Inloggen

biografie: Len Cornelis


Inzendingen van deze schrijver

20 resultaten.

Boek: ‘Dood Aan De Geraniums’ van Len Cornelis

beschouwing
4,3 met 6 stemmen 730
Religiehater, vuile sarcast, sentimentele sukkel, arrogante zak, fijnschrijver en diepgraver. De dagcolumns over meestal actuele zaken, die ik (Kees Keller) onder het pseudoniem Len Cornelis wekelijks op deze mooie site schreef tussen 2011 en 2015, werden redelijk gelezen. Soms positief gewaardeerd, maar ook af en toe bestookt met venijnige commentaren. Veel werd uit de kast gehaald om mij te doen stoppen. Maar helaas, ik ging door. De zelfvoldane Lord Wanhoop. Nu zijn mijn columns door uitgeverij aquaZZ gebundeld in een kloek boek: ‘Dood Aan De Geraniums’.
Op deze site kon ik enkele jaren wekelijks de techniek oefenen om concrete gebeurtenissen te mixen met eigenwijze invalshoeken. Deze site gaf mij zo alle ruimte om dit type column uit te diepen. Met dank aan hoofdredacteur Johan Mostertman. Ik schreef onder meer over pausen, misbruik in Roomse instituten, hittegolf, vriendschap, politiek geneuzel, ziekte en dood, erotiek, kindjes en arbeidsmarkt. In bijna 240 columns pakte ik veel onderwerpen. Bij teruglezing bleek mij dat de teksten niet storend tijdgebonden zijn. Ben ik nu arrogant?
Overigens zie ik nu pas in bepaalde stukken, dat ik sombere perioden kende. Wie niet? Dan zijn sfeer en toonzetting wat strakker. Maar regelmatig schuw ik gekkigheid niet. Nog steeds ben ik redelijk tevreden met de columns, die per stuk een minuut of vier leestijd vragen. Had ik scherper moeten selecteren? Wellicht. Maar nu heb ik de complete verzameling in 240 bladzijden. Zoveel columns consumeert de gebruiker natuurlijk in brokken. Uitgeverij aquaZZ in Arnhem pakte de uitgave zeer vakkundig op. Deze uitgeverij is een topper voor schrijvers die een boek overwegen.
‘Dood Aan De Geraniums’ kreeg een fraai boekomslag van vriend en ontwerper en fotograaf Kees Landmeter. Waarom eigenlijk deze bundeling? Welnu, mijn grootvader schreef al in 1920 wekelijks gedichten en beschouwingen in een huis-aan-huisblad. Deze vond ik gebundeld en verstoft terug bij een tante. Zo kon ik bij diverse gelegenheden in speeches gebruik maken van deze oude teksten. Die vaak nog wonderlijk actueel bleken. Dat vond en vind ik bijzonder. Bovendien: een ‘echt’ boek verdwijnt minder snel bij het grof vuil dan harde schijven, bedacht ik irritant ijdel....

bewering
2,9 met 10 stemmen 384
De wereld verbeteren door correcte voorbeeldfuncties lukt slecht als blunderende of software sjoemelende topmannen van concerns bij of na hun vertrek nog miljoenen euro’s krijgen uitgekeerd als gevolg van sluwe vooraf geregelde faalcontracten....

