Inloggen

biografie: Hans Uil


Inzendingen van deze schrijver

49 resultaten.

"Dan kijk ik met mijn ogen dicht

beschouwing
2,6 met 5 stemmen 814
Wij liggen in Yerseke waar we aan boord van ons drijvende huisje het genuttigde ontbijt “laten zakken”. Hoog water is het volgens de berichten pas om twaalf uur. We hoeven ons dus niet te haasten om in het clubgebouw op de wal te gaan toiletteren.
Aan de overzijde van de steiger waar wij liggen, liggen een paar onbeschoft grote plastic motorboten. De boten van om en nabij de vijftien meter, liggen knus tegen elkaar liggen aan te deinen. Op de steiger staan de drie met veel goud omhangen schippers, die blijkbaar de plannen voor de dag bespreken. Wij laten het tafereel, half zittend, half liggend, loom aan ons voorbij trekken en genieten in eerbiedwaardige stilte van het licht en de warmte die een niet door bewolking gehinderde zon vanuit een azuren hemelgewelf over ons uitstrooit. Het is half elf wanneer we het tijd vinden een bezoek aan het toilet en de douche te brengen. Met badtas en badlaken gewapend lopen we, “Goede morgen heren” [van de motorboten] over de steiger richting wal. Op de ponton waarop de trap naar de wal scharniert is een, in een zichtbaar veelgedragen zwemvestje gehuld manneke van een jaar of vijf, op zijn buik liggend, met een schepnetje bezig garnalen, krabbetjes, visjes en wat dies meer zij te vangen. Naast hem op de ponton staat een emmer met zijn vangst tot dat moment. Geïnteresseerd kijk ik enige tijd naar het werk van het kleinschalige vissermannetje. Dan begeef ook ik me naar de toiletruimte en douchecabine om datgene te doen wat ik van plan was te doen. Wanneer ik enige tijd later terug de trap afloop, ligt hetzelfde vissermannetje nog steeds op zijn buik druk te visseren. Mijn gedachten gaan een heel eind terug in de tijd. Terug naar de tijd dat ik zelf weleens met een schepnetje of een bamboehengeltje viste.
“Hoi”, zeg ik tegen het naar mij omhoogkijkende joch, “lukt het?”
“Ja hoor”, klinkt het terug, “Ik heb al flink wat gevangen. Kijk maar, in de emmer.” ...

Herfst

beschouwing
3,7 met 3 stemmen 808
Iets meer dan zestien jaar geleden verkochten wij onze dorpse doorzonwoning en kochten wij aan de buitenste rand van datzelfde ons inmiddels vertrouwde dorp, een gemoderniseerde, alleenstaande dijkwoning, die vóór ons werd bewoond door een gescheiden rechter. Een innig contact met de een eind van ons vandaan wonende buren hebben we nooit gezocht, nooit gehad en eerlijk gezegd, ook nooit gemist. Niet dat wij mensenschuw waren of zo. Nee, van ons uit ontbrak domweg de behoefte aan een dergelijk vaak van uiterlijkheden aan elkaar hangend contact. We genoten met volle teugen van onze relatieve privacy. Van de rijkdom om in en om het huis te kunnen doen waar we zin in hadden, zonder te worden overvallen door een vaak door ledigheid gekwelde buurman of buurvrouw. We hadden genoeg aan onszelf, onze opgroeiende kinderen en de overweldigende ons omringende verscheidenheid aan flora en fauna. Een tijdje geleden, geloof het of niet, zag ik een ree, U weet wel zo'n klein hert, dat zich, bijna onzichtbaar voor het menselijk oog, heerlijk lag te koesteren in de avondzon, in de luwte van een dijk. Op pakweg nog geen honderd meter van de snelweg! En wat te denken van die steeds weer fascinerende, met de seizoenen wisselende kleuren? De bron waaruit Vivaldi ooit de inspiratie putte voor zijn vier jaargetijden muziek. Of de majestueuze bruine kiekendief, die, niet gehinderd door enig bezit of bezwaar, in volkomen harmonie heerst over een van leven bruisend territorium. De kinderen zijn het huis uit. Het is herfst. De schijnbare apotheose van een woordloos voortschrijdend mysterie....

What a wonderful world ...

beschouwing
5,0 met 2 stemmen 39
Aan het eind van de boulevard zit af en toe een straatmuzikant op een klarinet bekende melodietjes te spelen. Gisterenmiddag toen we aan kwamen lopen speelde hij het bekende “What a wonderful world” van Louis Armstrong. We hoorden de electronisch versterkte muziek al van verre. In het kistje dat de muzikant op een dekentje voor zich op de grond heeft staan, liggen een paar muntjes die er waarschijnlijk door voorbijgangers zijn ingegooid. Ook wij gooien een paar muntjes in het kistje. De muzikant glimlacht naar ons terwijl hij doorspeelt. Het is goede vrijdag veertien april tweeduizendzeventien. Na de negenenvijftig kruisraketten, die begin april vanaf een Amerikaans oorlogschip in de Midellandse Zee op een vliegveld in Syrië werden afgevuurd als vergelding voor een volgens de Amerikanen door het Syrische regime op burgers uitgevoerde aanval met chemische wapens, was donderdag dertien april IS in Afghanistan aan de beurt. Toen voerde Amerika met een MOAB-bomb (Massive Ordnance Air Blast bom) een aanval uit op een door IS gebruikt ondergronds tunnel- en grottencomplex in het oosten van Afghanistan. Tezelfdertijd stoomde een deel van de Amerikaanse vloot op naar de wateren rond het Koreaanse schiereiland. Volgens de berichten om, al dan niet met goedkeuring van China en /of Rusland, de Noord Koreaanse leider Kim Jong-un eventueel “op gepaste wijze” tot de orde te roepen. Wat onder “op gepaste wijze” verstaan moest worden, werd niet bekend gemaakt. Maar geen angst, dat doet D.J. Trump waarschijnlijk na afloop. Op die hem inmiddels bekende welsprekende manier....

