Jop, de antiheld II

Vervolg van Jop, de antiheld I

Jobs voortplantingsdrift had dus geresulteerd in de geboorte van een meisje: Strignientje. Eén voltreffer maakte hem nog geen massazaaddonor. Vast staat dat hij in ieder geval vijf - laat ik maar zeggen koekoeksjongen - op de wereld heeft gezet. Nou, wat vertelkunst betreft, zou ik het hierbij kunnen laten. Er lijkt verder niets te beleven voor de argeloze lezer. Maar zoals zijn voorganger, de Bijbelse Job Op De Mestvaalt, ons leert: 

In een leven vol tegenslagen kun je de ene na de andere ellende overwinnen. Maar als je Jop heet, ligt de volgende tegenslag alweer op de loer. Neem nou dit: (we zijn nu bij de tanige, derde vrouw die Jop ging bevruchten).

Wat kan er nou misgaan na de voorspoedige geboorte van baby Strignientje, waar Jop zo  naar had uitgekeken? Nou, dat is Jop zelf. Hij deed - inmiddels een veertiger - alles wat een jonge vader verondersteld wordt te doen. Ofschoon hij zo’n 65 kilometer van Strignientje af woonde, bracht hij haar een paar keer in de week naar school. Afhalen idem dito. Dat betekende inderdaad héél, heel erg vroeg opstaan. Zeker als de dag begon met zwemles om 6:45 's morgens. Aangezien Strignientjes moeder een fulltime baan had als lerares, laveerde Jop overdag tussen allerlei bezigheden in.

Nu komt de eerste donkere wolk: zijn kersverse dochter mankeerde van alles en nog wat. Ze was niet gehandicapt in die specifieke zin… maar de bijnaam Aaltje Kwaaltje zegt voldoende. Ik bespaar u het medische dossier, maar als u “kinderziekten” googelt, is dat van voor naar achteren toepasbaar op die arme meid. Treurig genoeg ging dat gepaard met allerlei amusante toestanden, maar die krijg ik op dit A4'tje niet schadevrij geplaatst. Vandaag is het item drama aan de beurt.

Er brak namelijk een Jopiaans tijdperk aan. Het opgroeiende kind, gesteund door haar eigen moeder, volgde niet of nauwelijks de aanwijzingen van de artsen op, met alle gevolgen van dien. Vandaar Aaltje Kwaaltje. Dan wreekt zich die 65 kilometer afstand. Ofschoon hij zonder een keer te missen een paar keer per week opdook wanneer dat nodig was, gebeurde er van alles en nog wat waar Jop geen zicht op had.

Over onheil gesproken... ik heb er weer een: zo’n venijnig oud wijfje. In mijn productievere periode schreef ik over dat type valserik. Dat leidde dan weer tot telefonische bedreigingen aan mijn adres. Maar ja, het goede werk dient voortgang te hebben, dus hier komt-ie dan. De telefoon zal wel weer roodgloeiend staan. Dat is op een treurige manier best amusant.

De in griezelverhalen algemeen bekende schoonmoeder woonde op een paar honderd meter afstand van Strignientje en haar moeder. Een enkele keer paste ze op haar kleindochter. Niet dat dat echt nodig was, maar dat was een soort geste van Strignientjes moeder. Op die manier vervulde zij een volstrekt overbodige omarol. In een paar jaar tijd werd het Jop wel duidelijk: het kind wilde helemaal niet van hem zijn om het zomaar eens uit te drukken. Het kind was van haar moeder en een grootmoeder. Niet zo moeilijk om iemand die op grote afstand woont en niet 24 uur per dag beschikbaar is buiten spel te zetten. Je komt immers altijd te laat om iets onoorbaars te ontdekken.

Strignientje werd - als Jop er niet bij was - geduldig dagelijks uitgelegd dat een vaderrol beperkt is. Het blijft bij een minuscule bijdrage in de vorm van een zaadje. Kleiner kon Strignientjes moeder Jop niet maken. Net als zijn Bijbelse voorganger bleef Jop niet bij de pakken neerzitten. Voor zijn werk reed hij door het hele land. En omdat hij er toch was, verrichtte hij goede daden door zijn zaadjes kwistig rond te strooien alsof ze pepernoten waren.

De hierboven beschreven situatie nodigt eigenlijk iedere marskramer uit om massazaaddonor te worden. Fijn toch zo'n fictief verhaal want ik kan er zo een draai aan geven. U hoeft het nu alleen nog maar te geloven.

Wordt vervolgd

kind oma vader

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1