Alle inzendingen over literatuur

As De slapen van mijn schedel schreeuwen moord en brand. Haar silhouet draait in en om een lijf dat vraagt naar meer. Gezond verstand vervloekt haar geur de kleur van blauwe ogen die zoeken in de diepte waar een leegte een onbewoonbaarheid haar hoogtij viert. Dan breekt de ochtend slaap en lopen wij weer langzaam op de klippen van het…

kom ik leg je moeder om kom ik leg je moeder neer met een pik of een houweel op een vloer en zij moet vallen sta ik soms niet wijdbeens klaar met een komkommer tussen de benen dit is geen kurkentrekker nu je oud genoeg bent en je weet waar de shampoofles staat ik leun voorover tot je vanachter in me komt en het is niet eens nacht kom…

Meester ik ken je trage pas hoe je achter het huis het weer uit de wolken kijkt en de dag op gang fluit altijd in mijn richting de emmer met de schillen zingt goedemorgen tegen je dij je weet dat ik wacht de vingers om het brood de hand waar ik uit eet je mond mompelt een peukje op en neer wanneer ik mijn gewichtige billen tegen je kruis…

Zeggen wat je denkt, en doen wat je wilt. Wat snakken de gewone mensen daar naar in een doorsnee regime in het Midden Oosten. De volksopstanden in Egypte en vlak daarvoor in Tunesië bewijzen dat ook de Arabische landen toe zijn aan democratie. Dat wisten we eigenlijk al want immigranten die uit die landen in de westerse landen instromen zie je zelden…

Het moet me nu toch maar even van het hart. Al geruime tijd volg ik met toenemende verbazing en waardering de inzendingen van Joanan Rutgers. Als ik stel, dat deze mij in het algemeen aanspreken en ook, dat er veel juweeltjes bij zitten, dan zegt dit wellicht meer over mijn persoonlijke smaak en voorkeur dan over de werkelijke kwaliteit van zijn werk…

Dat ik gewoon mens ben misschien wordt de dag langzaam warm vandaag en mag ik in zijn navel wonen wanneer bloemen uit het veld het landschap volladen met bestemming en een open gelaat soms ben ik dichtbij, sluit stilte in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag langs wind en oude vragen tijdloos, zoals het begin vanzelf op…

Furiën ik ga je dag zeggen, je verlaten, ik neem afscheid, ik draai me om ik geef alles terug dan kleed ik me uit en laat me op de grond vallen mijn lichaam markeren door iets zots, iets ongewoons zodat een ieder verbijsterd langs me heen loopt jaren blijf ik liggen mensen fluisteren soms als ze halt houden of glimlachen een beetje ongemakkelijk…

Geheel onverwachts kreeg ik nog een telefoontje van de directrice van het televisieprogramma 'Man bijt hond'. Een paar minuten eerder passeerde ik nog een aardige buurvrouw, die me vroeg hoe het met me gaat. 'Het gáát!', zei ik nadrukkelijk. Ik strompelde barstensvol afwijzingen verder. Maar goed, een tijdje later vertelde de directrice me dat…

Interval daden achterwege laten gedachten radicaal stilzetten een half woord spreken niets verplaatsen aan water neerzijgen - staren elke dag witte lijnen in het blauw die elkaar kruisen en zwellen tot vegen tot sluiers en weer oplossen elke avond het zwarte gat dat vanaf de kant het meer in trekt er waaien wat mensen weg tenslotte…

Hij wacht aan de andere kant op het dak van een hoog gebouw en tussen ons hangt diep het asfalt in een dunne rook. Geen gezicht heeft hij. Ik mis de veilige hand die wijst naar een lange lijn waarop ik lopen durf. Ik sta alleen, weet dat ik springen moet, haal het rakelings tot aan zijn voeten. Dan pas reikt hij, gaan we over daken van…

lopen op water schuim als spinrag op kliffen van tenen opstuivend zee strooit strand in de wonde en draagt avondrood op zijn golven tot een gure wind monden snoert en verdrinkingsdood dichter lijkt te zijn dan ooit Alisa Coessens is geboren in 1991 te Buggenhout. Ze ontdekte haar zielsdiepe passie voor de vrije woordkeuze op…

Wie lijdt, die schrijft. Wie niet schrijft, blijft niet lang hangen.…

je werk verschoven en je schoenen richting morgen. De microgolf tingelt nog even als een tram ik ben aan haar zoals damp aan een koel raam om te condenseren zonder neerslag kan zelfs muziek niet beginnen dan trekken we de nacht over de dag tot net onder de kin geeft ze slap aan slapen toe probeer ik nog een zoen een vervelende mug in…

Aldus de dichtbundel Had ik armen ik zou niet ophouden naar je te zwaaien wat ik bied: een vlucht geen zelfhulp dus geen keukentip geen bouwdoos zelfs geen sexsuggestie ik walg van morsecodes geef mij de kans naar je te zwaaien ik leg je liefst het zwijgen op nee vertel niemand dat je me mag draag me achteloos in je tas lees me in de kleinste…

tweestrijd vannacht nog ga je naar huis. lang geleden vertelde je me eens een verhaal. het ging over het einde van de wereld en belangrijker nog: hoe dat te bereiken. ik had er geen idee van dat dit weten al een eerste stap vooruit was. later schreef je in een van je brieven dat je het ijs nooit kan tegenhouden. ik heb je nog eens opnieuw…

