Alle inzendingen over emoties

Haar succesjaren liggen al lange tijd achter haar, maar toch blijft de popzangeres Eve Steel regelmatig optreden in Londen en in omringende steden. Haar appartement in Hampstead is sterk vervuild en er heerst zowaar een muizenplaag, maar zij vertikt het om die beestjes te vergiftigen of te bedotten met muizenvallen, sterker nog, ze zet overal schoteltjes…

De hartenkreet van Joanan over Jomanda roept bij mij herinneringen op aan Tiel. In haar hoogtijdagen heb ik eens een healing van haar bezocht. Niet omdat ik iets mankeerde, maar omdat het verschijnsel mij intrigeerde, uit culturele belangstelling dus. Kostte een tientje, maar dat was je in die tijd voor een pretpark of bioscoopbezoek ook wel zo´n beetje…

Heerlijk, dacht ik, een nieuwe rubriek erbij met grote kans van slagen om een dichtbundel uit te geven. 'Vooruit dan!', dacht ik naïef als altijd, 'vanavond even geen biografie doorspitten, maar even lekker voor mezelf aan de slag!'. Ik had mijn stapel hommages voor de dichtbundel 'Hommages' al op mijn bureau klaargelegd. Na wat extra cola begon…

Aan de horizon breekt de nevel als in een sprookje. Zonne-stralen besprenkelen licht als feeënstof over golvend water. Het verhaal van de dag vertelt zichzelf, van die wonden van een oude boomstronk die zich angstvallig vastgrijpt in moederaarde. Van de magie van pasgeboren ochtendlicht en van die eendags-vlieg die zo'n geluk had met het weer, maar…

Ik wist niet dat ik zomaar op internet naaktfoto's van mijn geliefde, Goudse zangeres Do kon scoren, maar het is echt waar, ze stond zelfs in Playboy. Heel raar om haar daarna als Maria in The Passion te zien schitteren, maar ja, het leven is nu eenmaal zeer verwarrend.…

Het Parool kopte gister op de voorpagina ‘Hofnarretje gaat weer swingen’. Ik lees dat op een Haags terras gezeten van de krant van een dame tegenover me. Er staat een besnord gezicht naast dat ik associeer met een Engelse komediant, en ‘nieuwe directeur’ in kleiner dunne letter gearceerd boven. Ik schrik - in de stad waar ze gek op kranten het liefst…

Ik zit op mijn vrije dag naar As The World Turns te kijken en ik hoor iemand zeggen: "Het kan allemaal zo voorbij zijn". Ik zie een persoon op TV met een geweer en mijn gedachten gaan naar Alphen aan den Rijn en naar Baflo. Ik word me ineens heel erg bewust dat het ineens over kan zijn. Dat je wordt neergeschoten als je gewoon aan het winkelen bent…

Ben niet meer wat ik geweest ben, voel mij zelfs oud. Maar wil nog graag mee doen, met alles wat niet meer gaat. Waarom is het leven niet echt gegeven, zoals wordt verteld. Je moet er persoonlijk hard voor knokken en dan word je ook nog nog eens met het natuurgeweld elders geconfronteerd. Maar elke dag heeft nieuwe wensen en geeft nieuwe kansen…

Mijn besluit staat vast. Deze dag wens ik door te brengen zonder verplichtingen en daar zal ik mijn uiterste best voor doen! De afgelopen paar weken heb ik veel te veel hooi op mijn vork genomen. Na een heerlijk ontbijt, pak ik de fiets naar het station. Bij de kaartjesautomaat met modern touchscreen begint mijn kleine avontuur. Nu komt het leukste…

Ik ben werkelijk tot het bot, mijn naakte botten, gegaan om te ontdekken waar ik nog blokkades kon opheffen, de nare boel kon transformeren of anderszins verwerken, als ik maar mezelf kon bevrijden van die ellendige nasleep van mijn destructieve, psyche ontwrichtende, liefdeloze, wrede opvoedingssysteem. Ik ben niet iemand die het leven lichtvaardig…

Impulsief worden de mooiste teksten geschreven.…

In de nacht kwam zij tot leven. Slecht haar eigen besef van bestaan. Iets waar zij niet aan twijfelde. De wereld die zij beleefde was mooi. Eigenlijk helemaal niet realistisch, en dat was nou juist het fijne er aan. Ze kon er nachten lang haar fantasie op los laten, haar geest creëerde iets wat alleen haar toe behoorde. Ze wist met zekerheid dat…

Het is volle maan vannacht, dan zijn we altijd extra onrustig, wat verklaarbaar is, want de maan trekt water aan en wij bestaan grotendeels uit water. Onbewuste emoties komen dan spontaan bovendrijven, hoe je ook tegenstribbelt. In mijn geval wordt ik een soort weerwolf, een lunatic (maanzieke), daarom sluit ik mijn gordijnen hermetisch, barricadeer…

Susan had het zelf eigenlijk wel in de gaten. Probeerde daar ook wel iets aan te doen, maar liet het toch weer lopen. Totdat haar manager op haar werk eens zei: "Waarom verdedig jij je altijd zo? Dat is toch nergens voor nodig"? Wat dat, op dat moment, bij Susan losmaakte was met geen pen te beschrijven. Inderdaad, als Susan terugkijkt op haar…

Ze willen alles. Ze willen elkaar, verhuizen naar een eensgezinswoning, hun werk perfect uitvoeren (waarbij ze ook nog eens wisselende diensten hebben) en dan wil de een ook nog een HBO-studie doen. Bovendien hebben ze ook nog een huishouden. Dan komt de man met de hamer. Het blijkt allemaal te veel. De een vindt het in huis wel schoon, de ander…