Slijpsteen

hartenkreet
2,7 met 17 stemmen 459
Gedoseerd met voldoende relativering van de eigen belangrijkheid, plaatste Jacob van Schaijk recent een interessante hartenkreet. Volgens mij raakt Jacob een gevoelig punt. Ook voor proza geldt hier een fors spanningsveld. Milde kritiek, of verbazing en verbijstering op inhoud, of soms op vorm, blijft lastig. Al gauw duikt dan het begrip gebrek aan 'respect' op. Een duiding die helaas te pas en te onpas wordt ingezet. En zo al lang zeggingskracht heeft verloren.
Binnen marges mag op deze site enige kritiek wel. Maar het blijft op eieren lopen. Meestal betitelen boze schrijvers dit als 'de grond intrappen'. Soms krijg ik de indruk, dat een schrijver bescheidenheid acteert. Ook manifesteert de inzender zich af en toe als een verlegen type, dat op zolderkamertjes dagboek fragmenten selecteert voor plaatsing op deze mooie site. De rapen zijn echter gaar bij eventueel commentaar. Behalve natuurlijk als gejubel de kolommen vult.
Soms lijken schrijvers lang tegen de stroom in te roeien bij plaatsing van hun mild kritische kanttekening bij het thema religie. Dit type bijdragen levert hier regelmatig magere beoordelingen op. Dit ongeacht de kwaliteit van het commentaar of de ingezonden bijdrage. Zelfspot en relativering lijken dan soms ver te zoeken. Nu ja, als ik publiceer, kan ik natuurlijk commentaar verwachten. Het leuke van schrijven is immers delen met publiek.
Hoewel ik geen literaire pretentie heb, want te weinig talent, vind ik scherpe kritiek op mijn tekst of mijzelf, heus geen pretje. Maar over en weer hoort het echter bij een volwassen schrijfsite. En doorgaans zijn wij hier extreem mild. Ook houdt de zeef van de redactie vast al te brutale bijdragen tegen. Als deze sowieso al verzonden worden. De commentaren verschijnen de laatste twee jaar mondjesmaat. De fut lijkt eruit. Een enkele loyale volhouder neemt voldoende ruimte voor uitgebreid commentaar. ...

Brekebeen

column
2,9 met 21 stemmen 472
Laat een ieder in zijn waarde, schrijft An Terlouw in een bewering. Soms heb ik moeite met deze vurige wens in het kader van een schrijfsite. Sowieso is het kritiek of commentaar geven een mijnenveld. Bijna altijd zijn wij geschokt, pissig, of bedroefd. Ook ik voel mij altijd er ongemakkelijk bij. Pittige kritiek op mijn werk is leerzaam. Maar eerst ga ik toch door het dal van teleurstelling. De etterbakken! Ze lieten mij totaal niet in mijn waarde. Na enkele nachten slapen begrijp ik vaak beter het verschil tussen persoon en werk. Zo probeer ik weer moedig voorwaarts te gaan.
Als schrijvers moeten wij dus geen brekebeentje zijn. Schrijven is immers ordenen, zoeken, en door publiceren zoekt de schrijver contact. In het gewone leven betekent dat onaangename reacties op je handel en wandel mogelijk zijn. Echter, op schrijfsites tonen schrijvers zich vaak erg gevoelig. Begrippen als respect en waarde vliegen rap om de oren bij negatief commentaar. Terwijl juist schrijvers zich in het openbaar met bijdragen kwetsbaar opstellen. Anders zouden zij hun rijke gedachten wel noteren in dagboeken met dikke, koperen sloten.
Vaak lees ik hier over 'in je waarde laten'. Maar wat is dat? Is scherp commentaar direct een schoffering van de persoon? Ik propageer uiteraard geen platte scheldpartijen.Maar reacties op schrijfwerk in scherpe taal, of met cynisme, ironie of regelrechte boosheid gebracht? Dat zou toch mogelijk moeten zijn. In soms fel gehakketak in het verleden schreef ik meermalen, dat het mij nooit om de persoon gaat. Veel eerder geldt voor mij de persoon als schrijver of reageerder op deze site. Waarom? Omdat wij slechts de teksten lezen. De persoon in zijn context van dagelijks leven is ons onbekend.
De schrijver in het werkelijke leven zal ongetwijfeld een goed mens zijn voor partner, kind, huisdieren en met aandacht voor bloemen en vogels in het veld. En de inzenders hier zijn vast ook regelmatig betrokken bij nuttig vrijwilligerswerk. Maar daar gaat het bij commentaar niet om. Daarom is mijn conclusie, dat exclusief platte en discriminerende commentaren, het best geoorloofd is om met scherpte te reageren. Uiteraard afhankelijk van inhoud en stijl van de gewraakte inzending. Met deze (persoonlijke) relativering kan zelfs de schrijver 'in waarde worden gelaten'....

