Inloggen

biografie: Lian van Heezen


Inzendingen van deze schrijver

10 resultaten.

Grensgeval

verhaal
4,7 met 3 stemmen 252
“Rechts aanhouden. U heeft uw bestemming bereikt”, galmt de stem van Ernie door de auto. Hij loodst ons feilloos over de betonplaten naar de plaats van bestemming, de Keizervest in Gent. Het nieuwe ‘thuis’ voor de komende zes jaar van onze dochter Katinka.
Ik open mijn portier en snuif de ‘Belgische lucht’ op. Ja, zo ruikt België, een mengeling van Berliner bollen, industriestank, zonnebrand en gele priklimonade.
Berliner bollen, Boules de Berlin, zoals mijn moeder ze altijd bekakt noemde, die op een groot houten dienblad uitgestald lagen. Het plateau hing aan een zwarte leren band om de nek van een oude tandeloze Belg. Hij zwoegde door de hitte over het hete zand om zijn waar te verkopen.
De industriestank afkomstig van de zware Luikse staalindustrie, die bij een verkeerde windrichting zijn rookpluimen richting Maastricht uitspuugde. ...

Op de drempel van het voorjaar

hartenkreet
3,7 met 11 stemmen 1.635
De vogels fluiten hun keeltjes schor. ‘Tjielp, tjielp’, klinkt de lokroep in het bos en in de duinen. De kale takken met hier en daar een ontluikend, groen pukkeltje kijken uit naar je warme omarming. Tuinen en grasvelden vertonen heel schichtig een paarse, witgele gloed en wachten op jouw vurige kussen, die ze zal laten bloeien.

En ik dan, zie je mij niet? Ik hunker naar je brandende strelingen, naar jouw fonkelende gelaat en vooral naar je energie, die me tot leven brengt. Ik wil de euforie weer voelen van voile jurkjes en blote benen.
Ik kan je ruiken, maar nog niet voelen. We doen allemaal zo ons best om het je hier naar de zin te maken, maar je blijft ons ijskoud negeren. Dus wordt het nu echt tijd om je onze atmosfeer in te lokken....

De laatste doos

hartenkreet
4,2 met 6 stemmen 996
Haar knokige vingers friemelden aan de bloemetjesjurk. Ze had gevraagd of ze mocht blijven zitten tot de laatste doos en stoel verdwenen waren, zodat ze rustig afscheid kon nemen.
Al weken keek ze tegen de verhuisdozen aan. Haar dochter en schoondochter kwamen een paar maal per week om het huis op te ruimen of liever gezegd om alles weg te gooien. Het kleine beetje dat overbleef werd ingepakt. Bijna niets kon ze meenemen. Het was of te oud of onnodig, zoals zij ook was.
Men, de kinderen, had besloten dat ze niet langer in het grote huis kon blijven wonen. Het zou onverantwoord en gevaarlijk zijn en nu had ze nog de keuze naar welk seniorenhuis ze wilde. Ze had zich verzet. Ze wilde niet. Zonder dit huis, waar ze al 90 jaar in woonde, was haar leven voorbij. Iedere steen had een verhaal, elke hoek bezat een geheim. Ze was er geboren en ze wilde hier ook doodgaan. Maar nee, die snotneuzen hadden beslist dat ze weg moest. Ze werd opgehokt, zoals ze het zelf vertaalde. Ze vond het een mooi nieuw woord, een eerlijk woord. Niet zo’n listig woord als woon- en zorgcentrum voor senioren of bejaardenhome.
Haar hele leven trok aan haar voorbij in kartonnen dozen en houten kisten....

