Alle inzendingen

zij had al verloren van waar ze stond en was vergeten zag geen hand al hangend in het spoor van de weg naar geen plaats meer, reed zij mee op de laatste trein in de grauwe weide sprongen schaapjes moedeloos haar dromen voorbij telde ze één voor één blauw met groen gele plek...

Panda Theo had zijn geslachtsdeel hoog staan maar omdat hij niemand wippen mocht besloot dit enorme gedrocht om naar een peepshow te gaan En daar ontdekte Theo keer op keer dat hij geen panda was maar een masturbeer --------------------------------------------------------- (Van d...

In zijn Berlijnse wijnlokaal heel correct maar liefst zelden aangesproken nimmer onverwacht stromen de beelden de sferen groeit een najaar in centraal Parijs een zomer in Rome met de blinden gesloten of doet zich Istrisch** een parelend uitzicht voor met op de tafel naast hem ijsbekers beslag...

overgeleverd mijn nagels schraapten je huid even, maar wel overdacht totdat ik met schrik in onwetendheid werd gedreven het was onverwacht toen met een krijsend geluid woede aan mijn woorden ging kleven door een duistere macht bezeten braakte ik zurig gal in horten en stoten mijn ...

De rebbe zei nog tegen mij: "In de keuze laat ik je vrij, maar ik voorspel verdoemenis, wanneer je bruid geen joodse is". De pastoor zei nog tegen mij: "In de keuze laat ik je vrij, maar je hebt veel te verliezen, mocht je geen roomse bruid kiezen". De dominee zei tegen mij: "In de...

Het spannendst aan het leuren met een vers is niet zozeer het wel of niet geplaatst zien maar meer nog of men het nog eens wil aanzien of het een prentje krijgt; dat blijkt divers. Toch, snelsonnetten heb ik wel begrepen die maken verreweg de meeste kans. Dus wiebelend en wankel van cadans ...

Waarom ben ik gekomen ben ik naar je toe gegaan terwijl je voor altijd ligt te dromen bleek je lichtje nog steeds aan 'k heb de dood op schoot genomen haar gekoesterd en gewiegd vliegensvlug was zij verdwenen zie hoe schone schijn bedriegt links van mij zat 'n vlinder met de kleuren o...

toen jij en ik tussen wolken zongen bedekte de eerste sneeuw mijn vuren vlindervleugels de maan viel vol helderheid in het bevroren vijverwater en spon de nacht om je gebogen schouderbladen ik ademde koude nog voor oostenwind zich neerlegde rond je ogen half geloken op je lippe...

de woorden waren oud gesleten in herinnering hun warmte was steenkoud kussen waren uitgebloeid in geur en kleur de werkelijkheid ontgroeid ik moest je zien in lichaamstaal weer met je spreken onze liefde kon ik niet vergeten je huis is één verwelkoming in uitgestrekte armen ...

Volkomen terecht wordt er onderscheid gemaakt tussen goed en kwaad. Al eeuwen lang vanaf het ontstaan van de aarde. Zeker ook in het huidige leven en zonder twijfel in de toekomst eveneens. Hier is niets mis mee. Dit is alleen maar goed. Zeker voor mensen die geen onderscheid kunnen of willen maken ...

Mijn moeder ziet zeehonden bij laag water op de plaat. ik vind dat een mooie gedachte, mijn moeder zo kijken naar die zeehonden en dan wolken op de achtergrond. Ergens blaft een dove hond Schuld en dank vallen weg in dat beeld. Het had niet veel gescheeld of ik was er niet gewees...

Kan natuur immer of nimmer zacht zijn als honing mosterd onbevlekt gekruid gewoon plantaardig op waakstand zonder kruisbestuiving anders ontkiemen, ik baar rare dingen, puur doodgewoon leven. Schilder liever mooie kanten op deze plaats verkleef verweven in 't gegeven absoluut vertrouwd ve...

Eerst maakte hij Korea bijna gek - en tussendoor nog even PSV – al viel het met Australië niet mee, hij kwam, hij zag, hij won op elke stek. En waar hij komt daar kan hij niet meer stuk. Ook bij de Russen heet hij Guus Geluk.

voor een begroeid chateau pal aan de weg naar Malmédy gewoon potsierlijk op straat zit mijn oudste zoon nog geen drie jaren oud op een lage kinderstoel een en al voldane lach onder de spaghettislierten saus stroomt uit zijn neus al het licht was weg de electra uitgevallen donder en b...

zoals je daar nu ligt onnatuurlijk breekbaar tussen de witte lakens zou ik van je kunnen houden je kijkt me aan zonder iets los te laten maar laat eindelijk wat houvast zien ik beantwoord je blik in stille aanvaarding toen ik wegging bleef de deur open jij kon hem niet meer sluiten...

