start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (107)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (12)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (8)
feest (6)
film (21)
filosofie (116)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (14)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1189)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (40)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (35)
literatuur (500)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (23)
moraal (19)
muziek (414)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (59)
rampen (8)
reizen (16)
religie (121)
schilderkunst (82)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (20)
vrouwen (11)
welzijn (15)
wereld (26)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (32)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3423):

kuddedieren

Als ik weer eens zo’n prachtig natuurprogramma bekijk van de EO. Blue Planet of iets dergelijks verbaas ik me erover dat er zich zo onvoorstelbaar veel onder de waterspiegel in de diepzeeën afspeelt. Er is ons zoveel van wat zich daar afspeelt nog niet bekend. Mooie maar ook minder mooie zaken. Maar ook daar lijkt het gedrag van die wezens veel op dat van de dieren op het droge. Scholen vissen die door hun massaliteit jagers proberen te misleiden. Jagers in samenwerking verenigd die hun weer bejagen en zo dat te pakken krijgen wat ze willen.
We kennen dat gedrag natuurlijk. De gnoes die massaal de rivier oversteken en worden opgewacht door de onsympathieke krokodillen. Leeuwen die in nauwe samenwerking proberen de grazers te verrassen om zo aan hun maaltje te komen. We hebben allemaal wel eens zulke beelden gezien. Persoonlijk haak ik meestal af als er weer een beestje wordt verscheurd.

Even terzijde, waar ik me dan soms weer over verbaas is dat de kijker voor deze beelden niet wordt gewaarschuwd. Ze zijn soms ronduit gruwelijk. En als in het nieuws enkele schoten worden gelost, waarbij je werkelijk helemaal niets ziet, je van tevoren wordt gewaarschuwd dat de beelden als schokkend kunnen worden ervaren. Merkwaardig. Terwijl we op televisie met een tig aantal series worden bestookt waar moord en doodslag als vermaak verheerlijkt wordt.

Maar nu weer terug naar een van de meest merkwaardige gedragingen van dieren: het kuddegedrag. De neiging zich en massa te verenigen. In de dierenwereld geldt dat je als eenling moeilijk kunt overleven.
Ach is het in de mensenwereld nou zoveel anders. Nee toch. Goed wij zijn dan misschien naar een iets ander niveau geëvolueerd. Zoiets als de hond die niet echt meer op de wolf lijkt. Maar toch. De mens is misschien ondanks alles het grootste kuddedier wat er bestaat. Hij verenigt zich op allerlei gebieden. In bonden, verenigingen, politieke partijen, geloofsgenootschappen en noem verder maar op.
Gisteren bekeek ik het voetbal, waar alles wat erop dat gebied mogelijk is samenkomt. De soms buitenzinnige blind fanatieke supporters die zich identificeren met een club, een speler of weet ik wat.
Gek toch, wat voor belang hebben ze er bij dat de club Champions League haalt of niet. De enige echte belanghebbende is de speler wiens marktwaarde stijgt. Ook de spelers zelf zijn figuren die zich ooit hebben verenigd door voetbal te gaan spelen. Door heel erg goed te zijn, worden ze bij elkaar gezocht door een club. Ze uiten dan hun kuddegedrag weer door zich hersenloos massaal te laten tatoeëren, Dus doen de supporters dat ook en na een poosje raakt het in de mode en is half Nederland zo onderhand getatoeëerd. Begrijp me goed van mij mag het, maar het is kuddegedrag bij uitstek, zoals het hele modegebeuren trouwens. Vroeger was het bij voetballers ooit in de mode om je haar te laten krullen en ja hoor op kantoor waren er meerdere die het daarna ook deden. Ach bij sommigen stond het ook nog wel. Er is bijna geen voetballer meer zonder een onbeschreven velletje – let maar eens op. Henk Schiffmacher vaart er wel bij – het zij hem gegund.
De vraag rijst dan zijn alle mensen kuddedieren – nee dus, er zijn er die het spelletje gedeeltelijk meespelen, maar zich in de kudde willen onderscheiden. Ze worden scheidsrechter, ze worden trainer en willen zich op die manier profileren. Niks mis mee, dat hoort zo bij kuddes. Er is nu eenmaal een die de leider is. Die meent dat te kunnen zijn en die dat wil. Het zijn wel de typetjes die je in de gaten moet houden, want velen doen het uit eigenbelang. Velen maken van hun ‘leiderscapaciteiten’ al of niet gewild misbruik. Onnozele geloofsgenoten laten zich of hun kinderen in naam van wie dan ook misbruiken en worden met enorme trauma’s opgezadeld.
Het lijkt erop dat sommige mensen ten koste van alles bij een kudde willen blijven behoren en dus heel veel accepteren. De druk die van een kudde en vooral hun leiders uitgaat is enorm. Als je afwijkt van hun regels wordt je uitgesloten, mag je in bepaalde gevallen zelfs niet eens meer contact hebben met familie.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat kuddegedrag heel natuurlijk is maar ook gevaarlijk. Kijk maar naar het verleden – Duitsland, Japan, Italië, waar leiders die hun volk naar de verdoemenis hielpen in eerste instantie werden aanbeden. Kijk naar het nu naar een land als Turkije, Noord Korea, misschien ook Amerika en vele andere landen en onze katholieke kerk en dergelijke.
Het is er nog volop en zal er nog volop blijven bestaan – het kuddegedrag en het misbruik van die kudde.

