Verhalen over afscheid

Ik probeer naar iemand te luisteren, maar mijn gedachten dwalen steeds weer af. Drie maanden geleden leefde je nog. Is het echt al drie maanden geleden? Drie maanden geleden om deze tijd, twee maanden, een maand, een week, een dag. Het zijn de gedachten van alledag. Aan de ene kant suist het leven voorbij in een moordend tempo, met een kakofonie…

En waarom je dus nooit je droger aan moet hebben als je weggaat want: Er hangt een draai was aan de lijn, vrolijk wapperen in de wind en ja, dat is zo droog… Maar er zijn dingen die je liever in de droger doet en dat zijn bijvoorbeeld de handdoeken! Zodra die was klaar is, haal ik ertussenuit wat gewoon naar buiten kan en ja, die badlakens gaan…

Van Dijk trekt de onderste la van zijn bureau open. Achter een stapel memo’s ligt een verlopen kortingsbon voor een rondvaart door de Biesbosch. 2014. Hij bekijkt hem en gooit hem in de prullenbak. Wat later haalt hij hem er weer uit en stopt hem in zijn tas. Een reservebril waarvan het rechterglas dof geworden is. Onder de bril ligt een foto van zijn…

Het raam staat op een kier. Buiten beweegt niets dat hij kan zien. Het licht is wit. De verpleegkundige heeft het bed iets hoger gezet. Zijn voeten liggen onder een dun laken. Hij voelt ze niet meer. De arts is al geweest. Die zei dat het niet lang meer zal duren. Hij knikte toen. Uit gewoonte. Zijn dochter zit in de stoel bij het bed. Ze heeft haar…

‘Natuurlijk zijn de tijden veranderd, maar jurkjes en korte broeken in alle kleuren, teenslippers. Ik weet niet, hoor. Dat trek je aan als je naar een barbecue gaat.’ Ze maakt haar ogen los van de anderen en kijkt hem aan. Hij knikt. Draait zijn lepeltje traag in de koffie. Het maakt een kring in het schuim. ‘Bij Janice was íedereen in het zwart…

Ik ontmoette Jasper Trip bij het standbeeld 'De beste stuurlui' van Jan van Velzen in Medemblik. Hij zag er haveloos en ongezond uit, maar hij zei, dat het uitstekend met hem ging. 'Woon je ook in Medemblik?', vroeg ik. 'Nou, nee, ik heb onderdak bij het Leger des Heils in Amsterdam, maar vroeger woonde ik wel in Medemblik, namelijk op Vooreiland…

----------------------------------------------- TOT ELKAAR KOMEN ----------------------------------------------- De vogels in de bomen fluiten het concert des levens. Ik parkeer mijn auto voorzichtig op de weinig gebruikte, met mos begroeide parkeerplaats voor het bejaardentehuis, maar toch hoor ik een krak. Ik stap uit om te kijken wat ik geraakt…

Het is gezellig geweest. Goed, tijd om naar huis te gaan. Niks zo treurig om als een van de laatsten de toko te verlaten. Alsof je niks anders te doen hebt dan je beschaafd te laten vollopen met collegae op een anders saaie en vervelende vrijdagavond. De kinderen, zijn voetbal. Ma die belt. Wanneer ze weer eens denken te komen. Dit weekend niet…

Het was op de Albert Cuyp. De kramen en de karren waren al een poosje opgeborgen. Donker was het, en ik moet een missie gehad hebben. Zoals James Dean met een opgetrokken been tegen de bumper van een auto staat op zijn iconisch geworden foto – zo was het niet, maar zo herinner ik het me wel – zo stond ik tegen de gevel van het pand aan de overkant van…

‘Ik laat niet meer over me heen lopen.’ ‘Ja, maar als we…’ ‘Nee, ik heb er genoeg van. Meer dan genoeg!’ ‘Maar als we nu eens…’ ‘Ik zeg toch, dat ik niet meer over me heen laat lopen!’ De volgende dag lag het tot op de draad versleten vloerkleed bij het grofvuil.…

