Alle inzendingen over reizen

Ik snap veel. En wat ik niet snap probeer ik te snappen. Maar het gebeurt me ook weleens, dat de situatie kansloos is voordat ik aan het snappen toe kom. In mijn hoofd staat een denkbeeldig aapje met bekkens tegen elkaar te rammen om de leegte op te vullen. Mijn gevoel stuurt in paniek SOS berichten naar mijn hersens: jongens, wat moeten we!? In…

Het komt wel eens voor dat ik ergens beland door omstandigheden. Vroeger toen ik nog de illusie had dat het leven louter uit hoogtepunten zou bestaan, ging ik die uit de weg. Maar, ouder en wijzer, heb ik geleerd om de treurnis in het leven te romantiseren. Een gave waar je niets aan hebt. Tenzij je schrijver bent. Het was ergens diep in Duitsland…

In de enorm luxueuze, gigantische lounge van het hotel, waar zij diep wegzakte in leren fauteuils, waar de asbakken verwisseld werden als zij met haar ogen knipperde en waar serveersters af en aan liepen met drankjes naar keuze, zat zij met haar verbeten mond die verwrongen was door neerslachtigheid en zwaarmoedigheid. In het klassiek-Duitse prieel…

Ik heb afscheid genomen van het station met het gewelfde dak dat trots de naam van mijn geboortestad draagt en afscheid van de oude buurt waarin ik zo lang gewoond heb, van de groene, zware toegangsdeur van mijn flat, van de rustieke balkons met uit steen geweven vlechtwerk.... Toen ik afscheid nam begroette ik al in stilte de bezienswaardigheden…

Van Viidna-flessen in overvloed was geen sprake, maar haar tent was er tegelijkertijd ook niet van gevrijwaard. Gelukkig maar...! Deze Samische brandewijn Viidna zou onze lijven in de vaart der graden doen opstomen...! Van een buitentemperatuur van rond de 23 graden vorst naar een binnententtemperatuur van diezelfde 23 graden in de plus. Tijd heeft…

Nooit had hij de blauwe meren bij Luzern en Genève gezien, maar hij had zich een voorstelling gemaakt van het paradijselijke en etherische blauw: het staalblauw van de berghellingen, het donkerblauw van de rimpelende wateroppervlakten en het milde blauw van de alles overkoepelende, oneindige Zwitserse hemel. En hij zou dit alles zien, zij het eenmaal…

De foto siert nog mijn wand; op de voorgrond de oude, beroemde Karelsbrug met de beelden en een scherp geprofileerde, zwarte lantaarn en in de schimmige, blauwe verte de bebouwing in het overige stadsgedeelte waarboven de kathedrale kerk trots uittorent.... Het was een merkwaardig uitstapje voor doorgewinterde, notoire kantoorslaven, doorgaans gekluisterd…

Geweldig een uitje naar het bos, nemen de binnenweggetjes en dan besluiten we van het pad af te wijken, door tussen de bomen te gaan lopen. Eventjes denk ik terug aan vroeger, toen we op juist die plaatsen tikkertje met de bomen speelden, maar dat was toen. Nu zijn de bomen een welkome gast in het bos, waar je jezelf af en toe vast kunt houden. We…

Hij zat maar onbeschaamd en hardnekkig te zwijgen en mij woordeloos in het gezicht te staren als maakte ik op hem de indruk van een levenloze, versteende mummie. Zijn hand droeg de dubbele gouden ring ten teken van zijn voorbije huwelijk en (huidig) weduwnaarschap. We waren op een uitstapje met de BoodSchappenPlusBus, tegenwoordig Opstapbus genaamd…

Mijn meter, een non in het Sint-Lioba klooster, trakteerde me op een weekje naar Frankrijk. Dat was na mijn kloostertijd. Het was een roomsgetint evenement naar het bedevaartsoord Paray-le-Monial. Midden in de nacht stopte de bus bij een wegrestaurant, waar ik ineens mijn eerste liefde zag zitten, d.w.z. ik was smoorverliefd op haar, maar voor haar…

