Verhalen over familie

Het water was zo zout dat het zijn ogen brandde. Samuel stond tot aan zijn knieën in een stroom die er gisteren nog niet was. Aan de oever zat zijn vader. De man huilde niet hoorbaar; er waren geen snikken, alleen een eindeloze, stille vloed die uit zijn ooghoeken welde en de bedding onder Samuels voeten vulde. "Vader," zei Samuel, maar zijn stem…

Hoe blij kun je zijn, met de kleine (nou ja klein!) dingen die men voor je doet? Wel, het is zo dat we dus echt zelf geen wekelijkse boodschappen meer kunnen doen en nou weet ik wel dat er talloze manieren zijn om je spullen in huis te krijgen, maar weet je, ik wil graag juist die spullen hebben die je nou eenmaal in diverse winkels haalt en dus: zijn…

De geharde lezer komt het volgende vast bekend voor. Dit wordt een sterk ingekorte versie van het originele verhaal in Rare Portrettengalerij (https://short-link.me/122vn). Ouwe koek dus, verse inzichten. Niet geschikt voor gevoelige zielen, maar voor wie van huiververhalen houdt is het amusant. Waarschuwing: eerdere publicaties leidden tot een aangifte…

De lezer hoefde geen gediplomeerde detective te zijn om al vroeg in dit verhaal te vermoeden dat Anton en zijn hospita het goed met elkaar konden vinden. Daar werd in de vertelling niet geheimzinnig over gedaan. Dus de Hercule Poirots onder de lezers kunnen hun vergrootglas weer opbergen. Een niet bestaand raadsel is zonet opgelost. Het verhaal…

Een terecht verwijt aan mijn penvoering is de opeenstapeling van personages. In een fictieve vertelling is dat makkelijk opgelost, want dan draai ik een aantal personen de nek om. In dit authentieke verhaal zijn personen bij bepaalde gebeurtenissen noodzakelijk. Anders zijn er geen gebeurtenissen. Als geheugensteuntje wie wie is en wie wat deed:…

Donderdagavond. Zelfde jas, zelfde route. Langs het lege bushokje, de donkere ruiten van het reisbureau, de kapper die al jaren dicht is. Hij duwt de deur open, stapt naar binnen, veegt zijn schoenen droog aan de mat. ‘Ha Ruud,’ zegt de barkeeper. Ruud knikt. ‘Een vaasje.’ Zijn plek is vrij. Altijd. Links achterin, half in het donker…

Een zijwaarts uitstapje… De opmerkzame lezer herinnert zich de geheimzinnige Lidl-tas waarmee Ben rond liep. De intrigerende inhoud heb ik achterhaald, maar inmiddels vreesde ik van mijn eigen vertellingen lichtelijk depressief te worden. De tas met de eraan vastzittende Ben parkeer ik daarom even. Voor de afwisseling iets opbeurends: Mooier kan…

Oh jazeker zijn ze er, ze laten zich niet zien niet echt dan maar ze zijn er zeker weten want: een twintigtal jaren geleden kwam er een goede bekende langs die meer wist en zag dan de doorsnee mens. Met die term wil ik niemand voor het hoofd stoten want er zullen altijd mensen zijn die meer zien dan een ander en zo ook deze. Hij kwam langs en maakte…

Het regende pijpenstelen, dus het was een perfecte dag voor een gezellige boedelverdeling. De boedelverdeling, oftewel de erfenis van onze langstlevende ouder, die weliswaar geen rijk had nagelaten waar de zon nooit ondergaat, maar door spaarzaam leven — denk aan het in zeer dunne laagjes uitsmeren van schoensmeer en nooit meer dan één klein lepeltje…

‘Hoi, buurman, alles goed?’ vroeg de buurman toen ik hem voor een wandeling passeerde. ‘Jazeker, heerlijk weertje toch vandaag.’ ‘Inderdaad iedereen en van alles knapt er van op.’ ‘Hoe bedoel je?’ ‘Ach ik bedoel zowel de natuur als zoiets als je gevoelens.’ ‘Wat nou was je een beetje depri of zo?’ ‘Nou nee, maar ik had een beetje een naar…