Alles ondergoed

hartenkreet
2,7 met 14 stemmen 685
Zet vijf vriendinnen in een auto voor een lang weekend Maastricht en je hebt schrijfvoer voor de komende twee jaar.
Het begint al op de heenweg met thermoskannen koffie, heel veel koek en chocolade. De eerste twee uur gaan alle kinderen, echtgenotes of levensgezellen over de tong. Vier koppen koffie verder en nog maar 105 km van Maastricht spelen onze blazen op en wordt er een sanitaire stop gemaakt, benen gestrekt en terloops geflirt met een groep motorrijders. Even warm draaien voor het weekend.
Onze volgende stop is een prachtige sauna in Noord-Limburg, waar we al onze misère eruit gaan zweten en opladen voor twee zware dagen en nachten. Als een kleine kolonie logge zeeleeuwen laten we ons neerploffen op de stenen banken van het stoombad. Blij met de weinige verlichting geven we ons geheel over aan de lome, klamme warmte en dampige atmosfeer.
Het volgende onderwerp laat niet lang op zich wachten; onze onvolkomenheden. Dit gesprek duurt ieder jaar langer. De lijst met euvels groeit in hoog tempo, evenals onze vetrollen en overtollige huid. Er wordt flink gemopperd en de meest ingewikkelde cosmetische ingrepen passeren de revue. We hebben het zelfs over groepskorting. Voor alle duidelijkheid, wij zijn meer praters dan doeners. Van de overtollige huid gaan we over op overtollige ‘intieme haargroei’. Wij zijn van de generatie okselfris en bikinilijn op maat. Geen gewaxte Brazilian of een kaal geschoren kipfilet, maar een mooi begroeid grotje. Vriendin Emma vraagt zich af waar de jonge dames, vandaag de dag, de tijd vandaan halen om wijdbeens voor de spiegel te zitten met een kittig malletje tussen hun benen en de hele boel scheren, waxen, plukken, knippen, watergolven en föhnen om vervolgens hun creatie te doen laten verdwijnen in een Sloggi- slip of string. ...

Wiebelende borsten en stevige billen

hartenkreet
2,3 met 19 stemmen 2.958
Het aroma van chips, zweetvoeten en zoete medicinale drank hangt als een warme deken in de kamer.
Gemiddeld een meter vijfentachtig, hangend, boerend, zappend, een hand in de broekzak en commentaar gevend hebben ze bezit genomen van de zithoek inclusief kijkkast. Motto van vandaag: je mega, giga vervelen en vooral zo min mogelijk bewegingen maken. Zelfs de cafeïne van de Red-Bull slaat dood in deze lijven.
Dit alles gaat vergezeld met muziek afkomstig van TMF, MTV, The Box of hoe al die zenders ook mogen heten. Inmiddels is het een heel scala van televisiestations, die schreeuwende soms niet begrijpende muziek de ruimte in gooien. Laat ik het dan nog niet hebben over de clips die erbij behoren. Wiebelende halfblote borsten, trillende stevige negerinnenbillen gestoken in ieniemini kleine broekjes. Afgewisseld door blonde paaldansende , geile en hoe- dom –kun- je –uit- je- ogen- kijken vrouwelijke wezens, die het televisiebeeld bevolken. De bewegingen die aan mij voorbij trekken hebben meer weg van dames die last hebben van langdurige obstipatie, gepaard gaande met heftige darmkrampen. De ‘chics’ in de clip worden begeleid of moet ik zeggen het vrouwelijk schoon begeleidt de zingende, met veel goud en glitter behangen heren. Ze doen me denken aan eksters. Gek op alles wat schittert en maken ook irritant veel lawaai. Daarbij dragen ze hele wijde broeken, omdat de mannen vaak wijdbeens door het beeld hobbelen.
Nu heb ik van horen zeggen, dat donker gekleurde mannen in het bezit zijn van een groot geslacht. Maar dat ze die hele handel in vijf meter stof moeten verstoppen vind ik toch overdreven. Ze proberen hun lied op verschillende manieren ten gehore te brengen. Dat gebeurt zingend, rappend, beatboxend soms pratend. Opvallend zijn de ongecoördineerde bewegingen van hun armen en handen, waarbij de standen van de vingers ook nog een betekenis schijnen te hebben....