Weekdier

column
3,1 met 21 stemmen 462
Over werklozen en medische tobberds op de werkvloer is de beeldvorming nog beroerd, lees ik vaak. Ondank vele media-aandacht voor werken met ‘een medisch vlekje’. Elke dag melden media indringende verhalen over ‘meedoen’ of noodzakelijke herkeuringen. Aan het werk, ook met vlekjes of senior. Dat moet wel. Anders gaat dit kikkerland een hoge prijs betalen door smeltende gletsjers en hordes ‘vergrijsden’. En we worden maar ouder. Althans hoogopgeleiden. Want onder dat niveau gaan wij gemiddeld eerder dood, zo blijkt uit onderzoek.
Ik dacht daaraan op weg naar een congres in het midden van het land. Het programma vermeldde workshops, een prijsuitreiking en inleidingen van werkgevers en vakbonden. Onder de luifel van het congrescentrum stonden echte volhouders een shagje of een sigaret te paffen. Het zonnetje scheen. Vanuit de entreehal zag ik eindeloze rijen badges op tafels liggen. In kranten op leestafels berichten over graaicultuur, afgewisseld met verhalen over protest en draagvlak rond opvang van vluchtelingen.
Zijn wij jaloers, benepen en zeurderig? Zo zijn er verhalen over kloven tussen burgers en politiek. Burgers denken vooral aan hun eigen belang . En veel minder aan algemeen belang, beweren politici. Alles dus eigen schuld, dikke bult? Uit een zijzaal stromen groepjes donkergepakte mannen naar de foyer. Overhemden in pasteltinten met bijpassende dassen. ‘Gaan we nog roken’, roepen sommigen. We rupsen later via trappen en gangen naar de grote zaal.‘Alles beter dan een gewone werkdag’, brommen ellebogende mannen.
In de toespraken is het arbeid wat de klok slaat. In stijl van ‘de hard werkende burger’ van de stoomstrijkijzer politicus. Intussen stijgt de temperatuur in de zaal. Begeleiden, kennis aanscherpen bij senioren, aan het werk houden, maatwerk, prikkels tot arbeid, het kan niet op. Dat het arbeidsparadijs nog zo ver weg lijkt, is na alle PowerPoint verhalen een raadsel. Gestikte dekens vullen inmiddels mijn hoofd. ‘Steeds hetzelfde type verhalen’, bedenk ik. Betogen van geslaagde bofkontjes die veel beter weten dan wij sukkels....

Site Als Bijzonder Baken

beschouwing
3,1 met 17 stemmen 441
Natuurlijk zijn er lezers en schrijvers vertrokken van deze site. Boos, beledigd, teleurgesteld, of in tranen. Dat kan nooit slechts zijn door enige herrie in reactieslierten. Op de eeuwigheid betekenen deze niets. En op de historie van deze vertrouwde site overigens ook weinig. Doorgaans is het hier kalm, vriendelijk en sober gesteld. Of een klein groepje ooit 'de dienst uitmaakte' lijkt mij een te zware veronderstelling. Volhouders die schrijven, zijn zichtbaar op de site en onderhevig aan waardering of enige kanttekeningen. Uiteraard heeft deze groep ook stokpaardjes.
Dat hadden columnisten als Martin Bril ook, net zoals Youp, Pieter Derks, schrijver Gerard Reve, en vele andere scribenten. Of de stukken voor iedereen boeiend zijn of waren? Nee, natuurlijk niet. Maar ook de solist welke onder tal van pseudoniemen beschouwingen, hartenkreten, en columns zijn of haar stokpaardjes bereed, zorgde voor eenzijdigheid. Op zich geen probleem. Daar kunnen lezers een en ander van vinden. Of op reageren. Meestal mild kritisch. Soms wat feller. Ook sarcasme, ironie of boosheid mogen voertuigen zijn voor commentaren.
Is dat leuk? Ja, een pittige discussie kan de aantrekkelijkheid van de site verhogen. Bovendien typeert het de volwassenheid van een openbaar platform. Zoals ik sinds 2013 hier af en toe publiceerde, gaat het in deze situaties op enkele aanvullend spelregels op punt van lengte van de commentaren, en de rol van de hoofdredacteur om slierten van reacties beperkt te houden. Nogmaals, de vijandigheid en scherpte vallen enorm mee op deze site. Dat kan geen doorslaggevende oorzaak zijn van mindere lezersaantallen en mindere belangstelling voor schrijven als ambacht.
Wat dan wel? Een reeks van oorzaken is al door diverse betrokken schrijvers in allerlei bijdragen opgesomd. Zoals de tijdgeest, de concurrentie op internet, enige gezapigheid, de beeldcultuur, het (voor mij) achterhaalde, negatieve gecijfer in plaats van positieve waardering, en de nog niet geheel geslaagde aanpassing in de rubrieken. De autobiografische verhalen lijken enigszins eenzijdig in de thematiek en verwoording daarvan. Deze leveren vaak een broeierige sfeer op, welke op enig moment een tikje gaat vervelen. Alles overziend zou deze site een soort VPRO-positie kunnen innemen naast andere sites....

