Alle inzendingen, met trefwoord vrouwelijk rijm

Wat is (een) haiku? Zo weinig woorden als de haiku zelf nodig heeft (of juister: maar mag gebruiken), zo veel woorden zijn er nodig om duidelijk te maken wat (een) haiku is. Je raakt er niet over uitgeschreven... Terwijl de oorsprong van de haiku gehuld is in de nevelen van de Japanse Middeleeuwen, is het exact bekend wanneer de haiku in Nederland…

Jinek, 18 februari 2019. Het is een week of drie voordat we op 8 maart 2019 Internationale Vrouwendag vieren. Een dag waarvan sommigen denken dat het niet echt meer nodig zou zijn. We zijn immers een kleine twintig jaren verder sinds we in een rijk en vooruitstrevend westers land de eenentwintigste eeuw zijn binnengewandeld. Je verwacht dat er veel…

Een op zich uitspringend praktijkvoorbeeld van de startende etnische ondernemer in het jaar des heren 1990, door Jan Jacob Krediet, toenmalige startersvoorlichter bij de KvK Rotterdam, voorgedragen bij de KvK Amsterdam, op 8 februari in dat jaar. EIGEN BAAS…DE VROUW, DE MANNEN EN HET KRUISJE ANNO 1990! Langzaam werd zij vooruit geduwd, bijna…

''Zeg Kees, je ziet tegenwoordig vrouwelijke soldaten tussen de mannen rondlopen, was dat bij jullie in de jaren vijftig ook zo?'' ''Nee, bij ons bij de luchtdoelartillerie niet, we waren allemaal dienstplichtige jongens van ongeveer negentien jaar. We waren opgekomen in Bergen op Zoom en toen we daar op het kazerneterrein stonden werden we…

Mijn vrouwelijke gevoel zegt dat vagina gewoon kut is. Mijn mannelijke inborst zet zulks weg als dom gelul. Soms zou ik een axelotl willen zijn.…

Na een paar keer adem te hebben gehaald, duikt de walvis voorgoed de diepten in en laat Nora achter met een vreemd gevoel van melancholie. De enorme hoeveelheid plankton ciseleert het kielzog tot de staart van een komeet. De hemel is een uitbarsting van sterren.…

De zee is haar schaamteloosheid wanneer ze zich ongeremd overgeeft aan haar vluchten en orgieën, haar woede wanneer zij te pletter loopt tegen versteende herinneringen aan wal en de rechte rotsen afgrijzen en het geschreeuw van aalscholvers weerkaatsen.…

Het is twee uur in de nacht. Mien werd wakker van een harde schreeuw. Het was even stil en toen hoorde ze haar vent duidelijk roepen: ''Alle hens aan dek''. Ze stootte hem aan. ''Wat heb je Wouter met je hens aan dek.'' '' Ik droomde dat jij als eerste vrouw was bevorderd tot marine officier. Je lag in bed toen een jonge officier…

Dichters die geen gebruik maken van rijm en metrum, ontzeggen zichzelf effectieve stijlmiddelen, en laden de verdenking op zich lui of incompetent te zijn.…

Het lijkt soms of de rijmdwang van vroeger is omgeslagen in een rijmfobie. Ik zag in elk geval vandaag weer negatief commentaar van iemand op het naar mijn smaak volkomen natuurlijke en ongezochte rijm in een gedicht.…

Er bestaat zoiets als ultieme vrouwelijke schoonheid. Hoe definieer ik die schoonheid en hoe breng ik haar in beeld. Vrouwelijk schoon wekt oeroude gevoelens op bij de man. We weten dat in de evolutie alles draait om overleving en in stand houden van de soort en daar heeft schoonheid natuurlijk mee te maken. In onze genen staat geschreven dat een…

Een van mijn grijze broeders kende vele verzen van hem uit het hoofd, die reciteerde hij dan aan mij, in de hoogste kamer van het klooster. Een geweldige kerel en dol op klassieke muziek, wat hij daar in zijn eentje beluisterde, nogal luid, want hij was wat doof. Iedere week was er een avond met het beluisteren van een klassieke elpee, dat gebeurde…

Deze week complimenteerde ik een goede kennis omdat ze een fraaie rok aanhad. Na een milde glimlach kreeg ik haar reactie. Ik ken je nu al jaren Es, maar ik zie jou altijd maar in een broek lopen. Ik vertelde haar dat ik er uit zou zien als een travestiet met een rok aan. Haar eerste vraag was het 'waarom'. Mijn vormen zijn niet zo vrouwelijk,…

Dichters die geen gebruik maken van rijm en metrum, ontzeggen zichzelf effectieve stijlmiddelen, en laden de verdenking op zich lui of incompetent te zijn.…

Door het venster heen zag hij hoe de strakke wind door de nieuwe takken van de fors gesnoeide populieren woei. De zon scheen flauwtjes door de monotoon opgebouwde wolkenburchten. Het eentonige geronk van de diepvrieswagen aan de overkant van de straat martelde zijn gestel. Hoelang duurde dit nu al? Hoelang moet ik dat nog dulden, vroeg hij zich wellicht…

