‘Heb je het al gehoord?’ Ja, ik heb het al gehoord. Ik mis wel eens wat, laat ik de wereld even voor wat ie is, ontbijt met de vogels en de zon hier op de camping. Maar niet alles ontgaat me. Er is een jongen doodgeslagen. Zestien. Even oud als Erwin, haar jongen. Woemi is ontzet. Vaak heeft ze het nog over ‘de kinderen‘. Vorige week zag ik hem nog…

Wat bedoelt men eigenlijk met christelijk leven? Is dat volgens de bijbel leven en daar ook geen letter van af wijken? Of is dat vaak naar de kerk gaan en daar ook niet van af wijken? Of is het beide? Ik vraag mij dat af, omdat ik vaak hoor dat je volgens de bijbel moet leven en daar ook niet vanaf moet wijken, sterker nog, je mag daar niet van…

Vanuit het raam op de bovenverdieping heb ik uitzicht op een ver van mijn huis verwijderde geluidswal. Ik woon aan de rand van een dorp en dus héb ik een wijds uitzicht. Geluidswal vind ik sowieso en zeker in dit geval een vreemd woord. Ten eerste omdat een geluidswal een ántigeluid-wal of ántilawaai-wal is. Een geluidswal maakt zelf geen geluid…

Die moet je vrij laten, anders herken je niet wat er gezegd wordt, de kantlijn moet wit. En dat veroorzaakt, politiek correct overigens, een hetze van heb-ik-jou-daar. Die kantlijn verbergt een vermoeden van rascisme, vraagt om witte inkt op bruin papier. Zwart op wit wordt het mij duidelijk, flinterdun zijn de scheidingslijnen, kleur bekennen heeft…

Het leven is enkel overleven en ervoor zorgen dat je na elke tegenslag er maar snel weer bovenop komt. Diegenen die achterblijven, worden ook achtergelaten. Het is keihard en ik denk niet dat dat nog zal veranderen. Lagere school. Je bent nog jong en je gelooft nog in alles: brandweerman worden/prinses worden, trouwen met een trouwe, lieve, mooie…

Niet te geloven. Je opent teletekst, wil het nieuws lezen en daar zie je het dan weer staan: “Vliegtuig gekaapt”. Sinds 11 september 2001 is het een echte rage geworden. Bij elke aanslag die dezer dagen gepleegd wordt, wordt er terrorisme achtergezocht of een of ander indianenverhaal. Zolang het de kijker of lezer maar kan boeien. Ik heb er niets…

Op menig geboortekaartje uit de vijftiger jaren stond het te lezen. “Zouden we honger lijden om een mondje meer?” Daarmee werd de derde, vierde, en soms vijfde of zesde, spruit in het gezin welkom geheten. De ouders hadden immers de oorlog meegemaakt en wisten wat honger was. In onze samenleving wordt geen honger meer geleden, althans niet door…

Mensen zijn te weinig in staat om “nee” te zeggen. Tegen hun kinderen, die voortdurend wensen hebben, tegen hun baas die soms op ongelukkige momenten een beroep op hen doet, tegen partners die niet in de gaten hebben hoe druk je het hebt, tegen ouders die eenzaam zijn en het gevoel hebben dat je hen verwaarloost. “Nee”-zeggen is echter belangrijk…

Aan Hare Majesteit de Koningin, Aan de Financiële en Politieke Machthebbers. Aangezien uw belastingdienst blijkbaar niet genoeg geld bijeenschraapt uit dwangbevelen en het aanleggen van duimschroeven bij hard werkende ondernemers, die u daarmee tracht te degraderen tot geldverzamelrobots, een tactiek waarmee de Shylocks en Scrooges van de wereld…