SCHRIJFSITE GEZOCHT

hartenkreet
3,6 met 20 stemmen 1.203
Gezocht: schrijfsite met de charme, traditie, indeling, en laagdrempeligheid van nederlands.nl, aangevuld met rubrieken als Geestkracht (filosofie, spiritualiteit), met definitieve stopzetting van beoordelen met cijfertjes. Met webtechnisch geregeld, dat eventueel beïnvloeden van lezersaantallen onmogelijk is. Inclusief ruimte voor pittige discussies, met mandaat voor de redactie voor ingrijpen bij herhaling van zetten in draadjes.
Organiseer daarbij als proef een systeem van waarderen, in plaats van beoordelen. Dat kan door bijdragen slechts met duimpjes of likes, of iets anders, te duiden, zodat in combinatie met aantallen lezerskliks, meer objectieve waardering mogelijk is. Voor persoonlijke sentimenten is dan definitief geen ruimte. Wie walgt, doet immers niks. Wie waardeert, toont dit. Hierover was vaker discussie. Deze hartenkreet mag daarom wel als rappel dienen.
Een schrijfparadijs op aarde ligt gewoon binnen handbereik. Deze mooie site behoeft zichzelf namelijk helemaal niet opnieuw uit te vinden. Slechts een scherpe bril voor enkele aanpassingen aan de tijdgeest is nodig. Zo is ook de rubriek Beweringen aan herbezinning toe. Wat mij betreft blijven rubrieken als Stellingen en Citaten buiten beeld. Er zijn genoeg citatensites of stellingen te vinden elders. Liever context met af en toe een citaat ter ondersteuning.
Veel laat ik hier even buiten beschouwing. De redactie heeft van mij eerder meer overwegingen ontvangen. Mij gaat het nu slechts om een typering op enkele cruciale aspecten. Daarbij werkt de redactie intussen aan enige aanpassingen, volgens een mededeling op de frontpagina van de site. Tegen deze achtergrond is dit korte pleidooi voor enkele verbeteringen, met positiever waarderen in beoordelen. Zo’n site zal meer gebruikers trekken, taxeer ik....

Egogeil

beschouwing
3,4 met 16 stemmen 629
Neuroloog Jansen Steur heeft een narcistische stoornis. Mede daardoor was hij, in combinatie met verslaving aan medicijnen, verminderd toerekeningsvatbaar voor foute diagnoses van Alzheimer. Dat blijkt vandaag uit actueel onderzoek rond het strafproces tegen de ex-neuroloog. De narcistische stoornis heeft als kenmerk een overdadig positieve waardering van het eigen ik.
‘Mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis functioneren op het eerste gezicht prima: ze zijn charmant, welbespraakt en autonoom. Maar achter het imponerende masker van de narcist liggen leegte, angst en depressiviteit op de loer.’ Dit meldt Psychologie Magazine van 2002 in een artikel. Achter de schone schijn van charme, kennis, en vlotte babbels maken narcisten in levens soms veel kapot.
Zo voelen zij zich heel lang gekwetst bij milde kritiek in het openbaar. Vergeving is volgens psychologen dan doorgaans uitgesloten. Zeker is, dat met narcisten omgaan bepaalde tactieken vergt. Heeft een werknemer een narcistische baas, dan kan jarenlange ellende het gevolg zijn. Is de werknemer bij voorbeeld charmanter in gedrag, of in vergaderingen te spits, dan zijn de rapen op akelige wijze gaar.
Dossiers worden vervolgens opgebouwd, promoties geweigerd, deelneming aan commissies uitgesteld, of andere trucs ingezet om de 'lastpak' weg te treiteren. In het lezenswaardige artikel in Psychologie Magazine staan verder tips voor omgang met narcisten. Zo is stroop om de mond smeren een goede werkwijze. Bij voorbeeld door de narcist het gevoel te geven dat jouw goede idee eigenlijk van hem of haar is. Bij aantoonbare onzin is het dan beter om over ‘aanvulling’ te spreken. ...