De volgende dag ga ik op pad. Eerst knip ik mijn broekspijpen af voor wat koelte, koop in het winkelcentrum Sarinah een soort van Indiana Joneshoed en een mooi vlindermes. Gewapend met deze, wat geld en een camera op mijn borst stap ik met volle moed een taxi in met de taal die ik een beetje bemachtigd had richting treinstation. Deze laat drie uur op…

"Ze is naar huis gestuurd Francis", vervolgt Tini's jongere zus. "En ze zou graag willen dat je naar haar toe komt." Ik pak het briefje aan en stop het snel in mijn zak en loop terug onze tuin in en sluit het hek af. Het was een blauw envelopje beschreven met een rode pen. "Pa kijk nou, ze woont in Cilicap!" "Ik zweer het je", lach ik dom…

De zee zag ik voor het eerst bij Scheveningen. Ik was nog een kind. Plotseling toonde zij mij haar weidse, overweldigende grandeur, nadat we eerst nog ingesloten en omringd waren geweest door bebouwing en nadat we de barrière van de duinen hadden genomen. Het was op een uitstapje met mijn ouders waarbij ook de popperige, petieterige bouwwerken van…

Het balkon ademde reeds angst, terwijl de mensen zich meer en meer lieten gelden. Ook zijn laatste woorden, net als die van haar, waren repressief, hoewel deze stroom vrijwel niemand meer interesseerde. Laat staan imponeerde. Deze stad heeft na jaren van repressie de onderdrukking achter zich gelaten. Naar het zich laat aanzien, voorgoed. Alweer ruim…

Nog steeds was het donker. toch kon Joost zien dat er een boel zeehonden en grote vissen om zijn bootje zwommen. "Aha, met mijn hellebaard ga ik wat van die dieren vangen," dacht Joost. "Dan zal ik eens lekker smullen." Hij ging rechtop staan, wilde met zijn wapen toestoten. Alle zeehonden en vissen doken weg, waren verdwenen in de diepte. Teleurgesteld…

Vlakbij de zee, misschien in Zandvoort, Domburg, Blankenberg of Oostende, woonde een oude man. Joost heette hij. Gelukkig voor hem had hij veel vrienden. Maar vrouw en kinderen waren nooit in zijn leven gekomen. Joost vermaakte zich elke dag. Vaak voer hij met zijn roeibootje heen en weer langs het strand. "Vroeger had ik best verre reizen willen…

Wat ben ik toch blij met wulpse Alie. Ze is wel bijna zeventig, maar ze ziet er uit als zestig, echt wulps in haar korte leren rok met daaronder die roomkleurige dijen. Ze had bij de warme bakker twee slagroom gebakjes gehaald en die zaten we voor het raam gezellig op te peuzelen met een bakkie koffie. ''Krijg nou wat ouwe, er stopt een grote…

Op 2 augustus 2015 zag ik de uitzending van Spuiten en Slikken op Reis, wat hoogst interessant was en veel boeiender dan de uitzendingen, die enkel over de talloze variaties op seks- en drugsgebied gingen. Tim maakte een documentaire over Vissarion, de nieuwe Jezus Christus. Filemon dook onder in de trieste wereld van de dakloze drugsverslaafden in…

Afgelopen vrijdag was het bloedheet en klam. Wat je dronk, zweette je meteen weer uit. Ik wilde naar Nuenen of naar Sittard. Ik dacht dat je per spoor naar Nuenen kunt, maar daarvoor moet je de bus nemen en daar was het me helemaal te heet voor. Bovendien heb ik geen OV-chipkaart. Maar dat wist ik nog niet toen ik in Eindhoven uitstapte. Ineens…

Op het perron van station Emmerich kijk ik mijn ogen uit. Overal staan groepen jongeren. Uitgedost alsof het carnaval is. Hoeden, brillen en pruiken. Hun kleding fel. Verrassende combinaties. Een jonge vrouw met Heidistaartjes draagt twee flessen wijn als waren het skistokken. Een tiener zeult met twee kratten bier. In de coupé is het een lawaai…