An inconvenient Truth

verhaal
2,5 met 8 stemmen 582
De zomer is overal te zien, te ruiken en te voelen. We hebben de lente overgeslagen, de beruchte klimaatverandering.
Ook bij mij in huis heerst er het broeikaseffect. Het is een tsunami van bedrogen, uithuilende, wraakzuchtige, om raad vragende vriendinnen.
De ene na de andere vriendin spuugt haar gal over man, minnaar, ex of ander mannelijk lid van de samenleving.
Vriendin T. is gescheiden en heeft een co-ouderschap met haar ex voor hun twee kindjes. Meneer heeft inmiddels (had allang) een nieuwe liefde en die twee kindjes zijn dan verdomd lastig. Want meneer moet óf werken óf hij heeft de zorg voor zijn kinderen. Weinig tijd dus voor zijn bimbo met kunstmatige dubbel D en schoenmaat 36. Hij wil meer qualitytime (ik krijg dit woord bijna mijn strot niet uit) met zijn vriendin en houdt zich niet meer aan de gemaakte afspraken over de verzorging van de kinderen. Gevolg is dat mijn vriendin al een maand lang alleen voor de opvoeding van de kinderen opdraait, terwijl ‘meneer ex’ druk ligt te interfacen met zijn moppie....

Wunderbar

beschouwing
2,8 met 24 stemmen 2.050
Het nieuwe jaar begint met een groot verlies. Na vele jaren van trouwe dienst is onze BeerTender zijn koelbloedigheid totaal verloren. En daar een biertje van twaalf graden niet te zuipen is, besluiten we tot eliminatie van onze thuistap.
Maar wat is een man zonder zijn biertapinstallatie? Juist, heel erg zielig en geheel van slag. Vergelijkbaar met een vrouw zonder Actimel of anti-rimpelcrème. Dus wordt er meteen naar een vervangend apparaat gezocht. Man des huizes stort zich op het internet. Na een half uur is er ‘iets’ besteld en wordt ‘iets’ binnen 24 uur aan huis geleverd. Er wordt mij voorzichtig mede gedeeld, dat dit ‘iets’ wel ‘ietsje’ groter is dan onze ‘overleden’ BeerTender. Vol verwachting klopt mijn hart.
Nou dat hart gaat de volgende dag goed tekeer, als meneer TNT een hele grote doos de voordeur binnen schuift. De inhoud van deze verpakking mag zich met recht een biertapinstallatie noemen. Het ding is twee keer zo groot als de normale BeerTender, maar er kunnen alle merken en vier tot zes liter vaatjes in.
...

Bonnemama

verhaal
2,5 met 4 stemmen 608
De rode papieren kerstklok, die op haar kamerdeur zit geplakt, hangt scheef. Ik moet erom lachen. Is dit toeval of heeft Bonnemama dit opzettelijk gedaan? Ik klop op de deur en doe hem open.
Daar zit ze, mijn grootmoeder, in haar glimmende zwarte jurk van crêpe de chene bedrukt met prachtige grijze rozen. Een echte ‘kerstjurk’. Haar zwarte lakschoenen aan de opgezwollen voeten. Het grijsblauwe gespoelde haar zit als een helm om haar hoofd, stijf van de haarlak. De rode blos op haar wangen staat in fel contrast met de lichte roze kleur lipstick. Waar ze die kleur vandaan haalt vandaag de dag, is voor mij een raadsel. Volgens mij heeft ze in de jaren tachtig de hele voorraad van die teint opgekocht. Het blijft een vrouw vol geheimen.
De zwarte laktas staat voor haar op de tafel en haar wandelstok bungelt aan de rugleuning van de stoel. Daar zit ze, eenzaam en voor zich uit starend, maar met rechte rug en de neus omhoog. In haar opgelegde keurslijf van standen en rangen.
Mijn grootmoeder behoorde vroeger, ruim twintig jaar geleden, tot de upperten van Maastricht. Ze begaf zich in kringen, die ik als 8-jarige meisje alleen maar kende van sprookjesboeken. Haar huis wemelde van de bediendes. Ze dirigeerde de hele boel en ze was de nachtmerrie van ieder personeelslid. Geen makkelijke werkgeefster, maar een super Bonnemama voor mij en mijn zusje. Het was altijd een feest om bij haar te logeren. Er waren genoeg speelkameraadjes, die wel even tijd hadden om verstoppertje te spelen in het grote huis. In de keuken mochten we kliederen met meel, melk en eieren, onder het toeziend oog van de huishoudster. ’s Avonds kregen we dan steevast pannenkoeken met appel en als toetje zelfgemaakte chocoladepudding. Bij het eten mochten we frisdrank drinken met bubbels. Mijn zusje, Bonnema en ik deden dan wedstrijdje “boeren”. Mijn moeder moest eens weten. Wie het hardst kon boeren had gewonnen. Bonnema zegevierde met vlag en wimpel. Dit gebeurde natuurlijk alleen als al het personeel naar huis was....