O ALLAH uit alle ziektes koos U deze ziekte voor mij. Diep bedroefd, gekweld maar toch blij. U gaf mij ziekte maar ook enorme kracht. Ik besef nu wat U van mij verwacht. Als u zo mijn zondes uitwist Weet ik dat U het goede voor mij heeft beslist.

later zou er niets meer zijn dan de stilte die tastbaar achterbleef, schurend langs de tegels op de keukenvloer of de deur- klink met het vaag verlangen ingebed (soms leek het warm, daarna ijzig koud) de kledingstukken in de kast, vergaan achter dichte deuren in de loop der tijd en schimme...

Daar waar de reiger voedsel zocht bij het mooie stille water daar leg ik vaak mijn luisterend oor en bewaar de stilte wel voor later Als ik dan rustig huiswaarts keer en mijn gedachten op een rijtje zet dan kruipt in mij een stil vermoeden dat de reiger daar op mij heeft gelet En rustig ...

gedachten stoffen ons verlaten huis mijn jeugd herinnert zich de warme delen dozen met en zonder ziel verhuizen mee de sfeer verlaat neemt afscheid bij de deur naar nieuw gevoelloos kaal met droom gevuld

De uren even tussen zon en regen - bedachtzaam, aarzelend, maar ook rijp en teder. Hoe lopen onze voeten in onverstoord ritme wachtend op een teken van leven, even.

Er was eens een Donald uit Duckstad, die schrijft een fantastisch leuk weekblad. Ik lees hem altijd, ik wil hem nooit kwijt! Ik wou dat hij uitkwam als dagblad.

'Blijf nog even' Haar zucht om armen, om dat vast te nemen -dat luider klinkt dan een bende supporters die om een penalty schreeuwen- glijdt over hem heen. Doofstom kijkt hij naar een bal en mist het doel. De strijd lijkt gestreden.

Daar lig je dan! In plotseling veranderd perspectief zie je speeltjes die er zoëven nog niet waren kijk je anders tegen je met spijlen beveiligde wereld aan. Zojuist heb je de wereld zélf veranderd. Wij worden het gewaar. Wetend. Straks kruip je, Straks kruip je, steeds v...

indien ik mij slechts ken als schaduw van de dood geen weet heb van een levend ven of gedesemd brood en mijn armen niet kunnen reiken naar de hoop van een nabije oase dan zwem ik in troebel water of vecht mij uit een zuigend moeras er is dan geen later of nieuw groen gras de a...

Na lang samen zijn is wat azijn in de relatie gedropen. Druppeltjes zuur doven 't vuur. Ambras onbehouwen beschadigd vertrouwen. Er zijn juwelen die jullie delen durf ze strelen. Als toekomstprijs beloof ik Godenspijs.

de bakstenen vorm doet denken aan het huis dat ooit bestond en het door haar deur verstond mensen warm te laten passeren voor wat gezelligheid binnenin de gebakken gaten vandaag ontkennen het verleden, toen de ramen nog juist konden passen ook al stonden ze wagenwijd open zo ver als haar ...

langzaam sterf ik in een huis dat wacht regen in de ramen ik poets de laatste dag hang wolken aan de nacht koud, steeds bleker de lippen achter glas ik praat nog over stenen en leg ze op mijn huid alsof de stilte slaapt in een verre dag na deze het is de hoogste tijd het regen...

Óm ben ik! Ik, die niets van voetbal snapt en een scheidsrechter niet van een bal kan onderscheiden heb het licht gezien. Het heeft een tijdje geduurd maar eindelijk is het zover. Tijdens de afgelopen WK heb ik beroepsmatig naar wat wedstrijden zitten te kijken omdat er van mij verwacht werd dat ...

Bijna ongemerkt werden je ogen wat brozer. Je wandelingen door het bos duurden steeds wat langer omdat je vaak de weg verloor. Tijdens het avondmaal verviel je soms in een starend zwijgen waaruit je plotseling ontwaken kon om in vrolijk lachen uit te barsten. Toen je op een middag zei d...

de beelden zijn uit het park verdwenen nog kruipt er weemoed tussen het gras stiller dan de stenen durven spreken er zijn geen woorden blijven kleven.