Zelf ben ik misschien een hondje dat in de verste verte niet meer op de wolf lijkt, maar toch als er meerdere hondjes bij elkaar zijn kunnen ze de dikste lol hebben met z’n allen. Zo lang er maar geen honden van hetzelfde agressieve ras bij elkaar zijn, want die willen zich nog weleens net als die ‘onechte’ voetbalsupporters in geweld verliezen.
Hoe ik dat zo van die honden weet? Laat mij u vertellen dat ik vele jaren op honden heb gepast in huiselijke kring, waarbij ze dus los in huis rondliepen, niks geen hokjes en natuurlijk zaten daar geen agressieve exemplaren bij, die kwamen er bij mij niet in. Ook ben ik nooit lid geworden van een politiek partij, gewoon omdat je nooit al hun programmapunten kunt onderschrijven en ik niet ten koste van mijn persoonlijke vrijheid ergens bij wilde horen. Misschien draait het daar om, de persoonlijke keuzevrijheid die door een groep wordt beperkt, want als behorende tot deze of die groep wordt je geacht dat gedrag te vertonen.

Zelf heb ik daar moeite mee. Nee ik behoor tot die zwijgende groep – niet verenigd – die zelf uitmaakt wat ze willen.
Hoe onze groep heet? Ze noemen het weleens de zwijgende meerderheid. Laten we hopen dat dat waar is en dat die groep die zelf nadenkt alsmaar groter wordt.

Schrijver: c. ale, 30-08-2018



Geplaatst in de categorie: psychologie

Deze inzending is 89 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Hanneke van Almelo
Datum:31-08-2018
Bericht:Beste C, jouw stuk deed me denken aan een theorie die ik ooit eens gelezen heb over hoe er een evolutie waar te nemen is van de wijze van identificatie. Eerst ontlenen mensen hun identiteit aan de groep (stam, land, voetbalclub, motorclub, etc.) en zijn ze bij wijze van spreken bereid om voor de groep te sterven. Immers, hun identiteit is in het geding als de groep wordt bedreigd. Dan volgt het stadium waarin een mens ontdekt dat zijn/haar identiteit niet afhankelijk is van een groep, maar dat hij/zij die zelf kan bepalen. In die fase staat de keuzevrijheid voorop. Natuurlijk associeren mensen zich dan nog steeds met groepen, maar dan is de affiliatie een (tijdelijke) keuze en geen zaak van leven of dood meer. Interessant onderwerp!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)