Klaar wakker

hartenkreet
2,5 met 2 stemmen 66
het is hartje nacht als ik wakker word
waarvan of waarom ik wakker werd is onduidelijk
naast mij ligt mijn echtgenote zachtjes te snorren
een druk op het knopje van mijn bijdehandte telefoon leert me dat het 03:27 uur is...

Eten én gegeten worden

beschouwing
4,0 met 1 stemmen 313
Woensdagmiddag besluiten mijn vrouw en ik een lange wandeling te gaan maken. Het is zonnig weer. Weer dat geflankeerd wordt door een fris noordenwindje. Kortom: Ideale omstandigheden om te wandelen. Wij hebben er, om het op zijn Pim Fortuyn’s te zeggen “zin an”. Wij nemen een route waarvan het eerste deel langs een, gedurende de afgelopen jaren gecreëerd natuurgebied loopt. Omdat er op de weg langs het natuurgebied geen autoverkeer is toegestaan, is het er heerlijk rustig. Het tweede deel van de route, het stuk terug naar huis, loopt over een polderdijk. Die is onvermijdelijk minder rustig maar gelukkig niet zo druk dat je permanent voor je leven hoeft te vrezen. Bij het poldergemaal op de rand van onze gemeente zit een aantal jochies druk te vissen. Zo te zien is het waterschap bezig om het gedurende de afgelopen dagen gevallen regenwater naar de rivier af te voeren wat te zien is aan de stroomwervelingen in het water dat onder het gemaal door richting Oude Maas stroomt. Voor het vee-rooster in de weg staan een paar schapen herkauwend zomaar wat te staan. Wij lopen er langs, de schapenkeutels en vloeibare schapenvlaaien zoveel mogelijk ontwijkend. In de verte op de Oude Maas vaart een binnenvaartschip met aan dek een groot aantal containers voorbij. Het in hoogte verstelbare stuurhuis van het schip staat zo te zien in de hoogste stand, dit om de zogenaamde “dooie hoek” zo klein mogelijk te maken. Als wij ter hoogte van de bocht in de weg zijn waar ons appartement op uitkijkt, zien wij onderaan de dijk een reiger statig door het hoge gras voortschrijden. Zo te zien richting sloot.
“Wat heeft die nou in zijn bek?”, vraagt mijn vrouw.
Ik kijk naar de reiger en zie dat die inderdaad “iets” in zijn lange, spitse bek heeft. Het lijkt op een wat groot uitgevallen muis.
“Verrek,” zegt mijn vrouw gedecideerd, “het is geloof ik een mol.”...

Sanne B.

column
3,8 met 5 stemmen 68
In het magazine van de landelijke vereniging van Parkinson patiënten, een vereniging waarvan ik lid ben, stond onlangs een oproep te lezen om een verhaaltje of column met eigen ervaringen over de ziekte in te zenden. De inzendingen zouden worden beoordeeld door een jury, die zou bepalen welke inzendingen geplaatst zouden gaan worden.
Na het lezen van de oproep zond ik een stukje in, dat ik een paar jaar geleden had geschreven. Ik had toen, voor het stellen van een definitieve diagnose, in het ziekenhuis een hersenscan moeten laten maken. De uitslag van de scan was, dat er geen tumor te zien was, dat er geen water in mijn hoofd zat en dat er ook geen sprake was van een stille beroerte. Kortom, ik was Parkinson patiënt en met de oproep uit het magazine in gedachten voelde ik mij geroepen positief te reageren. Per e-mail zond ik een kort berichtje met als bijlage een afschrift van het verhaaltje, dat ik destijds de titel "Humor" had gegeven.
Vrij snel na de inzending ontving ik van het Radboud Universitair Medisch Centrum, Nijmegen een e-mailberichtje met de bevestiging, dat men mijn verhaaltje had ontvangen en dat het zou worden beoordeeld voor eventuele plaatsing. Het berichtje was ondertekend door ene Sanne B. Marketing en Communicatie.
...

Onbekende enkeling

beschouwing
3,3 met 3 stemmen 78
Het is stil op het strand
Vanaf ons balkon zie ik een onbekende enkeling dik ingepakt langs het water lopen
Er staat een frisse aanlandige wind en het is zwaar bewolkt
Grauwe, grijze achtergrondswolken roepen het beeld op van een ernstige, herfstige dag, ook al is het bijna mei...