Achter in onze plaatselijke bloemenzaak zetelt in de daar leeg staande loods een ‘rommelmarktje’ waar tweedehands spullen worden verkocht en de opbrengst hiervan wordt besteed aan een goed doel. Zo af en toe breng ik er ook wel eens wat heen en koop er ook wel eens een kleinigheid. Maar goed, om er te komen moet je door de bloemenzaak naar achteren…

‘Elke keer als ik een regenboog zie, stuur ik je een gedicht,’ zei hij. Ze hadden elkaar jaren geleden ontmoet in een cafeetje. Ze kwamen toevallig met elkaar in gesprek en het klikte zo goed, dat ze besloten om de rest van de dag met elkaar door te brengen. De dag werd een week. Ze raakten niet uitgepraat. Toen moest hij weg. Hij reisde voor…

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. De aula was vol met mensen, die jou gekend hebben. Je klasgenoten waren er allemaal. De directeur van je school heeft mooi gesproken, zeiden ze. Ik heb er niets van gehoord, ik was te verdrietig. Ik kon niet huilen, ik had geen tranen meer. Pappa keek strak voor zich uit, ik kon zien hoe moeilijk hij het…

Hoe of wat, ik weet het niet, maar ik werd overvallen door een onbedwingbaar gevoel dat ik naar de stad moest. Nog eens zoals in mijn vrijgezellentijd door de Folkingestraat lopen richting de Vismarkt, om daar inderdaad een lekker visje te scoren. Ik besloot om toch maar door de Herestraat naar de markt te lopen en via de Folkingestraat terug naar…

“Zul je me missen”, vraag ik zacht. Mijn hand strekt zich naar je uit, zonder je aan te raken. Het dichtbij lijkt nu zo ver. “Zul je me missen, zoals ik nu al voel dat ik jou missen zal? Elke dag een beetje meer. Het zal raar zijn om goedemorgen te zeggen zonder antwoord te krijgen. De kat zal je zoeken, weet je. Ze is immers gewend om ‘s morgens…

Fiebie was een wonderbaarlijk katje, dat als baby’tje in de keuken van goede vrienden direct voor mij koos. Ik zal het niet hebben over hoe lief ze was, of hoe mooi haar vacht. Ook niet over de muizen, en de enkele vogels en de ene vleermuis die ze gevangen heeft en achteloos levend in huis achterliet. Ze is nu dood, maar leeft voort, ergens, bijvoorbeeld…

Enkele dagen geleden belde mijn broer me ‘s morgens vroeg. Ik vreesde gelijk het ergste. Alhoewel het was niet direct aan z’n stem te horen. Maar als een familielid zo vroeg belt wat nooit gebeurt, dan is er iets goed mis. We bellen elkaar eigenlijk, als het niet wordt vergeten, alleen met verjaardagen, uitzonderingen daargelaten. Ach, wat moet je elkaar…

Ring, klinkt de telefoon en ik neem op, want tja dat hoort tenslotte zo, als je telefoon gaat, dan neem je die op, waarbij ik meteen de kanttekening plaats, dat in tegenstelling tot voorheen ( nee ik zal geen vroeger zetten) wanneer ze overging ik braaf opnam met mijn naam. Tegenwoordig doe ik dat niet meer, teveel dwazen willen juist je naam horen…

Hoger kan je niet komen op het westelijk halfrond zeggen ze. Het zal. Het geeft alleen maar aan hoe de Amerikanen het hebben afgelegd tegen het oosten, daar gaat geen handelsoorlog nog iets aan veranderen. Meer dan een miljard hardwerkende en steeds inventiever wordende Chinezen tegenover zo'n tweehonderd miljoen Amerikanen, alleen al getalsmatig een…

TOONREDE Leden van het Galakoor, in het spectrum van (on)mogelijkheden heeft u leden van het Galakoor de afgelopen vier jaar een enorme bouche gegeven, zeg maar stoot aan de emancipatie van lesbisch en homoseksueel zingen en alle afgeleide vormen daarvan. Het heeft mij als uw onvervalste heteroseksuele voormalige vorstin, voorkomend uit een tussendoortje…

