Klara de overleden papegaai

De papegaai Klara had zijn hele leven dezelfde monotone woorden geleerd.
Korte zinnen die tot de verbeelding spraken van mens en dier.

Nu de kooi leeg was en het felle verenpak voorgoed roerloos bleef, hing er een ongewone stilte in de kamer. Jarenlang had de vogel de ruimte gevuld met zijn dagelijkse ritueel van klanken. Het waren geen ingewikkelde filosofieën, maar juist de eenvoud die bleef nazingen in de hoofden van degenen die hem hoorden.

"Kijk naar de lucht," had hij duizenden keren herhaald, met die metalen, ietwat krakende stem. Bezoekers keken dan onwillekeurig omhoog, alsof de vogel een naderend onweer of een vallende ster voorspelde. In werkelijkheid herhaalde hij slechts wat zijn eerste eigenaar, een oude zeeman, ooit tegen hem had gezegd als hij naar de wolken tuurde.

Zelfs de buurtpoes, die normaal gesproken met louter jachtinstinct naar de vensterbank sloop, bleef soms urenlang roerloos zitten luisteren naar de vogel. "Morgen is er weer een dag," kraaide de papegaai dan onvermoeibaar. Het klonk de poes wellicht in de oren als een geruststelling, een belofte dat de jacht nooit echt voorbij was.

Nu de vogel er niet meer was, begonnen de overgebleven bewoners pas te begrijpen wat de monotone zinnen werkelijk deden. Ze boden structuur in de chaos van alledag. Zonder zijn stem leek de tijd plotseling vloeibaarder, minder verankerd. De woorden waren dan wel monotoon geweest, maar de betekenis die men erachter zocht, was zo kleurrijk als zijn verdwenen veren.

De zeeman heette Cornelis, een man met een gezicht dat getekend was door de zilte zeewind en ogen die altijd naar de horizon bleven zoeken. Het verhaal van hoe hij en de papegaai elkaars pad kruisten, begon dertig jaar geleden in een roerige havenstad in het verre oosten.

Cornelis was destijds stuurman op een driemaster schip dat averij had opgelopen na een zware storm op de Indische Oceaan. Terwijl het schip in het dok lag voor reparaties, dwaalde Cornelis door de smalle, geurige steegjes van de lokale markt. Tussen de kramen vol specerijen, zijde en glimmende snuisterijen hoorde hij plotseling een vreemd geluid. Geen vrolijk gefluit of exotisch gekwetter, maar een diepe, ritmische zucht.

Achterin een donkere kraam zat een jonge vogel in een veel te kleine kooi van roestig ijzer. Zijn veren waren dof door het stof van de markt, maar zijn ogen stonden fel en alert. De vogelmaker wilde van het dier af; de papegaai weigerde namelijk de vloeiende liederen en marktkreten te leren die de andere vogels zongen. Het dier was eigenzinnig en zweeg voornamelijk.

Cornelis voelde een directe band met het dwarse wezen. Hij kocht de vogel voor een handvol zilveren munten, nam de kooi mee aan boord en hing hem op in zijn krappe kajuit.

De eerste weken op zee wisselden de man en de vogel geen woord uit. Cornelis deelde zijn rantsoen van gedroogd fruit en scheepsbeschuit, en de papegaai keek toe vanaf zijn geïmproviseerde houten zitstok. De stilte werd pas doorbroken tijdens een windstille nacht op de Grote Oceaan. De zee was zo glad als een spiegel en de tijd leek stil te staan. Cornelis zat op het dek, keek naar de oneindige sterrenhemel en zei zachtjes tegen zichzelf: "Kijk naar de lucht."

De volgende ochtend, precies bij het aanbreken van de dageraad, klonk er een krakend geluid vanuit de kajuit: "Kijk naar de lucht."

Het bleek het begin van hun levenslange ritueel. Cornelis, die door de eenzaamheid op zee weinig spraakzaam was geworden, prevelde alleen zijn diepste, meest geruststellende gedachten als hij over de reling leunde. En de papegaai, die de monotone stem van zijn redder als het ultieme baken van rust zag, nam juist die zinnen over. Het waren de enige woorden die ertoe deden tussen de man en de vogel.

papegaai dood zeeman

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13