Spagaat

verhaal
3,4 met 5 stemmen 222
Mijn echtgenote en ik zijn vorige week teruggekeerd van een zonnige najaarsvacantie in Portugal. Een heerlijke onderbreking van het almaar grijzer en grauwer wordende najaarsweer hier. Terug in het goede vaderland waren wij echter zo snel gewend aan het oude dagelijkse ritme, dat wij na een dag of twee het liefst per direkt een vlucht naar de zon hadden geboekt. Maar met de feestdagen van december in het verschiet én de daarin besloten liggende sociale verplichtingen, is dat iets wat je niet doet. Dus halen wij de kerstversieringen uit de berging, hangen die op en schrijven en verzenden we braaf de Kerst- en Nieuwjaarskaarten. Het is zondag en voor de verandering begint de dag zoals een zondag volgens haar naam dient te beginnen: zonnig.
“Zullen we vanmiddag even langs de jachthaven gaan om te zien hoe de boot erbij ligt?” vraag ik tijdens het ontbijt aan mijn vrouw.
Die zit met een onbestendige blik op haar nog steeds redelijk bruine gelaat en met een kop koffie aan haar lippen, stil voor zich uit te staren.
“Is goed”, reageert die zonder te verblikken....

Casino

column
3,2 met 8 stemmen 1.002
Ik zit op het balkon van ons appartement en hoor het onafgebroken geluid van de op het strand uitrollende golven
De wind staat op de kust
Het geluid van de golven wekt de indruk, dat ik me bevind in een zich met hoge snelheid voortbewegende trein
Maar de stoel waarop ik zit beweegt niet...

De man met de drie zwerfhonden

verhaal
3,5 met 6 stemmen 136
Omdat er voor onze parasols teveel wind staat om op het strand te gaan liggen lezen, besluiten we om 's middags langs het strand een wandeling te maken. Heen tegenwinds, terug, via het natuurgebied, voordewinds. Ondanks de harde wind is het onbewolkt. Het is niet druk op het strand. Af en toe komt er een vissersbootje terug van zee en af en toe kiest een bootje, door een van de tractoren het water ingeduwd, zee. Langs de vloedlijn liggen dit keer een hoop lege skeletten van zee-egels. Een grote groep meeuwen zit dichtbij elkaar gekropen op het strand te wachten op het afval dat de vissers af en toe in zee komen gooien en waar fel om wordt gestreden.
Een mijl of drie uit de kust vaart voor de wind uit een zeilboot. Die is zo te zien op weg naar Villa Real do San Antonio. Vlak onder de kust is een groot aantal vlaggetjes van uitgezette netten en kreeftenpotten te zien. Halverwege de wandeling langs het strand gaan we enigszins beschut tegen de wind in een duinpan zitten om water te drinken en een sinaasappel te eten. We zitten nog maar net of vanuit de begroeiing komt volkomen onverwacht een hondje te voorschijn. We schrikken ons rot. Hij ook, denken wij, want als hij ons ziet komt hij met een geluid, dat het midden houdt tussen een gil en een blaf, abrupt tot stilstand. Het is een bastaard. Een kruising tussen een Jack Russell en een, wat zal het geweest zijn, een poedel? Waar het hondje vandaan komt en waar hij bij hoort weten we niet. Tot een tweede hond, die qua grootte iets weg heeft van een Duitse staander, zich laat zien. Die is duidelijk een stuk zelfverzekerder. Hij snuffelt even aan ons en sprint dan het strand op om achter de vogels aan te gaan.
Als we onze sinaasappels op hebben en het strand weer oplopen zien we in de verte een man aan komen lopen. Hij heeft een vriendelijk, bruin verweerd gezicht. Naast hem loopt een derde hondje. Het is een hondje van onbestemd ras en lijkt een beetje moe en der dagen zat. Al snel blijkt, dat de drie honden en de man bij elkaar horen, want de twee exemplaren waarmee wij even daarvoor kennisgemaakt hebben, komen terug aangerend en proberen zonder succes het vermoeide hondje te verleiden mee te gaan rennen.
"Goedemiddag," zeggen wij in ons beste Portugees tegen de roedelleider....
autobiografie
3,5 met 6 stemmen 80
“Ik vind jou lief”, zegt Charlotte, mijn kleindochter, volkomen onverwacht tegen mij terwijl we samen hand-in-hand lopen te wandelen. Ik kijk het blonde huppeltje van nog geen vier jaar vertederd aan met misschien wel iets van: Waar is de dubbele bodem?
Want laten we wel zijn, hoe vaak gebeurt het dat iemand “Ik vind jou lief” tegen je zegt als uiting van een op onbaatzuchtigheid gebaseerd gevoel? Dat gebeurt, denk ik, niet zo vaak. Maar, nee hoor, er zijn geen snoepwinkels, ijscokarretjes of andere impulsartikelen aanbiedende kraampjes te bekennen. We lopen gewoon met ons tweetjes hand-in-hand te wandelen in een warm voorjaarszonnetje. Mijn kleindochter Charlotte en ik. En ik krijg het mooiste compliment dat je van iemand kunt krijgen. Een compliment dat op een subtiele manier iets totaal anders uitdrukt dan dat andere veel vaker gehoorde gezegde “Ik hou van jou”....

Donker gekleurde man

hartenkreet
2,2 met 4 stemmen 78
Over de boulevard komt een donker gekleurde man aangelopen.
Hij heeft een groot aantal horloges en zonnebrillen over zijn armen gedrapeerd.
In de hoop iets van zijn handelswaar te verkopen schiet hij de mensen op de banken langs de boulevard, aan.
Het nee-schudden van de hoofden en de armgebaren die gemaakt worden, maken duidelijk dat er geen vraag is naar het aanbod....