Veel landrotten weten niet dat de scholen meeuwen die met vissersboten meevliegen bestaan uit een vaste populatie. De hyena’s van de lucht zijn monogaam in relatie tot hun boot. Ze vliegen daarbij in een grote cirkel om hun vaste restaurant mee. Vandaag zal de escorte van de Neeltje Jans 1 en 2 uit IJmuiden onbeloond blijven. Vandaag zullen ze bot vangen…

Toen ik achttien was woonde ik nog bij mijn ouders thuis. Stress hadden we niet, want televisie en radio hadden we niet. Thuis lekker een boek lezen en spelletjes doen, zoals schaken en mens erger je niet. Alleen zaterdagavond ging ik naar de stad. Op een keer ging ik een gezellige tent in en nam plaats aan de bar en bestelde een pils. Op een gegeven…

Stel je voor, je bent niet die schatrijke vrouw die op een Tropisch eiland ronddwaalt om mannen te versieren of die goed onderhouden student die in de avond een biertje drinkt terwijl hij aan zijn liefje denkt. Denk je eens in, je bent niet die succesvolle zakenman die zijn geweten heeft verloren, je bent niet die buikdanseres die de muze weet te bekoren…

In 1974 werd een hoge ambtenaar naar Centraal Afrika gestuurd om een rapport op te maken over de gezondheidssituatie en rechteloosheid van de Pygmeeën. Deze ambtenaar was pas met zijn Indonesische vrouw teruggekeerd naar Holland. Omdat zijn vrouw onbekend was in Nederland verzocht hij mij haar te begeleiden gedurende de tijd dat hij weg was. Hij vertrouwde…

Het was een winters koude dag. Een vroeg januari zonnetje lokte de vrouw naar buiten. Er was een plek waar ze lang niet meer geweest was. Wel telkens halverwege, maar nooit meer had ze die klim helemaal gemaakt, helemaal die berg op, de berg van haar jeugd. De berg waar aan de voet ervan zoveel herinneringen lagen. Van mee willen doen maar er niet…

Het meisje stak het lichtje aan in het lampionnetje dat ze samen met haar opa een aantal jaren geleden gemaakt had. Hij was er nu niet meer, maar het lampionnetje deed nog steeds trouwe dienst als ze zingend langs de deuren liep voor snoepjes in haar snoepzakje. Ze koesterde de dierbare herinneringen aan haar opa, hoe hij haar geholpen had om de vorm…

Weer een doelpunt tegen. Ik ren naar het doel en gris de bal uit het net, nog voordat onze keeper op is gestaan na zijn mislukte reddingspoging. Langs mijn medespelers ren ik naar de middenstip en leg de bal op de stip. We hebben geen tijd te verliezen. Maar net wanneer ik mijn opricht, zie ik dat er geen tijd meer over is. Ik sta niet op een voetbalveld…

Tijdens een wandeling door het Brabants Natuurmuseum zagen ik en mijn vriendin, naast al die andere, schitterende en ontroerende, zij het opgezette, dieren, zoals katten, vossen, kraaien, sperwers ook die lieflijke Zwitserse honden met hun zo koninklijke en elegante natuurlijke bontjassen en met het vaatje cognac om de hals: de St. Bernardshonden.…

Na de grote hitte is augustus koel en mild. Een helder licht koestert de aarde en liefkoost haar. De rode, roze en oranje rozen bloeien nog steeds. Op het terras van Café-Restaurant "De Moerse Hoeve" is het op vrijdagavond een drukke bedoening en als ik er die avond plaatsneem valt mijn oog op een ouder echtpaar dat een plaatsje gevonden heeft…

Toen zij niet lang meer te leven scheen te hebben, bracht ik het schriftje voor haar mee dat zij mij eens gegeven had, een van de schamele bezittingen uit haar jeugd, waarop armoede en gebrek hun zware stempel gedrukt hadden. In de trotse letters van haar eigen handschrift stond in zwarte inkt geschreven op het etiket: "Herbarium van Mientje Hendrickx…