Rouw, rauw

Ik probeer naar iemand te luisteren, maar mijn gedachten dwalen steeds weer af. Drie maanden geleden leefde je nog. Is het echt al drie maanden geleden? Drie maanden geleden om deze tijd, twee maanden, een maand, een week, een dag. Het zijn de gedachten van alledag.
Aan de ene kant suist het leven voorbij in een moordend tempo, met een kakofonie van geluiden en gebeurtenissen waarvoor je niet weg kunt vluchten. Vragen waar je niets mee kunt en waarop je geen antwoord weet of wilt geven. Aan de andere kant is er die doodse stilte, waarin ik wanhopig probeer om je stem te horen. Wat gek eigenlijk, dat is het eerste wat je 'vergeet'. Als ik mijn ogen dicht doe dan kan ik je ruiken, voelen,aanraken. Soms kan ik zelfs tegen je praten. Maar jouw stem hoor ik niet meer.
Het zijn de kleinste dingen die me helemaal van mijn stuk brengen: als ik mijn hand uitsteek in de supermarkt om jouw speciale chocomelk te pakken en besef dat het niet meer hoeft, de snoepjes waartussen je nooit kon kiezen, of de Baileys die ik nu in de koelkast leg, wetende dat die er nog lang zal blijven liggen. Zelfs het looppad in de super is nu anders. Niet meer langs de Parksidebakken, of ander gereedschap, niet langs de bekertjes cappuchino, of de bakken met pistachdonuts.
Ook mijn manier van leven is veranderd. Ik moet nieuwe gewoontes aanleren. Alles waarin we zo op elkaar ingespeeld waren, is er niet meer. Zelfs zoiets simpels als de sleutels meenemen uit de auto. Of waterflessen voor twee vullen. Ik mis “de jongens”. Pooks met haar aanhankelijkheid en Harry en Bob met hun gekke streken.
En ik moet nu vragen aan bezoek of ze iets willen doen. Zoals “ oh nu je er toch bent, wil jij mss even water uit de garage hier brengen, de vaatwasser zoutdop losdraaien, de robot uit het water tillen”
Ik heb nog de polo die je het laatste droeg, de geur verdwijnt langzaam maar zeker en op moeilijke dagen ruik ik aan dat shirt, dan kan ik er zo een uur mee zitten.Heel hard huilen, verdietig zijn op zijn ergst. Maar ik moet sterk zijn, ik bèn ook sterk, zeggen ze. Ha,dat heeft het leven mij mooi afgeleerd, om zwak te zijn. Maar ik wìl niet sterk zijn, alles in mij wil tegen jou aanhangen en zeggen hoe ik je mis, in alles. Zelfs in de minder leuke dingen. Het dubbel liggen van het lachen en de irritaties als je weer eens iets niet kon vinden. De trots als je weer iets moois had gemaakt, maar ook boos als je een olijfboom verknipte. Je blijheid als ik jouw speciale piña colada maakte en het zuchten als de tandpasta weer tot onder de wastafel zat. Dat en zoveel andere dingen. Ik moet er maar mee dealen maar het is zo zwaar. Zwaarder dan ik ooit had gedacht.
Drie maanden geleden leefde je nog….zo kort en toch zo eindeloos lang.

... Mijn tweede partners is plotseling overleden. ...

rouw

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2