Geintje

dagcolumn
3,6 met 8 stemmen 143
Dat de islam in ons vertrouwde landje zijn aanhangers heeft, mag als bekend worden verondersteld. Zeker als de met het verstrijken der jaren veranderde straatbeelden en negatieve beelden van allerlei fundamentalistische uitwassen, mede in aanmerking worden genomen.
Het assimilatieproces van buitenlanders verloopt, mede door de grote aantallen immigranten, traag, dan wel niet, met als gevolg, dat de gevoelens van autochtone en allochtone burgers ten opzichte van elkaar niet altijd even hartelijk zijn.
Maar omdat er op de één of andere manier toch samengeleefd moet worden, gebeurt dat ook. Soms zelfs met een onvermoed vleugje humor.
Gisteren ben ik met mijn vrouw en met mijn moeder in haar rolstoel, naar de markt in de buurt van het verzorgingshuis waar mijn moeder woont, gewandeld om voor haar een paar boodschappen te doen. Door de felle zonneschijn was het on-Nederlands heet. Op straat liep een bonte stoet mensen. Jong, oud, blank, gekleurd. Voor iemand als ik, die een eind van de grote stad woont en die in diezelfde grote stad niet veel te zoeken heeft, een niet alledaags beeld. We slalomden op ons gemak tussen de mensen door, naar, zoals op de winkelruit te lezen stond, een échte warme bakker. Voor de toonbank in de winkel stond een blonde, kortgeknipte vrouwelijke klant. Zij was druk in gesprek met de verkoopster, een vrouw met een onmiskenbaar Rotterdams accent. De dialoog tussen de vrouwen deed me denken aan de hilarische act van een cabaretière, die er vroeger als Alie Cyankali veel succes mee had. Afgaand op de conversatie en de bestelde hoeveelheid taart en gebak, betrof het een “goede” klant. ...

Ook goeie morgen ...

verhaal
3,0 met 8 stemmen 167
Na een rampzalig verlopen nachtrust, waarbij ik net vóór het aanbreken van de nieuwe dag in een diepe slaap wegzak, word ik met een schok wakker.
“Waarvan werd ik wakker”, vraag ik me af.
Het antwoord volgt, zonder dat ik er ook maar iets voor hoef te doen, een ogenblik later. Het is de telefoon. De bel van de verrespreker in de huiskamer gaat. Volgens mij al voor de tweede keer. En als de bel vier keer is overgegaan, zo realiseer ik mij, duf als ik ben, dan schakelt het apparaat automatisch over naar het antwoordapparaat. Ik zou dus rustig in bed kunnen blijven liggen. Maar Aagje, van de nieuwsgierigheid, wint het van het oorkussen, van de ledigheid. Dus sla ik mijn dekbed open en spring ik uit bed. Terwijl de bel voor de vierde en laatste keer overgaat, gris ik net op tijd de hoorn van het toestel en meld ik mij, benieuwd naar wie de vroege beller is.
“Met Zuidema”, klinkt het krakerig in mijn oor....

Humor

verhaal
4,4 met 5 stemmen 165
Om de laatste twijfel over de door de neurologe gestelde diagnose van Parkinson's disease weg te nemen moest ik gisteren om 15:50 uur in het ziekenhuis een ct scan van mijn hoofd laten maken.
Om 15:25 uur meld ik me, het verkeer zat voor de verandering eens mee, ruim op tijd bij de incheckbalie waar ik na het afgeven van de afsprakenkaart redelijk snel word doorverwezen naar de kelder van het ziekenhuis. Daar zit de afdeling radiologie waar de ct en andere scans worden gemaakt. Samen lopen mijn echtgenote en ik de gang uit. Aan het eind van de gang slaan we linksaf, zakken we met de lift één etage en staan we in tijd van een zucht 20 minuten te vroeg in een erg lege wachtruimte van de afdeling ct scan. Als ik op een stoel ben gaan zitten hoor ik via de deuropening van de ruimte waar de ct scanner staat, iemand mijn naam mompelen. Even later verschijnt in de deuropening een in een wit t-shirt en witte broek gestoken medewerker.
"Mijnheer Uil?" vraagt hij.
Ik beaam het....
autobiografie
3,8 met 5 stemmen 111
Na een heerlijke maaltijd fruit de mer genuttigd te hebben met een fles licht mousserende vino verde erbij, gaan we bijtijds naar bed. Voor het slapen gaan lezen we nog wat in onze boeken. Ik heb "Au Pair" van W.F. Hermans uit en ben begonnen aan "166 x Youp", de verzamelbundel met columns van Youp van 't Hek. Leest heerlijk weg. Om kwart over elf knippen we de beddenlampjes uit, schuif ik de glazen schuifpui open en laten we aansluitend Charles Souvent zijn slaapverwekkende werk doen.
Om twee uur vierendertig word ik wakker. Ik sta op, doe een plas en loop in het donker voorzichtig het balkon op. Op zee zijn de lichten van allerlei vissersbootjes te zien. Het zijn er heel veel. Op de boulevard schuin beneden mij, lopen wat jongens en meisjes druk en hard pratend voorbij. Het is fris. Als ik het koud krijg loop ik voorzichtig terug naar mijn bed en kruip ik weer onder de wol. In het bed naast mij ligt mijn vrouw zachtjes op haar rechterzij te snorken. Ik ben klaar wakker en weet inmiddels dat het geen zin heeft me tegen die wakkerte te verzetten. Zoals sommige mensen baat hebben bij het tellen van schapen, zo werkt bij mij de oude Veronica slagzin: "Herinnert u zich deze nog?"
Een tijdje geleden vioolde (zoals ze het zelf noemde) de dochter van een stel vrienden een aantal klassieke muziekstukken. Van een van de stukken wil de titel mij maar niet te binnen schieten. Het was een bekend stuk van Massenet. Dat weet ik nog wel. Emotion, Inspiration, Variation of zoiets. Dat was de titel niet, maar het was iets wat daarop leek. Als ik dat spelletje eenmaal begonnen ben, weet ik dat ik pas in slaap val als ik de titel gevonden heb. Ook al moet ik daarvoor in gedachten het hele alfabet afgaan. Dus als ik niet een, twee, drie op de titel kom, begin ik met me af te vragen of de titel met een a begint. Of met een b, c of d enzovoorts. Een aantal letters valt dan om verstandsmatige redenen sowieso af. Met de dan overgebleven letters probeer ik in gedachten combinaties te maken, die mij langzaam maar zeker in de richting van het juiste woord, of in dit geval de juiste titel stuwen. Transpiration? Dat is het ook niet. Realisation? De woorden zitten wel in de buurt, maar zijn het niet. Het had iets met boeddhisme te maken, herinner ik me vaag. Boeddhisme, boeddhisme, boeddhisme ... Wat heeft de titel waarnaar ik op zoek ben met boeddhisme te maken? Geheugen, gedachten, verlichting? Ineens weet ik het: Meditatie. Meditation. Yes! Dat was het. Meditation! Het woordspelletje is tot een bevredigend einde gekomen. Mijn gedachten komen tot rust en net voor ik wegzak in een vederlichte slaap, realiseer me, dat ik heb liggen mediteren....