Meer Irritante Beweringen

hartenkreet
3,4 met 13 stemmen 652
Achter elkaar en veelvuldig plaatsen van citaten uit het werk van slechts enkele schrijvers of denkers, heeft het risico, dat de rubriek citaten op deze mooie schrijfsite, te eenzijdig wordt bepaald door veelplaatsers.
Schrijven over dood, ziekte, rouw, trauma’s, zelfmoord of ander Diep Leed, krijgt meestal hoge waarderingen. Daarbij weegt waarschijnlijk niet altijd het ‘literaire’ karakter van de tekst, maar vooral de diepe impact van het beschreven leed en de openhartige weergave van gevoelens daarbij.
Niet elke godsdiensthater of twijfelaar, baseert zich op tegeltjeswijsheden, omdat diep ervaren treurnis door misbruik, benepenheid, of autoritair opgelegde normen door geestelijken, een voedingsbodem kan zijn voor onherstelbare boosheid over de persoonlijk ervaren onvrijheid bij vormen van religie.
Dat er intelligente buitenaardse wezens bestaan, wordt feilloos bewezen door het feit dat ze nog geen contact met ons hebben opgenomen, terwijl de demonen in ons eigen karakter ons in kleine uurtjes van de nacht wél regelmatig bezoeken....

Nog Betere Schrijfsite

hartenkreet
3,4 met 118 stemmen 4.657
Met behoud van het vele goede, volgen hieronder persoonlijke overwegingen, bedoeld om mee te denken over deze mooie site. De volgorde hierin is volstrekt willekeurig. Over technische uitvoerbaarheid dacht ik in deze exercitie niet na.
• Verander discutabel puntensysteem in meer milde vorm van competitie.
Voorkom zo eventuele persoonlijke ‘wraaklust’ door middel van cijfers. Schrap alle beoordelingen onder het cijfer 6, bij voorbeeld.
• Of bedenk variant op systeem van gratis dagblad Metro. Stemmen is daar gelimiteerd, niet-manipuleerbaar, en cijferloos....

Schrijfsite Vrijplaats

beschouwing
3,0 met 153 stemmen 2.628
‘Literatuur confronteert ons met onszelf en met onze omgeving. Daardoor kan literatuur waardevol en verrijkend zijn. Ook als er dingen in een boek staan die we afwijzen. Boeken of auteurs afwijzen omdat ze niet bevestigen wat we al weten of vinden, getuigt van angst of van gemakzucht.’ Dat schreef auteur Teunis Bunt over christelijke literatuur op 26 januari 2013 op de website van het Reformatorisch Dagblad.
Strekking van zijn verhaal is, dat christelijke literatuur zeker gestimuleerd moet worden, maar helaas nog tamelijk dun gezaaid is, zeker in de protestantse categorie. Ook al omdat deze kerk, althans in Nederland, getalsmatig ver achter ligt bij de Roomse kerk, waarvan de leden meer boeken op literair niveau tot stand brengen. Uit de protestantse hoek noemt Bunt boeken van Franca Treur en Jan Siebelink, beiden schrijvers met meer orthodoxe achtergronden in het protestantisme.
Bekende boeken van ex-protestanten als Jan Wolkers, Maarten Biesheuvel en Maarten ’t Hart, zijn er wel, waarin Bijbel en religieuze opvoeding, in varianten nog doorklinken, zij het dat het Geloof Der Vaderen is verlaten. Daardoor schromen zij niet om cynisch, grof, met warmte en humor, hun opvoeding door de literaire mangel te halen. Maar toch. ‘Het getuigt van angst of gemakzucht om boeken of auteurs af te wijzen, als zij ‘niet bevestigen wat we al weten of vinden’, herhaal ik Bunt.
Proberen wij zijn definitie over literatuur hier toe te passen, dan kan elke bijdrage richting literatuur gaan, als deze tekst ons raakt, en confronteert met onszelf, en met onze omgeving. Ook als er zaken of gebeurtenissen in voorkomen, die niet bevestigen, wat wij al weten of vinden. Zo bezien mag op een echte schrijfsite ruimte zijn voor vele invalshoeken. Ook voor schrijvers met meer beperkt vocabulaire. Dan is de site een vrijplaats om op diverse niveaus literaire confrontaties te zoeken....