Alida, een meisje van acht jaar, veegde steeds keurig de vloer van haar slaapkamer. Het stof schoof ze onder haar bed, tot in een gat van de muur. Het was avond; ze kroop lekker onder de dekens. Zoals Alida graag had, stonden de deuren van slaapkamer en badkamer een eindje open. Langzaam dommelde het meisje in... Maar opeens ging ze verschrikt overeind…

Vakantieperiode is er ieder jaar weer maar deze is er eentje met wat haakjes en oogjes ook nog want, als we besluiten dat er wat andere meubels moeten komen, we ook nog de zogenaamde Capelse ondernemer ermee steunen zijn we totaal niet voorbereid op het feit dat: er geen sprake is van levertijd, sterker nog de man zegt, ik kom het donderdag bij u brengen…

Z’n vrouw was een lang weekend de hort op en hij alleen thuis. Hij is altijd bezig, aan het werk, zelfs nu hij gepensioneerd is. Een gastcollege hier of daar; zo af en toe een student ondersteunen; een lezing houden en het schijnt dat hij weer werkt aan een nieuw boek. Hij, de achterbuurman, is een kinderpsychiater/ psycholoog, maar desondanks toch…

Happy stones? U zult ondertussen ook wel weten dat het hier niet de Rolling Stones betreffen, die vermoedelijk ondanks hun verlopen en door drugs en alcohol getekende koppies zielsgelukkig zijn? Nee, natuurlijk heb ik het over de rage van de ‘happy stones’ . Kort geleden ben ik, op bezoek in het UMCG, er eentje tegengekomen. Het steentje lag ergens…

Gisteren even bij mijn broer langs geweest. Hij had een foto van pa op de schoorsteenmantel staan. Terwijl ik er in het voorbijgaan langs liep om op een stoel te gaan zitten, bleef ik even enkele tellen staan en keek er naar. M’n broer zag het, terwijl hij de thee inschonk, en vroeg of ik nog weleens aan hem dacht. Ik moest bekennen dat ik dat heel…

‘Opa, mag ik even langskomen; ik moet je wat vragen.’ ‘Oei, moet je daar voor langskomen, jongen? Dan moet het wel erg belangrijk zijn.’ ‘Nou opa, ik moet een interview maken voor school en dat moeten we allemaal doen met een oud persoon met levenservaring. Een opa of oma of een oude buurman of zo. Maar u weet zoveel, dus wil ik u vragen voor een…

(zie ook gezellig) Het zijn nog drie dagen voor kerst en ik vertel mijn vrouw dat ik morgen even bij Freerk en Ria aanga. Ik heb een paar kerstkransen gekregen en ben niet van plan die dingen op te eten – veel te machtig en te zoet. Mijn vrouw kwam dan ook met het voorstel om ze maar mee te nemen naar Freerk en Ria. Hun kinderen zullen vast langskomen…

Nou ben ik niet zo snel geneigd uit eten te gaan en ook bij familie zal ik niet snel blijven eten; mochten ze me überhaupt ooit eens uitnodigen. Niet om het een of ander hoor, maar we zijn al eeuwen geleden het ouderlijke nest uitgevlogen en iedereen heeft zo zijn eigen levensvisie en stijl al of niet ontwikkeld. Wij vormen een familie, waar-van de…

Van de week kreeg ik bevestigd wat ik al heel lang wist. Ons leven is niet veel anders dan een film of een boek. Je speelt je rol daarin en welke rol je speelt weet je in een film wel, maar in een boek niet. De acteur ontvangt het script en krijgt voor z’n rol betaald en weet precies waar zijn rol naar toe is geschreven – klaar duidelijk. In een…

‘Zie jij dat ook, opa? Dat daar, die ene wolk, dat lijkt Poekie wel en die daarachter rent, lijkt sprekend op Knabbeltje, mijn konijntje.’ ‘Jazeker, opa herkent ze wel,’ liegt opa. ‘En zie jij wel waar ze naar toe rennen kereltje?’ ‘Nee opa, ik zou het niet weten.’ ‘Nou jongen, die heel grote wolk die een poos geleden voorbij zweefde, zie je wel…