Gewoon

column
3,8 met 5 stemmen 213
Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik word af en toe doodziek van het te onpas gebruiken van stopwoorden of stopwoordjes.
Eén van die veel te veel gehoorde stopwoorden is al geruime tijd het woord "gewoon". Let er gewoon maar eens op. Want het is gewoon ongewoon hoe vaak gewoon gewoon gebruikt wordt. In de schrijftaal valt het gebruik van gewoon mee. Dat komt waarschijnlijk doordat het geschrevene voor het verzonden of gepresenteerd wordt, eerst nog op grammatica-, stijl- of schrijffouten kan worden gecontroleerd. Bij het debatteren, spreken of praten ligt dat echter anders. Daarbij floept wel eens iets naar buiten, dat beter binnen had kunnen blijven. In zulke gevallen probeert de spreker zijn fout meestal te camoufleren door met verdubbelde energie zijn betoog te vervolgen in de hoop, dat de aandacht van de gemaakte spreekfout wordt afgeleid. Dat zo'n vervolg niet altijd het meest zinvolle betoog tot gevolg heeft, mag geen wonder heten.
Voor de meeste sprekers is het gebruik van het woordje gewoon dan ook gewoon een trucje om de vaak al suf gelulde toehoorders nog verder te laten wegzakken in dat bedwelmende moeras van verbale diarree. Gewoon. Ik zie de letters van dit stopwoord nadat ik de toetsen van het toetsenbord heb ingedrukt een voor een op mijn Ipad-schermpje verschijnen en vraag mezelf af wat de reden is, dat dit woord met stip op één staat in de lijst van meest gebruikte stopwoorden. Eerlijk gezegd heb ik er geen idee van, maar misschien komt het, omdat gewoon gewoon zo goed bij ons Nederlanders past, want als je in dit landje aan de zee gewoon doet, dan doe je al gek genoeg....

Alledaags sprookje

beschouwing
3,7 met 3 stemmen 1.084
Het rupsje houdt zich met zijn pootjes stevig vast aan het takje, waarop hij bezig is een blaadje te verorberen. Zo te zien heeft het beestje honger, want als het blaadje op is, begint hij gewoon aan het volgende. Rondom hem is het een drukte van belang. De wind beweegt de takken en bladeren van de bomen. Het rupsje beweegt al etend gewoon mee. Op het ritme van de wind. Vogels vliegen af en aan.
Sommige zitten tussen het gebladerte uit te rusten of zomaar wat te dommelen.
"Waarom doen rupsjes niets anders dan zich vol eten en in slaap vallen?"
Aan die vraag komt het rupsje niet toe....