In onze dromenwerelden leven wij dieper dan in de realiteit, dat wist Van Eeden ook. Daarom ben ik iedere nacht weer benieuwd naar wat de dromen voor mij in petto hebben. Ik leer er meer van dan van het waakleven. Zo zag ik onlangs mijn laatste geliefde zich wanhopig aan mij vastklampen. Zulke beelden koester ik.…

Het was te laat om nog te leven. De klok sloeg elf uur en ik voelde hoe mijn ziel weggleed, steeds verder weg in mijn onderbewustzijn. Nog voor ik het wist, was ik overleden. En het voelde niet eens zo gek. Mijn lichaam liet ik achter en ik steeg op, alle sterren en planeten voorbij. Ik vroeg me af waar ik terecht zou komen als ik het heelal eenmaal…

Na mijn zwaar uitputtende liefdesaffaire met beeldend kunstenares Mirjam Bruijn aas ik nu op het stadsdichterschap, alleen al om haar te bewijzen dat ik toch niet de minste ben en heel wat in mijn poëtische mars heb. Mijn optreden ging gesmeerd en als de vorige stadsdichter zegt dat hij zo zijn sterke voorkeur heeft, zou hij dan mij bedoelen of…

Ik heb natuurlijk tijd nodig om mijn wonden te likken, een gewond dier trekt zich ook terug op anonieme plekken om te helen van gevechten of psychische kwetsuren. Een stervend dier doet hetzelfde. Ik vind mezelf bij beetjes weer terug temidden van de chaos aan tedere beelden, die ik samen met mijn speed-geliefde van drie weken deelde. Alsof ik de evolutie…

Als kind kon ik al een vuurrode boei krijgen bij het minste geringste, zo benauwd zat ik in elkaar, was ik door mijn omgeving gevormd, een opmerking over erotiek gegoten in een mop deed me zweten van top tot teen, vanuit mijn buikstreek steeg er een onbedwingbare hitte omhoog, een lavastroom, die al gauw mijn gelaat rood deed kleuren, ik keek op allerlei…

Ik als enig kind, hoor nog al eens dat je dat altijd aan iemand kunt zien, verwend en overal je zin in gekregen. Dan zal ik dat nu even ontkrachten, ik had een redelijk leuke jeugd, ondanks dat m'n ouders ziekelijk waren, mijn vader was op mijn 7e levensjaar al hartpatient en mijn moeder liep langs muren, kwam zelden alleen buiten, vanwege evenwichtsstoringen…

Ik voel de stilte in mijn hart op de dag dat het licht brak. Ik had het in mijn handen, maar nooit gedacht dat het zo breekbaar was. Achter de eerste blikken wist ik dat er meer zat, maar dat is nu verdwenen. De scherven zijn gesprongen en de datum 25-11-09 staat nu in mijn arm gekrast. Diep kijkend in mijn ogen, maar ik hou ze dicht. Ik voel de…

De tederheid van de eerste kus, ik zou dat zo graag nog een keer proeven.…

Wij hadden ooit een stenen vakantiehuis even buiten Gasselte, aan de rand van een groot bos. Dat park werd beheerd door een norse, praatzieke man, Wanders was zijn naam, een markante persoonlijkheid, die ons de stuipen op het lijf jaagde en tevens deed gieren van het lachen. Ons? Ik heb twee broers. Onze ouders lieten ons niet stil zitten, want we sleepten…

Pech is nog te simpel uitgedrukt, balen is een beter woord. Walter is verdrietig en ik niet minder, we weten beide niet hoe we verder moeten in dit grote onbekende land. Het lijkt erop dat we binnenkort naar huis gaan, ik had me er toch iets anders van voorgesteld. Wat is er gebeurd met Myra, in het kleine ziekenhuis hebben we haar niet gevonden,…

Een mens zonder vriendschap, leeft maar half.…

De kolenkachel snort allang niet meer, met de dubbele beglazing en de thermostaat is de ijsbloem verdwenen, het glas wordt nooit meer zo koud als het was. Weg is de verwondering, die prachtige schildering op het raam, je blies er tegen aan en de warmte van je adem stilde in een druppel ijs. Glazen winter, aangewakkerd door makkers die hun wild geraas…

Het hek staat open, daarachter ligt een kathedraal van zinderende platanen, schilferend om en om gerangschikt langs een plaveisel dat gloedvol boven zich uit lijkt te stijgen. De hitte is voelbaar. Hier liggen duizend dromen die niet zijn uitgekomen, hier liggen mensen met onuitgesproken wensen. Hier ligt de dood niet meer op de loer want de loer…

Na een lange vlucht en een nog langere autorit zijn we op de plaats van bestemming, heel eerlijk gezegd baal ik een beetje, het regent, alles is klam en de wegen vol met plassen en modder. Ik moet het natuurlijk niet als een vakantie gaan zien, maar ja ver van huis, een lange reis en dan dit...zucht! Walter vindt het geweldig, hij kan niet wachten…

Ik kom er eerlijk voor uit, ik ben als de dood voor de dood, wanneer ik zie, dat er een beest wordt platgereden, nooit meer opstaat, het niet meer doet, dan weet ik dat ie dood is, als een pier, en als een pier dood is, nou neem dan maar van mij aan, dat ie dood en zielloos is en daar zit ‘m nou net de kneep! Wanneer je dood bent, wordt er beweerd…