Dries woonde met zijn vrouw Alie even buiten het dorp in een kleine boerderij. Het zag er oud en vervallen uit en het was alleen te bereiken over een pad van ongeveer vijftig meter die op een landweg aansloot. De omgeving was lieflijk, weilanden met daartussen smalle slootjes, waarin de kikkers kwaakten. De rijke boeren hadden op de weilanden veel koeien…

Sommige geluiden krijg je nooit meer uit je systeem. Zo ben ik wanneer ik een eettafelstoel over een houten vloer hoor schuiven, weer even "thuis". Niet in m'n huidige thuis, maar het thuis waarin ik de wereld in al haar vormen nog moest leren kennen vanuit de veilige basis die ik thuis noemde. Ik had nooit gedacht dat ik zo'n klein, betekenisloos…

“Oma…” “Ja, lieverd.” “Vertel nog eens van die keer dat je opa voor het eerst zag. Ik vind dat altijd zo’n mooi verhaal.” We zitten samen aan de eetkamertafel, Janne en ik. Janne had beloofd te helpen met het adresseren van de enveloppen. Ze ziet dat het schrijven me zwaar valt; na vijf adressen is mijn hand zachtjes gaan trillen en de anders zo…

Toen ik een jaar of acht was woonde oma dichtbij ons. Opa was al overleden en dat vond ik heel erg, want hij was heel aardig en las vaak verhalen voor. Hij liep altijd met een wandelstok en droeg een mooi pak met hoed, die hij even met zijn rechterhand oplichtte als hij een bekende tegenkwam. Mijn moeder stuurde mij elke woensdagmiddag naar oma om te…

  Toen mijn oom in 1963 terugkwam van de oorlog waarin hij zijn hand had verloren, brak in ons gezin de pleuris uit, omdat iemand zijn geliefde roeiboot had gestolen. De roeiboot had gedurende de oorlog aan de kade gelegen, maar bij de terugkomst van mijn gewonde oom was de roeiboot weg. Gestolen, verdwenen.  Wij als kinderen kregen overal de schuld…

Mijn vader heeft het uiteinde van een zwarte rubber slang in zijn mond en zuigt uit alle macht. De andere opening hangt in ons aquarium. Hij heeft zijn ogen gesloten, zijn voorhoofd wordt rood en zijn wangen trekken samen. Zijn gezicht wordt net zo raar als de smoelen die ik voor de spiegel trek en waarvan mijn moeder zegt dat die voor altijd zullen…

De Korte Havenstraat in Vissersdorp, april 1951. Een kille aprilzon, twee uur in de middag. De straat, doodlopend tegen de muur van een touwslagerij, is maar net breder dan de kamers van de arbeidershuizen die hem begrenzen. Aan het open einde klinkt een drukkerij. Voor mij, een joch van bijna vier jaar oud, dat nu voor het huis speelt, is de drukkerij…

(fictie) Tuig van de richel waren we, zei moeder altijd. Als vader niet in de bajes zat was hij inbreker en dat vond ik prachtig. Zijn bouvier had hij afgericht om op de uitkijk te staan. Nelis heette mijn vader.Hij was breed geschouderd en had een stierennek. Zelfs tien aanvallers kon hij vloeren. Daar genoot ik kostelijk van. Ons gezin woonde…

De term 'voor het ongeluk geboren' sloeg op hem, hij wist het zeker. De opmerkingen die hem om de oren sloegen als: jij groeit op voor galg en rad; jij bent een doorn in ieders oog, het achtervolgt hem nog steeds. Overtuigd van het feit dat iedereen gelijk heeft, gaat hij er ook naar leven! Wanneer er iets vervelende gebeurt, komt dat natuurlijk…

Eens boden de brede etalages van een pand aan de Markt te Tilburg ruimte aan sanitaire- en huishoudelijke artikelen. Ook toen al bekroonde het duifgrijze bolronde koepeltje de oude Heikese Kerk en overstemden het gebeier van haar klokken en haar galmende slagen vaak de gesprekken in het voorvaderlijke huis... Daar was de zaak van mijn roemruchte…