Het belangrijke zelf.

Ik stond op een hoge spitse berg. Het waaide gevaarlijk. Ik strekte mijn armen naar links en naar rechts. Maar ik vond niets om mezelf aan vast te houden. Beneden mij waren alleen maar wolken. Dit was niet de hemel maar de helse eenzaamheid die met geweld het leven uit mij wilde trekken.

Het was een doodenge fantasie. Ik had mijzelf kunnen verliezen in die periode. En maakte een keuze op puur gevoel. Ik trok mijn schoenen en jas aan en ging naar buiten. Daar fietste een klein meisje met mooie lange haren op een driewieler. Ik zei: "Wat heb jij prachtig haar."

Ze schudde haar dikke manen los op haar rug en trapte blij en parmantig verder. Ik besta! Ik BEN er. Ik doe ertoe, want vandaag heb ik een mensje blij met zichzelf gemaakt.

Nu ben ik dat ook.

narcisme zelf

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3