Dat amour op toujours rijmt is niet toevallig, maar absurd.…

Dertien sensuele, expliciete maar zacht-erotische verhalen, geschreven en gepubliceerd op www.shespot.nl, een internetplatform voor vrouwen. Op deze website krijgen vrouwen de gelegenheid anoniem vorm te geven aan hun erotische fantasieën op een veilige en vertrouwde manier. Shespot wil graag bewijzen dat erotiek op internet ook mooi, sensueel,…

Nou, ’t is niet ‘Ik ben gestemd om een sonnet te schrijven’. Voor mij moet een gedicht een strakke vorm hebben omdat het dan z’n bezwerende functie heeft. De chaos bedwingen, wat poëzie toch doet, werkt beter als het in een strakke vorm gegoten is. En het voordeel daarvan is ook dat het gedicht zichzelf min of meer schrijft.…

Als je rijm goed gebruikt heeft het iets extra’s. Het zijn allemaal invallen. A. Roland Holst noemde zoiets ‘een fooi van God’. Je stuurt natuurlijk wel zelf, en je moet blijven piekeren tot je het goed gezegd hebt. Maar toch krijg je vaak een fooi van God.…

Ik ben op rijm en vaste vorm gesteld en tolereer geen fouten in de taal. De veertien regels hebben allemaal een tiental lettergrepen, welgeteld. Ik geef het toe: het is een lastig ding. O hemel, ik besef maar al te goed, dat ieder woord in 't metrum passen moet, zodat ik mij in vele bochten wring. Hebt u het al gezien in dit sonnet? U vindt…

Bitterkoekjes zijn niet bitter zoetstof is niet eerlijk zoet beroemdheid is slechts glans en glitter eb verandert vaak in vloed. Onweer is een Duits Gewitter soleil een Franse gouden gloed zwerfvuil wordt tot Engels litter Vaya con Dios; een Spaanse groet. Zinnen dansen pirouetten in het rond en immer rond ideeën slechts nog silhouetten…

De kerkklokken zongen helder het lied van onschuld, heiligheid pastoor een niet-zo-stille kracht doem en donder naar de kelder vergeving slechts een kleinigheid snel naar de kroeg, waar 't pintje wacht.…

Bij nader inzien dicht ik niet maar poog juist dit te rijmen wat mij zoal te binnen schiet ga ik tezamen lijmen het leest als zijnde een gedicht tóch anders dan u denkt en zie de blik op uw gezicht u bent reeds volgetankt?…

welingelichte kringen hebben mij bericht geflikvlooi in de vrouwelijke scheden behoort vanaf heden tot het verleden je ziet geen kloten bij gebrek aan licht…

heden zal ik voor je rijmen niet om jouw wijsheid te vlijmen neen, ik haal het uit diskrediet alsof het onze taal al lang verliet waar kennelijk niemand nog geniet om in vorm zinnen te lijmen als beelden niet worden vervlochten tot intieme hartstochten of satans gedrochten geen duisternis bezochten in wederkerende klanken wat is dan een…

geen vrouw ontsnapt aan mijn blik noch ontgaat deze aan mij zelve zij doorstroomt mijn lijfelijk ik gestut door ziele gewelven meegesleurd in onaantastbare krachten doet zij mij vaak verscheuren zo sterk in mij en in gedachten het geeft mij haast onmogelijke kleuren geaard in dit wezen, met gedreven passie zoek ik mijn weg waar bandeloosheid…

zinnen willen vloeien in rijmend verband gummend en stoeiend komt iets tot stand conclusie… menselijk brein laat zich niet forceren zij geeft het sein wel, of niet presteren…

Nee, het is niet vanwege de lezer dat ik rijm, maar vanwege de dichter. Als die al niet eens weet welk woord de volgende regel moet eindigen, hoe weet hij dan wat er in die regel moet komen te staan? Moet hij soms gewoon opschrijven wat hij denkt? Maar waarom zou hij dat dan niet in proza doen, hij denkt toch zeker in proza? Nee, in een gedicht moet…

Ik schrijf opeens voor alles wat me vrouwelijk maakt, wat me doorschakelt naar een besef van puur, onbaatzuchtig en oprecht verlangen. Ik wil boven een stedeloos landschap hangen en mijn eigen tempel op aarde neerkwakken. Een tempel waar iedere ziel naar binnen loopt en als ander mens naar buiten komt. Een soort Lourdes, maar dan zonder overtuiging,…

De rijmende dichter ervaart het rijm juist niet als een keurslijf, maar als een bezielende verrijking, die hem dingen laat schrijven die hij in eerste instantie nooit had bedacht, wat bijdraagt tot wat een gedicht moet zijn: iets wat groter is dan zijn maker, iets waarvan ook de dichter het gevoel moet hebben dat hij het niet zelf had kunnen bedenken…