Dodenherdenking

beschouwing
4,0 met 2 stemmen 193
Op vier mei worden 's avonds om acht uur in het goede vaderland twee minuten stilte in acht genomen om de tijdens de Tweede Wereldoorlog gesneuvelde landgenoten te herdenken. De televisie zendt van de plechtigheid strak geregisseerde beelden uit. Koning Willem Alexander en zijn echtgenote Prinses Maxima, geven leiding aan de herdenking die wordt gehouden op De Dam in Amsterdam. Het is praktisch onbewolkt, fris voorjaarsweer en er is veel volk op de been. Een mooi veertienjarig meisje leest vanachter een katheder en vele malen versterkt, een zelf geschreven gedicht voor. De strekking ervan ontgaat me, zoals dat bij mij vaak met gedichten het geval is. Komt deels door het feit, dat ik erg visueel ben ingesteld en het liefst de tekst van een gedicht goed leesbaar voor mij zie, deels doordat ik de in de openlucht opgelezen tekst niet goed versta. Door allerlei hoge en soms iets minder hoge waardigheidsbekleders worden kransen op klaarstaande staketsels geplaatst. Enkele erg ouden van dagen, militairen met onderscheidingstekens en gedecoreerde burgers uit het toenmalige verzet, plaatsen eveneens diverse kransen. De premier, zelf nog een relatief jonge vent, die de Tweede Wereldoorlog ook alleen maar via de al dan niet doorvertelde verhalen, bekeken foto's, films en geschiedenisboeken kent, houdt op de hem bekende eloquente manier een toespraakje, waarin hij de aanwezigen en indirect aanwezigen deelgenoot maakt van het feit, dat hij nog steeds een toentertijd door zijn vader in een Jappenkamp geschreven briefje over de hel die oorlog is, in zijn bezit heeft en dat die tekst hem ervan heeft overtuigd, dat de herinneringen aan wat zich in oorlogstijd heeft afgespeeld niet verloren mag gaan en van generatie op generatie moet worden doorgegeven. Een kapel van het Korps der Mariniers omlijst het hele gebeuren met militaire marsmuziek. Daardoor ontstaat er een gevoel van collectieve weerbaarheid. Zoiets van: Als het ooit nog eens zover mocht komen, dan zullen wij zullie, de vijand dus, eens een poepje laten ruiken.
Gisteren, negen mei tweeduizendvijftien, vierde Rusland onder het toeziend oog van de heer Poetin de zeventigste verjaardag van, zoals de Russen het noemden, de overwinning op nazi-Duitsland. Het was een viering, waarbij geen van de westerse leiders aanwezig was. De viering zelf, werd opgeleukt door een gigantisch militair defilé dat werd afgenomen door een van trots glimmende Poetin, die op zijn beurt werd geflankeerd door de Chinese president Xi Jinping.
Aan de grenzen van de Baltische Staten heerst een verhoogde staat van paraatheid vanwege de angst, dat Rusland ook daar landjepik zou kunnen gaan spelen, net zoals ze dat in de Oekraïne met de Krim hebben gedaan.
Het is bijna een jaar geleden, dat vlucht MH17 door een naar alle waarschijnlijkheid door Oekraïense pro-Rusland-separatisten afgevuurde Russische luchtdoelraket, met bijna tweehonderd mensen aan boord, uit de lucht werd geschoten. ...

de wolf is terug

beschouwing
3,3 met 3 stemmen 692
Al jaren doet het gerucht de ronde, dat de wolf onze kant op komt. Vanuit Duitsland en de landen oostelijk daar weer van. Diverse keren duiken er in de media berichten op, dat in het oosten en midden van ons land zo'n sprookjesdier is gesignaleerd, alleen harde bewijzen van Midas' aanwezigheid werden niet geleverd. Een tijdje geleden werden in een boerenweide in het midden van het land een paar schapenkadavers aangetroffen. Volgens kenners waren de schapen door een wolf te grazen (aardige beeldspraak) genomen.
"Kan het geen loslopende hond geweest zijn?" dacht ik, want waarom zou een door honger gedreven wolf een paar schapen aanvreten. Wolven jagen immers om hun honger te stillen en niet om een voedselvoorraad aan te leggen? Zeker niet in de zomer. Maar volgens de kenners was dit echt het werk van een of een paar wolven.
Een tijd lang blijft het stil rond de wolf. Tot een paar weken geleden het onomstotelijke bewijs werd geleverd, dat de wolf inderdaad zijn herintrede in het land heeft gemaakt. Op de televisie werden de vanuit een rijdende auto met een videocamera gemaakte beelden getoond van een wolf, die op zijn gemak, keurig rennend over het trottoir, een dorp in de Flevopolder doorkruiste. Nu was er geen discussie meer mogelijk. Dit was een levensechte wolf. Of om het in Algemene Inlichtingen en Opsporings Dienst termen te formuleren: Een lone-wolf. Een soort die volgens deze dienst vaak voor de troepen uitjaagt en die door middel van onvoorspelbaar terroristisch gedrag dood en verderf zaait. Dit keer onder een kudde onschuldige schapen. De eerste Kamervragen over welke beleidslijnen ten aanzien van de herintredende wolf in acht genomen dienen te worden, zijn al door de Partij voor de Dieren gesteld. Roodkapje en grootmoeder zaten als belangstellenden op de publieke tribune....

String of geen string?

hartenkreet
2,0 met 2 stemmen 1.696
een meisje speelde op het strand
't was een opvallend dingetje
het kwam door wat zij droeg die dag
een vrouwelijk rood stringetje...