Blauwdruk Ik heb je een blauwdruk van mijn hart gegeven, maar je zei dat je liever een röntgenfoto van mijn gebroken voet had gewild, en mijn botten in het gips. Dit is hoe het altijd gaat tussen ons: 's avonds kom jij moe van je werk en vindt mij aan het raam, sterren vangend met open vingers, het huis ijskoud en mijn neus stijf en paarsig…

We weten allemaal niet waar we heen gaan die nacht in het tramhokje. Dus denk ik graag dat we allemaal hetzelfde denken die nacht in het tramhokje, weigeren aan te nemen dat we enkel in de kou staan om uit de kou te komen. Ik heb gezien hoe we seinen met ingeklapte paraplu's en gerommel aan sigarettenpakjes, hoe je aan de touwtjes van je regenjas…

De Week van de Poëzie komt eraan en we kregen een voorproefje met Harry, in tranen niet om Babylon, klaar in Den Haag nu voor de sloop, welnee Mens liet ze door Gaaikema trekken. Waarop uit vrees dat het bleef lekken door de gordel een dweilpauze werd ingelast, uit respect ook voor de grote dichtersprijzen: Turing en VSB beide 26 januari…

I am Borg en weer is de schaduw over hem heen getrokken en weer heeft hij hem afgeschud en weer vond hij de weg naar de winkel met de flessen en zei hij: één fles graag of bij nader inzien toch maar allemaal en weer maakte hij de prak warm om ernaar te kijken en dronk hij alle flessen in zo min mogelijk teugen en weer vond men hem zonder…

Vitrine 's Ochtends breek ik een wijnglas ik zeg een ik bedoel mijn. Ik heb één wijnglas. Had, één. Alles is verschoven sinds ik ben verloren. Sinds mijn orde van achter het vertrek aan alles ruimen, sporen wissen, niet meer werkt. Nu spaar ik stukjes hem. De mens is een verzamelaar. Ik ben, en wat ik niet vastleg is niet gebeurd. Ik wil…

Jij hier ik nu wanneer opnieuw het oude wordt bezien, zodat het zich kan meten met een nu dat zich bijvoorbeeld vandaag tussen jou en mij heeft gespannen, (daarom niet meer of minder is) breekt dit dicht eindelijk open wat voor de wind al lang vrijspel betekende, voor ons slechts de herhaling van vragen die altijd zwanger wordend aan de eigen…

'O vogel, geef mij de kracht van je vleugels' W.T. Schippers Meeuwen Vanochtend vloog ik met meeuwen mee over de zee zacht op de wind gespreid de vleugels en ogen op golven gericht vanochtend vloog ik met meeuwen mee ons doel was ver van land verwijderd gebrul van branding onder luchtgebuitel vanochtend vloog ik met meeuwen mee we…

Hollands diep mijn vertaalprofesoor denkt dat mijn zinnen kraantjes zijn ik zwijg expres in alle talen naar waarheid naakt zegt hij poëzie stroomt hij knalt er een Hollandse lucht boven en de rokken van mijn moedertaal bollen op gaan breeduit staan mengen warm met koud vangen de luchtstroom een soort luilekkerland van Brussels kant illegaal…

Enige tranen Toen ik aan u dacht, schoten mij enige tranen te binnen. Buiten hing een grijs daglicht. De radio stond zachtjes aan. Ik staarde voor mij uit; er viel niet veel te zien, dus zag ik niets. Wel ontdekte ik een gevoel van ontreddering, dat gepaard ging aan een gevoel van eenzaamheid. Beide kwamen goed van pas, want nu ging ik mij…

Ik ben net terug van de auditie voor het stadsdichterschap en het is naar mijn gevoel heel goed gegaan. Niet dat ik het ga worden, daarvoor ben ik vast te extreem, maar ik heb mezelf wel weer eens durven presenteren. In totaal traden er negen dichters op, van wie twee vrouwen. De eerste kandidaat had een grote ode voor Erasmus, nou, dan had ik…

Het schitterende ...En met de geur van water in de schaduw, een groene. Ik kantelde de bemoste stenen om de zilvervisjes weg te zien glibberen. Het was een droom over het plezier van omkeren, die wetenschap dat je van alle kanten... en dan toch niet verloren raken! De vrijheid om vanuit elk opzicht het uitzicht... Zoals dieren ruiken dat het gaat…

Schatplichtig Ze slaapt en dat is stil. Dan sneeuwt het in de kamers Van het huis waarin ik slaap met mijn vriendin. Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen, Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten, Een scherp gewicht dat ik moet drogen alle dagen, Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt. Ik ben met haar alleen.…

De wind De wind neemt de vorm aan van een deur De deur leidt naar een holle weg Weg van de ooit nabije dagen Die vervagen in de wind De wind die aait bemint niet Hij draait als een lus om een andere lus Heen en weer als een lint Dat niets verbindt Als nevel van leven verwaait lust Drijft over een lome vijver Waar de lucht wankelt en…

Moment Op een moment als dit heerst de schaduwzijde en voor de sombere blik van jaargetijde een papierdunne verbintenis van gemis. Omdat het zenuw raakt en het hart, achterlaten anders is dan achterblijven rollen de woorden als koorden van onthechtenis. Dit bericht is aan jou, want tijd bedriegt ons in herinnering van plaats, handeling…

Slapeloos 's Nachts als ik wakker word en niet weer in kan slapen raak ik je lichaam aan dat groot en slapend naast me ligt soms draai je weg van mij, vermoeid, alsof je zeggen wil dat ik mij heb vergist soms ook kom je dichterbij en lig ik op het licht te wachten met je warmte in mijn hals en ik denk dat ik je ooit verliezen moet -…