. Die koketteren nu andere oorden tegemoet. De hoop op vederlicht…

Het woord is niet aan de dichter, maar aan de gedichten.…

Nu rij ik. En er zijn ook geen vliegjes, die zich massaal tegen de voorruit kapot vliegen. En het slapende broertje? Op de achterbank nu slechts een schilderij van een jongetje, een beetje zoetjes, een beetje nep. Maar de weg is nog net zo donker, als toen. Tante staat erop dat ze het meeneemt. ‘Jij hebt er herinneringen aan’ zegt ze. ‘Maar het…

We hebben tussen wonderen geleefd maar we hebben het niet begrepen.…

Hij heeft een maand bijna niks van haar gehoord. Eerst, toen ze er pas was, bijna elke dag. De Grote Stad. Het viel haar zo tegen. Niks dan bos en inrichting. Haar klasgenoten. Ook al van die provinciaaltjes. Beter zo, dacht Hans. Geen concurrentie. En misschien zou ze wel snel weer terugkomen. Dat schreef ze tenminste, de eerste week al. Maar toen…

Er is een hondje aangereden. Een groepje mensen, meest kinderen, dromt samen, twee dierenambulances verlenen bijstand. Het lijkt wel op een heuse reanimatie. Ik weet het niet, ik heb niet zoveel verstand van hondjes, maar volgens mij is het hondje dood. Morsdood. 'De Chinees heeft het gedaan' weten de kinderen. Over het hoe en wat geen enkel overeenkomend…

Zoals beloofd zou ik vertellen over Old Tjikko. Old Tjikko is een van de weinige bomen die vernoemd is naar een hond. De hond heet Tjikko en was mee toen twee Zweedse wetenschappers de leeftijd van een boom op Fulufjället gingen meten. Zij kwamen voor een verrassing te staan. De boom zelf viel overigens nog mee. De net iets meer dan tien centimeter…