Betere wereld

column
4,0 met 1 stemmen 125
Gisteren werd tijdens de achtste finale van het door de FIFA in Zuid Afrika georganiseerde wereldkampioenschap voetbal de wedstrijd Duitsland - Engeland gespeeld. Een zoals altijd beladen treffen met de ellenlange voor en na de reclameblokken geprogrammeerde voorbeschouwingen, nabeschouwingen, commentaren, interviews enzovoorts. Zonder stil te staan bij de door een giga-blunder van de arbitrage ten onrechte afgekeurde gelijkmaker van Engeland en de invloed daarvan op het verdere spelverloop, verloren de Engelsen de "veld"slag tegen hun Angstgegner met 4-1. Een uitslag die er bij het naar Zuid Afrika meegereisde en het thuisgebleven Engelse publiek stevig inhakte.
Door de commercialisering van het spelletje, dat tweeëntwintig jongelingen onder toezicht van een af en toe op een fluitje blazende man op een grasveldje spelen, heb ik mijn interesse in datzelfde spelletje lang geleden al verloren en gaat mijn aandacht tegenwoordig voornamelijk uit naar die dingen, welke zijdelings met het spelletje verband houden. Bijvoorbeeld wie zijn de sponsoren, wat wordt er aan commercials over het kijkersvolk uitgestrooid, hoe gedraagt het publiek zich, hoe dost het zich uit en welke andere belangen spelen er zoal. "Football for hope … builds a better world" was een slogan die op één van de langs het speelveld geplaatste reclameborden te lezen viel. Voetballen als hoop, om een betere wereld tot stand te brengen. Eerlijk gezegd zag en zie ik het verband niet. Waarom niet? Omdat het nu eenmaal zo is, dat wat goed of beter is voor de één, niet noodzakelijkerwijs goed of beter is voor de ander!
Over vier jaar wordt het wereldkampioenschap voetbal gehouden in Brazilië. Benieuwd naar welke slogan er dan op de reclameborden te lezen valt en wat er van die betere wereld terecht is gekomen....

Tegengas

column
3,1 met 11 stemmen 271
Vandaag ontving ik van het CJIB, u weet wel dat super-efficiënte namens de overheid optredende incassobureau te Leeuwarden, een beschikking met administratieve boete van € 27,00.
Volgens de beschikking werd de overtreding geconstateerd door de Politie Dordrecht, Onderst. Conc.&Contr. Administratieve Eenheid: Verkeershandhavingsteam (Euro) [zo staat het er echt].
Klinkklare onzin. De overtreding werd, zonder dat er ook maar één mensenhand aan te pas kwam, vastgelegd door een flitspaal! Om u in staat te stellen zelf een beeld te vormen over de toedracht zal ik aangeven waar de overtreding werd geconstateerd en waaruit de overtreding bestond. Lees en huiver.
De overtreding vond plaats op de dorpsgrens bij het verlaten van het dorp Goidschalksoord. Goidschalksoord, een dorp dat zo klein is dat je het doorrijdt in de tijd dat je de naam ervan uitspreekt. De toegestane snelheid ter plekke bleek, ondanks de snelheidsbeperkende zigzag stoepranden, 30 kilometer PER UUR te zijn. Mijn volgens de beschikking gemeten snelheid bedroeg 40 kilometer PER UUR, werd gecorrigeerd naar 37 kilometer PER UUR, wat een overschrijding van de maximumsnelheid binnen de bebouwde kom (verkeersbord A1 zo staat in de beschikking te lezen) van 7 kilometer PER UUR opleverde. ...

Big Bank ...

beschouwing
1,8 met 6 stemmen 1.784
Dat de bankaire onrust in ons land én in andere landen nog steeds voortduurt, kan en kon onder meer worden afgeleid uit het onlangs omvallen van de zoveelste bank in de Verenigde Staten en de recente gang van zaken bij de DSB Bank van de heer Dirk Scheringa, de man, die het van eenvoudig veldwachter schopte tot gevierd bankier, met een notering in het Nederlandse blad Quote 500.
In een onlangs uitgezonden televisie-documentaire over deze in zijn vrije tijd als eenvoudige belastingformuliereninvuller begonnen tycoon, toonde Scheringa vol trots het eerste, bij de start van zijn in de zeventiger jaren begonnen bedrijfje, handgeschreven kasboek. Ontroerende beelden waren het. Beelden die woordloos illustreerden, waartoe de daden van een eenvoudige, ambitieuze jongen kunnen leiden.
Wie in Nederland kent de naam van de DSB niet? Niemand vrees ik, want de laatste jaren is de naam DSB als een niets en niemand ontziende tsunami over ons platte land gestroomd. Betalingsverkeer of sparen? DSB had een eigen bank.
Schaatsen? DSB had een eigen schaatsploeg. ...

Klantenservice

dagcolumn
4,2 met 17 stemmen 467
Voor mijn in een verzorgingshuis wonende moeder houd ik al geruime tijd de administratie bij. Naast het bijhouden van de administratie controleer en verricht ik ook het inkomende en uitgaande betalingsverkeer. Omdat voor de meeste uitgaande betalingen machtingen voor automatische incasso werden afgegeven, zijn de betalingsopdrachten die handmatig moeten worden uitgeschreven redelijk beperkt. Zo beperkt zelfs, dat wij met een boekje overschrijvingskaarten ongeveer een jaar vooruit kunnen.
Onlangs was het echter weer zover. Het blaadje, dat zichtbaar werd toen ik de ingevulde overschrijvingskaart had losgescheurd, gaf aan, dat de overschrijvingskaarten aan het opraken waren. Tijd dus om een nieuw boekje aan te vragen. Vroeger een kwestie van kaartje ondertekenen, kaartje in portvrije enveloppe doen, enveloppe in de bus doen en de Post en Bank deden de rest. Enigszins gedachtenloos onderteken ik het kaartje, tot de betekenis van de tekst boven het handtekeningenvakje ineens tot mij doordringt: Nee ik wil geen nieuw boekje overschrijvingskaarten meer ontvangen. Dat is niet het geval. Ik wil wel degelijk een nieuw boekje met overschrijvingskaarten ontvangen, dus lees ik de overige tekst op het blaadje door. Die luidt: Wilt u later alsnog overschrijvingskaarten aanvragen, dan kan dat via de Klantenservice. (sic!)
Die simpele mededeling betekent, dat de map met bankafschriften geraadpleegd moet worden voor een telefoonnummer. Ja hoor, daar staat het, rechts onderaan: Klantenservice ….. (5 cent per minuut) Op werkdagen van 08:00 tot 21:00 uur en zaterdag van 09:00 tot 17:00 uur. Het is donderdag, het is 12:16 uur, geen vuiltje aan de lucht. Snel de Klantenservice (staat inderdaad met een hoofdletter geschreven), gebeld.
...

