Bitterzoet afscheid

Met een glimlach keek ik naar haar, toen het moment ingeschonken werd als wijn in een kostbaar glas. Goedkope wijn, maar dure druiven.
De klapstoelen op haar minieme balkon wiebelden op de ongelijke tegels. Beneden ons raasde de stad voorbij in een stroom van koplampen en verre sirenes, maar hier boven hoorden we alleen het zachte tikken van onze glazen. We dronken uit kristal dat ze van haar grootmoeder had geërfd—veel te chique voor de supermarktwijn van vier euro die ik had meegebracht. Maar terwijl de lauwe vloeistof over onze tongen rolde, voelde het als een jaargang die met geen goud te betalen was.
De druiven waren duur omdat de tijd schaars was. Dit was onze laatste avond in dezelfde postcode. Morgen zou zij in een vliegtuig stappen naar de andere kant van de wereld, haar dromen achterna, terwijl ik hier achterbleef met de herinnering aan haar lach.
Ze trok haar knieën op tegen haar borst en keek over de rand van het balkon. Haar profiel werd scherp afgetekend tegen de oranje gloed van de lantaarnpalen. Er viel een stilte, zo een die niet pijnlijk is, maar zwaar van alles wat ongezegd kon blijven. We wisten allebei dat beloftes voor de toekomst de lading niet zouden dekken.
"Op de goede oogst," fluisterde ze plotseling, en ze hief haar glas. Haar stem trilde heel even, een minuscuul scheurtje in haar verder zo stoere houding.
Ik tikte mijn glas tegen het hare. Het heldere, zingende geluid bleef seconden lang in de nachtlucht hangen. We dronken de bittere zoetheid van het afscheid in één teug leeg, wetend dat deze goedkope wijn ons de rest van ons leven zou bijblijven.

afscheid wijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4