Gulzigheid

verhaal
4,3 met 12 stemmen 980
“We proberen het nog één keer”, roep ik geïrriteerd. Dit is het derde Italiaanse restaurant dat we binnengaan, in de hoop een onbemand tafeltje te vinden. Het lijkt wel of het overal gratis is vandaag, zo vol zijn alle restaurants. Bingo! De kinderen bestormen de lege tafel achter in het restaurant. Ik werp een vragende blik naar de ober en hij geeft me een meer dan goedkeurende knipoog.
Ik nestel me op de stoel en mijn aandacht wordt onmiddellijk getrokken naar de tafel tegenover mij. Het staat vol met diverse soorten pizza’s, pasta’s, borden met stukken vlees en mandjes met brood. Twee halfvolle flessen wijn decoreren de hoeken van de tafel. De enige gast aan tafel is een heer van middelbare leeftijd, opgezwollen gezicht en buik. De kinderen zien mijn verbaasde gezichtsuitdrukking en vragen dan ook meteen wat er te zien is. Voor ik antwoord kan geven draaien vier hoofden richting de tafel van ‘Billy Turf’. “Wauw”, roept de jongste, ”dat wil ik ook wel. Kun je van alles wat eten. Waar staat dat op de kaart mam?” De opengeklapte menukaart, die inmiddels door mijn knipogende ober gebracht is, wordt grondig bestudeerd.
Ik kan mijn ogen niet afhouden van de vreetpartij, die zich voor mijn ogen afspeelt. ‘Billy’s’ kaakspieren maken overuren. Hij propt het een na het ander in zijn mond. Het tempo lijkt al hoger te worden. De slierten spaghetti met rode saus slaan wild om zijn mond. Er zit zelfs tomatensaus op zijn rechteroor en een ander gedeelte druipt langs zijn kin richting tafelkleed. “Man waar laat je het?” hoor ik mezelf hardop zeggen. De kinderen kijken me bezorgd aan. “Wat zeg je? Je kijkt zo vies. Voel je je niet lekker?” vraagt mijn oudste dochter bezorgd. Ik kan me met moeite losrukken van het vraatzuchtig plaatje voor me. “Nee, ik voel me prima. Maar ik vraag me af waar die man mee bezig is? Hij propt dat eten maar in zijn mond. Hij slikt amper, spoelt alles weg met wijn. Het ziet er zo onbeschoft uit. Zo geniet je niet eens van al die heerlijkheden”, leg ik mijn dochter uit.
Alle ogen zijn wederom gericht op ‘Mister Turf’. Hij stopt juist een stuk vlees in zijn mond. De jus druppelt op het geruite overhemd. Het zweet parelt over zijn gezicht. Hij kijkt op zijn horloge en meneer lijkt nog meer haast te krijgen. Tot grote hilariteit van de kinderen laat hij een harde boer. Ik sta op en loop naar de man. In mijn ooghoek zie ik de kinderen wegduiken achter hun menukaarten. Ik tik hem op de schouder en kijk hem recht in zijn rood doorbloede ogen aan. “Meneer, mag ik u iets vragen?” Bijna onverstaanbaar met volle mond mompelt hij:...

Maakt pesten weerbaar of weerloos?

beschouwing
3,9 met 18 stemmen 2.202
Mijn hart bloedt, mijn buik doet pijn en borrelt van woede, mijn hoofd vertelt me rustig te blijven. Wie van de drie wint dit gevecht?
Onze zoon zit voor me, boos en ontdaan, het gevouwen A4-tje met de tekst ’Weer lekker in je vel’ voor zich op de tafel. Een cursus voor jongeren die gepest worden of anderzins leed over zich heen krijgen. Daar gaan we weer.
Pesten, een groot probleem dat dagelijks vele slachtoffers maakt en waar al veel papier en woorden aan verspild zijn.
Onze zoon is klein van stuk, dus dat is al op zich een makkelijke prooi. Hij hapt graag op alles wat ze hem voor houden, ook dit is voer voor die gasten. Daarbij is hij geen kuddedier of meeloper, tja en dan ben je het ‘bokkie’. ...