De nieuwe talen van de wind

Het graf was al maanden stil, maar de raaf bleef vliegen. Zijn gitzwarte veren vingen het weinige licht dat door het grijze wolkendek brak. Onder hem lag het landschap er verlaten bij, gehuld in een ijzige nevel.
Voor de buitenwereld was hij slechts een vogel. Maar vanbinnen droeg hij een onbegrepen ik. Hij voelde zich een indringer in zijn eigen leven, een verdwaalde ziel die nergens meer thuishoorde sinds die ene dag. De dag dat de stem zweeg. Karel, zo heette de raaf, droeg een zware last met zich mee.
Karel cirkelde laag over de grafsteen. Elke vleugelslag was een wanhopige poging om de herinnering levend te houden. Hij vloog alsof de aarde plotseling zou openbaren, alsof de persoon onder de koude grond weer tot leven zou komen. Hij weigerde te geloven dat de verhalen die hen ooit verbonden, nu alleen nog maar in zijn eigen hoofd bestonden. Zolang hij bleef vliegen, zo hield Karel zichzelf voor, kon hij blijven leven in de illusie van die gedeelde dromen.
Maar de stilte onder hem was onverbiddelijk. Er kwam geen antwoord uit de diepte, alleen de zweem van een eeuwig zwijgen.
Langzaam besefte Karel dat hij moest veranderen. De oude woorden werkten niet meer; ze waren gestrand in het verleden. Als hij wilde overleven, moest hij leren spreken in nieuwe talen. Niet met een letterlijke stem, maar door de wereld met andere ogen te bekijken. Zijn vlucht over de uitgestrekte velden was niet langer een doelloze cirkel, maar een zoektocht. Hij had het recht om te dwalen. Het dwalen was nodig om de weg naar zichzelf terug te vinden.
Met een laatste, diepe groet aan het zwijgende graf wendde Karel zijn vleugels. Hij vloog de schaduw uit, de open horizon tegemoet.

raaf karel wind

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4