bewering
4,0 met 89 stemmen 1.435
Akelige bezuinigingen op zorg voor ouderen, chronisch zieken, gewone zieken, pensioenen, uitkeringen, en voorzieningen voor extra kwetsbare groepen, worden bijna altijd op televisie, in de Tweede Kamer, en in kranten, gloedvol verdedigd, door goed in pak of mantelpak gehulde types, die zelden tot de belaagde doelgroep behoren qua leeftijd, inkomen en gezondheid....

Dokter Gruwel In Duitsland

column
3,4 met 60 stemmen 479
Ooit was de Nederlandse neuroloog, volgens de baas van een ziekenhuis in Twente vanavond in Nieuwsuur, een goed arts. Ergens geraakte dokter Jansen Steur compleet de weg kwijt. Hij verwoestte op gruwelijke wijze vele levens in de veilige, nette en prettig collegiale omgeving van een gerespecteerd ziekenhuis.
En nu werkt deze in Nederland formeel uitgekotste medisch specialist in Duitsland. Steel een reep chocolade, beledig een koe, of sla een drukke parkiet dood, dan zit je rap in een cel te wachten op taakstraffen. Of op een pittig voorwaardelijke veroordeling. Maar witjas Jansen Steur gaf mensen bewust foute en vreselijke diagnoses van Alzheimer mee en loopt nog steeds fijn vrij rond. Nu blijken er door hem ook onnodige hersenoperaties te zijn verricht.
Je denkt, dat wordt een volksgericht. Je weet zeker dat het land moord en brand schreeuwt en de ouderwetse beul in ere wil herstellen, die met strop en hennep de ophanging gaat voltrekken. Deze wetenschapper heet nog steeds verdachte. Terwijl de horrordossiers van bewust fout medisch handelen zich al lang opgestapeld hebben.
Maar nee, alles sukkelt weer door. De heel erg foute neuroloog gaat beschaafd sprekend verder in Duitsland. In zijn degelijk Duitse sportauto kijkt hij vast vermoeid en licht aristocratisch door de voorruit, naar de eindeloze autobanen, die hem ruimte bieden om zijn dubieuze talenten, voor genezing van de zieke mens, in diverse plaatsen bot te vieren. ...

Henk Bleker Dreigt

column
4,6 met 5 stemmen 464
De crisis in het CDA leidt vandaag tot dreigementen van staatssecretaris Henk Bleker. Lijsttrekkerschap van de afkalvende partij sluit de nuchtere noorderling namelijk niet uit. Gekker moet het toch niet worden. Op scholen eisen wij steeds vaker kwaliteit. Maar in de politiek levert goedbedoeld, stoïcijns gemompel tijdens partijchaos al tot toegang tot macht. Hoe is dat mogelijk.
Verklaring kan zijn, dat macht erotiseert. Daarom valt Henk Bleker als spreekwoordelijk blok voor piepjong en journaliste. Henk doet zo heerlijk alles volgens het boekje van onbeholpen omhoog vallen. Henk gedraagt zich als paling in emmers snot. Gekrakeel en getier hebben geen vat op Henk. Boven het maaiveld uitstijgen? Dan hakken wij graag koppen af.
Maar doodkalm acteren in tijden van cholera? Diepe bewondering hebben wij daarvoor. Noorderlingen als Henk Bleker zijn zo prettig nuchter. Tot de dood erop volgt, als het ware. Uit CDA afgronden stijgt inmiddels de geur van oecumenisch bederf. Maar dan als partijcoryfee toch de onaangedane dode makreel uitstralen. Dat zien wij graag. Het is niet anders.
Tegelijk dringen wij sukkelig optreden van Henk Bleker in de kwestie Mauro rap naar de achtergrond. Ja, stom en onhandig, dat briefje naar Mauro op televisie. Maar het CDA worstelt verder. Achter de schermen zijn woordkunstenaars bezig. Compassie, nieuwe solidariteit of hervormingen. ...