Sneeuwklokjes

beschouwing
2,5 met 4 stemmen 330
Onlangs stonden ze er weer. Zo maar in het wild, langs de kant van de dijk. De sneeuwklokjes. Fragiel bewegend in een verlegen voorjaarsbriesje. Alsof ze van de ene op de andere dag de grond waren uitgeschoten.
Ik herinner me, dat ik er vroeger, als kind, weleens op mijn buik vóór ben gaan liggen om te luisteren of ik de belletjes kon horen klingelen, zoals mijn grootmoeder me had verteld.
Vroeger, toen zoiets nog kon.
Ongedwongen, onbedorven, kind zijn. ...

Zeg maar tegen oma ...

beschouwing
2,7 met 3 stemmen 685
Afgelopen zondag is een tante van mij op drieënnegentig jarige leeftijd, toch nog tamelijk onverwacht overleden. Zij overleed, naar wat ik van een neef vernam, heel vredig en in het bijzijn van haar kinderen in een Rotterdams ziekenhuis waar zij was opgenomen, omdat haar nieren niet meer functioneerden, of misschien beter gezegd, omdat voor lichaam én geest de tijd van gaan was gekomen.
De kinderen van mijn tante en wij als naaste familie konden met het overlijden niets anders dan vrede hebben. Als je in relatief goede gezondheid drieënnegentig jaar wordt en in twee weken tijd de overstap mag maken van het tijdelijke naar het eeuwige, dan valt er weinig te klagen. Vanmiddag om twee uur is de crematie-plechtigheid. Samen met een nicht en mijn echtgenote ga ik erheen.
Het is een wonderlijk mooie, winterkoude dag. Te oordelen naar het aantal geparkeerd staande auto’s, is het rustig. Binnen in de ontvangstruimte van het crematoriumgebouw vullen mijn echtgenote en mijn nicht onze namen in in het aanwezigheidsregister. In het aangrenzende zitgedeelte even verderop zie ik een negentigjarige oom met zijn dochter zitten. Wij lopen erheen en maken in afwachting van de aanvang van de plechtigheid een paar praatjes met elkaar. Om twee uur precies gaat de deur naar de zaal open en stapt een in stemmig blauw / grijs geklede medewerkster van het crematorium naar binnen. Zij kondigt aan, dat wij naar binnen kunnen. Terwijl de mevrouw een stapje opzij doet, zie ik dat zij onder haar tot net boven de enkels afhangende rok, een paar donkere nylonkousen draagt en dat in één ervan een opvallend brede ladder zit, die de vleeskleur van haar onderbeen opvallend doet uitkomen. Met een vage glimlach op mijn gezicht loop ik met de anderen mee de zaal in waar we plaatsnemen in de stoelenrij achter de rij waar twee achterneven van mij zitten.
De ene achterneef is de zoon van mijn neef, de andere, Jeroen, de zoon van mijn nicht. Hij is ingenieur en woont al een groot aantal jaren in Singapore waar hij getrouwd is met een Chinese, bij en met wie hij twee schatten van dochtertjes heeft. De oudste dochter, Fei, is acht en spreekt vloeiend drie talen. Chinees, Engels en Nederlands. Zij was, ofschoon mijn tante het nooit zei, de onbetwiste lieveling van mijn tante. Samen met haar vader, moeder en zusje zou zij eenentwintig december naar Nederland komen om met de andere leden van het gezin, inclusief oma, de Kerst te vieren. Het lot beschikte echter anders. Mijn achterneef die op het moment van overlijden in Dubai was, is snel naar Nederland overgekomen. ...

Reveille voor een Nederlandse vriend in Zuid Frankrijk

hartenkreet
2,3 met 11 stemmen 717
"Q que le Q ..."...

Lada

verhaal
2,3 met 7 stemmen 705
Nadat mijn vader vanwege zijn medicijngebruik het advies had ontvangen niet langer zelf auto te rijden, drong zich de vraag op wat er moest gebeuren met de anderhalf jaar oude Russische Lada, die met negenduizend kilometer op de teller, werkeloos in de garage stond te verouderen.
Immers de vaste lasten liepen gewoon door en een auto, die niet rijdt, wordt er
a) niet beter op,
b) àls je dan een enkele keer met zo’n auto rijdt, dan heeft dat voertuig zo’n hoge kilometerprijs, dat je net zo goed een auto met chauffeur zou kunnen huren. ...