Ik was voor niets naar Oisterwijk geweest; mijn nieuwe wandelvriendin, die ik had leren kennen via een advertentie, had ik er niet getroffen. Op de heenweg striemden regel en hagel de voorruit van de auto van de Deeltaxi; geen weer voor een wandeling; de ruitenwissers waren druk in de weer; de regen had ons verrast, zoals zomerregen kan doen. De felrode…

Ik was er weer eens, Parijs. Stad van licht en liefde. Met mijn dochter van dertien want meisjes van dertien moeten Parijs gezien hebben. En dat hebben we. Vroeg weg, auto geparkeerd in een garage aan de boulevard periférique, metro naar het centrum, onderweg Frans ontbijt, bagage in het hotel en tout de suite naar alle hoogtepunten. Pompidou, Notre…

De verhalen van de eerbiedwaardige en humorvolle Perzisch-Azerbeidzjaanse mysterieman, wijsneus, satirische Sufimeester en filosoof Mullah Nasreddin, zijn misschien wel de meest geciteerde anekdotes uit de hele overvloedig gevulde esoterische schatkist. Wat ik vandaag in het nieuws las over de mysterieuze verdwijntruc met de MH 370, die op 8 Maart…

Wout zit achter de geraniums en kijkt naar zijn Trabant en kreeg een brainwave. Janneke kwam met een sacherijnige smoel de kamer in, en zei: ''Moet je koffie, lul?'' ''Doe maar, maar moet je horen, ik heb een idee. Ik verveel me kapot en wil wat ondernemen. Ik wil een rit maken door de vrije natuur en genieten van het vlakke landschap in de…

(Voor Anna Drijver) Hoewel onderhavige gebeurtenis exemplarisch zal, in elk geval kán zijn, behoeft deze geen verdere uitleg als zij in geuren en kleuren wordt verteld. Zowel bouquet als blos dienen als uithangbord, hoewel ook ik begrijp dat zowel geur als kleur pas te vatten zijn na toestemming van de dame in kwestie en niet vóór wij aan elkaar…

Stap in een verkeerde trein Kom terecht in een stad die je niet kent Loop een beetje doelloos rond, verlies je portefeuille Dat is het begin van iets Deze tekst trof ik een aantal jaren geleden aan in het café van de Vooruit, het culturele centrum van Gent. De tekst vat eigenlijk in al zijn eenvoud samen wat ik als de meest wijze les beschouw…

In the middle of nowhere, daar ben ik nu. Langs de Ruta 40, de beroemde weg die het zuiden van Argentinië en Chili met het noorden verbindt. Voor een groot deel geasfalteerd, maar grote stukken zijn nog onverhard. Passagiers offeren hun laatste restje water om de koelwatertank van de bus te vullen. Sommigen maken gebruik van het oponthoud om in de luwte…

Je komt wat mensen tegen, als je alleen door Zuid Amerika reist. Maar Sytze is mijn man. Veel mensen waarschuwden me vooraf: mijd de plekken waar veel Israeli's zijn, vaak groepen jonge mannen die hun diensttijd er op hebben zitten en eens lekker los willen. Er zitten, liggen en vooral hangen veel Israeli's in mijn hostel, maar dat deert Sytze niet…

Echt reizen is een kunst(II) Zowel kleine als grote veranderingen hebben ook mijn leven bepaald. Tot nu toe althans. In zowel de nabije als verre toekomst verwacht ik dat dit zich zal continueren en bestendigen. Standvastig vervolg. In het jaar na het jaar van de Millenniumwisseling en in de tussenliggende periode bovendien, was ik kwaad en ben…

Hij verdeelde de partjes van de geschilde sinaasappels onder de medereizigers in hun vierpersoonscoupé; drie jongemannen, waaronder hijzelf en een schrijfster die niet op haar mondje was gevallen. Haar incidentele zwijgen werd door haar ritme gecompenseerd; iedere klak van haar hakken liep synchroon met de snelheid van de Trans-Siberië-Express voortbewegend…