Ik Herken Mij Hierin Niet

hartenkreet
4,1 met 39 stemmen 302
In de kritiek op de vage procedure rond de benoeming van minister Donner bij de Raad van State, herkent premier Rutte zich niet.
Donner over zijn bekokstoofde selectie tegen journalisten: ‘Ik herken mij niet in jullie suggesties van achterkamertjespolitiek. Jullie kletsen uit de nekharen’.
Veel zorg voor chronisch zieken is overgeheveld naar huisartsen. Om kosten te besparen. Minister Schippers vraagt thans bezuiniging aan diezelfde huisartsen. In de kritiek, dat basiszorg zo weer duurder wordt, en ingewikkelder, ‘herkent zij zich niet’.
De baas van de afdeling Intensive Care van een ziekenhuis ‘herkent zich niet in alle anonieme kritiek’ over zijn slechte functioneren. Hoewel extra medische missers de gevolgen waren....

Job Flinkmans

column
4,3 met 10 stemmen 286
Mijn positie staat niet ter discussie, zegt de partijleider vandaag. Wanneer gaat flinks praten over in een enorme kop in het zand steken? Lacht een werknemer gemiddeld te weinig naar de doerak van zijn chef, dan kan hij al rekenen op langere perioden van vijandschap. Erger nog, bij een kritische noot wordt het jaargesprek erg lastig. Want slijmen en likken loont nu eenmaal. Maar Job kan op zijn oude dag buitenaards lang oefenen. Een normale werknemer was bij functioneren als Cohen al lang bij het UWV gekomen. Waar hij verpletterd zou worden met opvoedkundige adviezen. En met een sobere uitkering constant mag beseffen, dat hij een werkloze sukkel is.
Terug naar het bizarre gedoe rond deze partijleider. Job was al op dictatoriale wijze op het partijschild gehesen. Nog zie ik de beelden van braaf klappende leden van de partij. Een wijs mens was gekozen. Job als toekomstig Vader des Vaderlands. Van kiezen op basis van een visie was geen sprake. Hoogopgeleide medebestuurders struikelden over hun woorden. Onze Job, de bedaarde en zo ervaren bestuurder, was zo goed om de zoekende partij te redden. Als vechter en idealist? Nee, als toekomstige MP natuurlijk. Doe even normaal, man.
Maar dat was toen. Nu broeit en gluipt de kritiek. Dodelijk verpakt onder suizende loftuitingen van Job als bestuurder. Vandaag nog wist, of all people, Rob Oudkerk, Job het graf in te prijzen. Is niet zijn kopje thee, meldde hij op de radio. Je ziet dat hij het niet leuk vindt. Job loopt gebogen. Hij slaat te vaak de plank mis. Maar onze partijleider is een gouden bestuurder. Hij zou morgen als minister of staatssecretaris kunnen werken. En met succes, jubelde Oudkerk. Of vice-voorzitter van de Raad van State, opperde de interviewer. Ja, ronkte Rob Oudkerk, helemaal goed. Maar niet in deze arena. Daar is hij niet geschikt voor.
Wat al die geweldige kritische types als Bram Peper, Rob Oudkerk, partijvoorzitter Lilian Ploumen en de morrende jongere PvdA talenten eigenlijk bedoelen, is dat Job snel moet ophoepelen. Besturen, dat kan Job beter. Ja, wij begrijpen wel waarom. Je leven lang met pluchen kont besturen ‘op hoofdlijnen’. Met om je heen een woud aan knikkende ambtenaren, chauffeurs, koffiedames, bewonderaars, regelaars, perswoordvoerders, persoonlijke assistenten, jaknikkers, en applausmachines. Ja, dat is lekker eten. De bestuurder orakelt: als het regent, worden de straten nat. Hosanna, roepen de lager ingeschaalden dan luid. ...

