Verhalen

Ik noem geen namen

Ik mag voor een best pijnlijke behandeling naar het ziekenhuis, met als belangrijk punt: U mag niet alleen komen,
omdat U ook niet alleen naar huis mag!
Dat weet ik inmiddels na 6 ( eveneens pijnlijke ) eerdere behandelingen wel…dus brengt lieverd nr 1 me weg
en nr 2 komt me gezelschap houden en brengt me later thuis maar eerst:

Word ik door een lieve assistente opgehaald en doorloop de sessie van: geboortedatum, naam ect ect.
Ik ben geslaagd en de arts gaat aan de slag!
Ik had al gezegd dat het pijn deed hè?

Ja dus…en als de naald erin gaat zeg ik hardop, een paar namen van bekende mensen die ik vaak gesproken heb,
nee, ik kan niet de namen noemen, dat is niet netjes!
De arts ( ja die met de naald dus ) zegt: serieus, bedoel je X!?

Ik zeg ja, die bedoel ik waarop hij zegt: dat is wel zo’n =+/-&€ en ik zeg: hoe kom je daar nou bij?
Is het familie van je? Nee zegt ie, maar ik ken iemand van zijn familie en die is duidelijk genoeg om te zeggen
dat het een naar idioot persoon is?

Ik zeg, dus als iemand tegen jou zegt dat iemand maf is, dan is dat meteen jouw mening?
Want IK ken de man, het is geen naar persoon, geen idioot en al helemaal als je bedenkt dat het een oude man is,
die hartstikke ziek is, geeft je niet het recht om zo over iemand te praten!

Heel even dacht ik: slim An, zoiets te zeggen terwijl er een gast met een naald in je bezig is,
maar gelukkig was er ook een assistente bij, dat scheelt en weet je: iedereen heeft recht op een mening,
maar je kunt niet over iemand oordelen via ‘ ik heb gehoord van die- en die ‘ dat gaat alle perken te buiten!

Nee, ik noem geen namen,
niet alleen voor de persoon waar het over ging,
ook niet over de naalden parkeerder,
maar wilde dit wel even kwijt want: dit hoort niet!