Oud wijf.

Het is nog vroeg in de ochtend als ik plotseling voor een afgesloten weg sta. Bouwvakkers lopen af en aan. Een kind van tien/elf jaar staat voor het stoplicht, pakt quasi achteloos een roze telefoon, kijkt erop en stopt het terug in haar achterzak. Als het licht op groen staat fietst ze kwiek voor me uit door de openingen die de rood/witte hekken vrijlaten. Wat leuk, denk ik vertederend en fiets er achteraan.

Nadat ze de bouwvakkers is gepasseerd spreekt een van hen mij aan. Hij is niet te verstaan boven het lawaai. Ik stop bij de volgende en vraag wat zijn collega mij wilde vertellen. Brutaal brult deze boven het lawaai uit: "Ben je al gepensioneerd, ga je hier je leven op het spel zetten, overal staan borden!"

Met andere woorden: stom oud wijf!

Ik voel dat mijn gezicht vertrekt van vriendelijk naar oprechte verbazing. Zijn collega's staan er zwijgend bij en zien het gebeuren. Voor ik überhaupt kan nadenken zeg ik strenger dan ik mezelf ken: "En jij mag je gedrag aanpassen!"

Die zit constateer ik voldaan.

Doorgaans zoek ik nieuwe wegen bij wegwerkzaamheden. Ik heb alle tijd. Er is veel moois aangelegd voor fietsers en wandelaars dezer dagen. Ondanks de koude lente regen laat ik me lokken door een mij onbekende fietssnelweg de stad uit. Zo kom ik van een idyllisch heuveltje dat ik niet kan weerstaan, in natte bossen, op smalle paden tussen weilanden in een slinger van bochten, binnen in een nieuwbouwwijk met kolossale vrijstaande huizen en ben de richting kwijt. Om niet al te ver af te dwalen bel ik aan bij het meest bescheiden formaat onderdak. Biedt eerst mijn excuus aan voor de interruptie en vertel hoe mijn zaken ervoor staan: "Ik weet niet meer waar ik ben."

Waarop ik even van top tot teen wordt bekreken, goedgekeurd en uitgenodigd door de vrouw des huizes om binnen te komen. Als ik in mijn regenkleding aan een grote houten tafel zit met uitzicht op een kleine tuin met vijver en vermeld dat ik geen internet heb, zoekt de vrouw des huizes papier en schrijft de route in een mooi handschrift voor mij op. Ondertussen zeg ik waar ik woon en hoe ik daar kom. Dank haar vervolgens hartelijk voor de gastvrijheid. Kennelijk zie ik er betrouwbaar uit, denk ik tevreden en niet als een stom oud wijf.

Thuis dringt het pas tot me door dat ik deze keer wellicht ben gezien als een seniel oud wijf.

wegwerkzaamheden mentaal welzijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 25