bewering
4,1 met 60 stemmen 942
Teksten anoniem beoordelen met het laagste cijfer vier. Dat kan helaas op deze mooie schrijfsite. Kwaliteit van inhoud en vorm zijn criteria. Maar andere motieven als boosheid, jaloezie of rancune, lijken soms ook mee te spelen. Schaf deze middelbare school cijfermeuk dus af. Of beperk keuzes tot ‘voldoende’, ‘goed’ en ‘zeer goed’. Beschouw ook aantal lezers als maat van waardering. Wel zo motiverend. Wel zo elegant. Ha, daar is weer een plaagvier. En wel van onze bekende vaste briefschrijver!...

bewering
4,7 met 26 stemmen 497
Zwaar, belangrijk en sober betaald werk in de ouderenzorg blijft een lage status houden. Vooral als jongeren op vreselijke verjaardagen slechts vragen krijgen als: 'Wat studeer jij?'. Of als de ogen van visite pas glanzen bij verhalen over witte boorden functies. Uiteraard met veel 'aansturen' en eigen initiatief. Personeelstekort neemt zo nog meer toe.Treurig voor zieke ouderen van nu en straks. Want: heden zij, morgen wij....

bewering
5,0 met 49 stemmen 799
Zorgt de blunderende medisch specialist jarenlang voor tientallen slachtoffers, mede door zwijgen van collega's, dan 'dysfunctioneert' hij. Sla een etterbakje een blauw oog, dan is snel 'zware mishandeling' de aanklacht....

Babyboomers blijven gulzig

column
3,2 met 10 stemmen 247
De geboortegolf van na de Tweede Wereldoorlog oorlog is massaal aan het vroegpensioenen, weggereorganiseerd of helaas te krakkemikkig voor betaalde arbeid. Vrijwilligerswerk is dan de vrijplaats om risicoloos ambities voort te zetten. Of het biedt een boeiende plek om gemiste kansen in te halen. Begerig storten deze senioren zich in het vacuüm, dat de drukke generatie in de leeftijd van 25 tot 55 jaar noodgedwongen open laat. Dit door hun zware missies om werk en gezin in balans te krijgen of te houden.
Dit kost deze leeftijdsgroep wagonladingen tijd. Vrijwilligerswerk is daardoor onmogelijk, waardoor tal van verenigingen vaak draaien op vele ijverige 55- plussers. Nogal eens zijn het oudere mannen die vroeger leed in de loopbaan, mislukte kansen of gebrek aan leiderskwaliteiten, onbewust wensen goed te maken in vrijwillig bestuurswerk. Of na hun pensioen of vroegtijdig vertrek uit functies, hun hobby ‘ invloed uitoefenen’ willen vervolgen in onbetaald werk.
Niet zelden zie je grijze kuifjes zich achter tafels zetten om vroegere vergaderspelletjes onbekommerd te herhalen. Soms met dezelfde trucs en vliegenafvangerij die zij ooit in hun betaalde werk inzetten. Ooit falende managers kunnen zo vrijwilligers met bizarre opdrachten of onbereikbare doelen de gordijnen injagen. Dit alles onder de noemer van ‘daadkracht en doelmatigheid’, vóór de kredietcrisis nog succesfactoren. Gevolg kan zijn, dat vrijwilligers zich overspannen afmelden en haastig lid worden van leukere clubs. Gekker moet het natuurlijk dan niet worden.
Ook het populaire netwerken is voor hordes babyboomers de nieuwe invulling van hun legere agenda. Tijdens recepties, soms op klaarlichte dag, oreren zij met betaalde functionarissen op sleutelposities. In hun praatjes voelen zij de status prettig jeuken in hun slobberbroeken. Nooit is het voor deze categorie genieters genoeg. Een nederige vrijwilligersfunctie onbetaald uitoefenen is ongehoord. Gewoon doorgaan waar je betaald gebleven was. Met een welgedaan hoofd vol toegedichte levenservaring wegen versperren voor jongere generaties. Babyboomers gedragen zich vaak als Rupsjes Nooitgenoeg op het punt van macht en invloed. ...