start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (128)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (328)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (51)
kerstmis (77)
kinderen (169)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (96)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (36)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (86)
welzijn (51)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (86)
ziekte (146)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 345):

Bruin omrande rozen...

Weifelend sta ik met de vaas oude bloemen in mijn handen. Weggooien? Eigenlijk zijn ze op. O ja, ze staan nog fier overeind. Geen enkele witte bloem heeft zijn kopje laten hangen. Maar de bruine randjes geven aan dat ze aan hun einde zijn. Drie weken lang hebben ze in volle glorie staan schitteren. En telkens als ik ze zag dwaalden mijn gedachten weg, kreeg ik weer dat eigenaardige gevoel over me: een vreemds mengeling van weemoed, opstandigheid en verdriet. 'Ik hou zoveel van witte rozen' had mijn schoondochter gezegd toen ze me dit uitbundige boeket gaf, drie weken geleden. Diezelfde dag vertelden zij en onze zoon over hun besluit om niet meer samen verder te gaan, uit elkaar te gaan... Het einde van hun relatie Over, voorbij.
De negen jaren waarin ik haar steeds beter heb leren kennen, een fijne band met haar heb gekregen, haar als mijn eigen dochter ben gaan beschouwen, blijven maar door mijn hoofd heen dwarrelen. Flarden herinneringen trekken als een onsamenhangende film voorbij. Vrolijke vakanties, gezellige familiefeestjes, haar laatste moederdagcadeau voor mij. Vragen borrelen op…
Dan valt mijn oog weer op de bloemen. Weggooien, dit boeket vol symboliek? Ik kan het echt niet! Dus knip ik do mooiste bruin omrande witte rozen uit de dorre bos en leg ze voorzichtig te drogen in een mandje. Die bewaar ik zorgvuldig, die zullen altijd blijven. Zoals ik hoop dat er ook iets bewaard zal blijven van mijn relatie met haar, al zal die altijd getekend zijn door een bruin randje.

Schrijver: Nell van den Bosch, 15-05-2003


nellvandenboschatxs4all.nl


Geplaatst in de categorie: afscheid

Deze inzending is 2779 keer bekeken

4/5 sterren met 74 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Helen Josephs
Datum:15-05-2003
Email:helen.josephsatpandora.be
Bericht:Ja, daar kan ik me volledig bij aansluiten.
Ook ik heb, ondanks mijn scheiding, toch nog een goede band met mijn ex-schoonouders.
En die zou ik voor geen goud willen missen...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)