start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4994):

Een vraag van mijn vader in 1980

''Zeg Kees, je ziet tegenwoordig vrouwelijke soldaten tussen de mannen rondlopen, was dat bij jullie in de jaren vijftig ook zo?''
''Nee, bij ons bij de luchtdoelartillerie niet, we waren allemaal dienstplichtige jongens van ongeveer negentien jaar. We waren opgekomen in Bergen op Zoom en toen we daar op het kazerneterrein stonden werden we al bedreigd met de krijgstucht. We maakten veel lawaai en toen een Indische kapitein naderde riep hij:

''Koppen dicht, jullie staan nu onder de krijgstucht. Iedereen was meteen stil, maar de kapitein met een stokje onder zijn arm liep door en toen begon de herrie weer. De eerste zes weken mocht je niet met verlof en dat kon wel eens niet doorgaan als je bij de inspectie op zaterdagmorgen geen vouw in je broek had of je schoenen niet gepoetst waren. Tegenwoordig zijn het beroepsmilitairen die allemaal in burger en vaak met eigen auto naar huis gaan, maar wij arme sloebers in de jaren vijftig, moesten in uniform met gesloten kraag afmarcheren naar het station.

Ook op het station moest je uitkijken, want de militaire politie hield je in de gaten. Alles ging dus heel ordelijk en werd je vervoerd in heel oude treinen met houten banken, als dank voor de bewezen diensten aan het vaderland. Soms moest je wel overblijven in het weekend als je wachtdienst had aan de poort van de kazerne of elders op het terrein. Je verveelde je behoorlijk, dus ging je maar naar de kantine of naar een militair tehuis. Daar kon je koffie drinken of een biljartje maken. Soms ging je op zondagmiddag een eind over het kazerneterrein wandelen en hoopte je, dat er meisjes aan het hek stonden om er mee te praten.

Toen ik een keer thuis was met verlof, vroeg mijn vader of wij ook vrouwen in dienst hadden.
Mijn fantasie ging mij parten spelen en ik zei tegen mijn vader:
''Bij ons in de compagnie hebben we een meisje, dat zich verkleed heeft als jongen. Zij is ook zo door de keuring heen gekomen en ze deed met alles mee en was zelfs nog beter met oefeningen en schieten als de jongens. Sommige jongens leken meer op meisjes, want zij was grof van bouw en heel sterk en droeg kort haar. Ook stond ze op wacht en marcheerde met gemak lange marsen met volle bepakking, terwijl sommige mannen aan het eind van hun Latijn waren.

Mijn vader vond het vreselijk, toen ik hem vertelde, dat zij ook naakt bij ons onder de douches stond. Mijn moeder was helemaal van de kaart en wilde een brief schrijven naar de Minister van Defensie. Ze waren nog behoorlijk ouderwets en dat was zo in die tijd, ook de zwembaden waren gescheiden voor jongens en meisjes. En toen ik hun vertelde, dat zij ook op de zaal bij ons sliep, was de boot helemaal aan. Mijn moeder zei nog tegen mijn vader:

''Bel de commandant op om die wantoestanden aan hem te vertellen.''
Toen zei hij:
''Ach moeder, hij neemt de boel in de maling, ik zie het aan zijn ogen, hij wil ons op stang jagen.''

Even later stelde ik mijn ouders gerust, want mijn fantasie had mij weer parten gespeeld.

Schrijver: kees niesse, 30-08-2013


c.h.niesseatkpnplanet.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: vrouwen

Deze inzending is 210 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)