Ik wilde even een lans breken voor een netgedicht van Fred, een beetje weggestopt dan wel min of meer vergeten, en ach, schuiven we hem er tussen, achteraf. Reclame is niet mijn ding, maar Google voegt hier kreten toe, en dan is het mij niet te min om voor hem een kaarsje te branden, een theelicht op te steken. Bomen en bos, 'krakende takken…

Vreemd en eenzaam, zo voelde ze zich. Eigenlijk was dat heel vreemd, want ze had genoeg te doen. Deze dag zouden er drie dames komen eten, een gezellig ploegje van vier voor haar ronde tafel. Natuurlijk had ze een heerlijk diner voorbereid, waar ze het behoorlijk druk mee had. Alles moest immers perfect zijn. De tafel keurig gedekt, kristallen…

Elke dag een stukje beter. Ik heb al zoveel dingen meegemaakt en vaak in negatieve zin. Het meeste hiervan heb ik opgeschreven en daarna doorgestuurd naar deze site. Ik vind dat ik nu het elke dag een stukje beter gaat dit ook wel eens mag vertellen. Het is een heerlijke gewaarwording als je merkt dat je na zoveel gebeurtenissen voelt dat je eigen…

Ik zal niet in de top eindigen, zelfkennis genoeg. Literatuur zegt mij niets, dat is iets van oude mannen achter een typemachine, of zelfs een kroontjespen, schoonschrijvend blijven zij tussen de lijnen hangen. Krullen, haken en ogen, ouderwets perpetua of bodoni, schreefjes die recht doen aan letteren die mij alleen maar belemmeren, irritante creaturen…

Sinds kort weet ik dat ik geen Nederlander ben, ondanks mijn Rotterdamsche vader en een Haagsche moeder, sappelend zetten zij mij neer in de armoedige jaren vijftig. Een decade waarin je lopend de binnenstad bereikte om de fameuze etalages van de grootwinkels te bekijken, je zag de touwtjes wel die pakjes in en uit schoorstenen deden bewegen, je doorzag…

Niet langer leef ik voor het verhaal ik mag beginnen met het verhaal, mijn leven.... Wanneer ben je eigenlijk iets? Wanneer je er de erkenning voor hebt genoten? Is iets pas realiteit als het bevestigd is? En zo ja, waar baseert het bewijs zich dan op? Ik praat mezelf klem in mijn hoofd, besef dat deze monoloog nergens heen gaat, en staak…

ik knuppel graag in het hoenderhok, ik schop af en toe tegen schenen, ik vloek in de kerk en ik huil met de wolven in het bos, het liefst naar de maan. en dan kan ik zo maar stil vallen, prachtschubwortel en bosanemoon benemen mij de adem, bosgeelster zet mij op m'n plaats, poezenkind vraagt mij om haar onder handen te nemen. ik heb nergens om…