Beschouwingen over literatuur

OK ik ben bang van u ok ik ben bang van u maar het is toch niet eerlijk dat de voorwaarde voor liefde angst is ok ik wil u maar het is toch niet eerlijk dat de voorwaarde voor waarschijnlijk niet krijgen willen is ok ik hunker naar u maar het is toch niet eerlijk dat de voorwaarde voor hunkeren eenzaamheid is ok ik ken u niet maar…

Het beest is los! het beest is los! het beest is los! ik heb het nog niet gezien doodsangst ritselt door het bos het beest is los! het beest is los! vader moeder roep uw goden wek uw doden want oeroude hersenschimmen willen bij ons binnenklimmen het beest is los! het beest is los! nymfen van het laatste bos maak je klaar, het beest is…

Doordat ik op een boekenbeurs het boek 'Ik en mijn speelman' vond van Aart van der Leeuw, werd ik herinnerd aan mijn Mulo-tijd waarin ik voor het eindexamen gedichten uit het hoofd moest leren. Ik koos o.a. Het ledikant van Aart van der Leeuw. Ik wist toen nog van geen dichters of schrijvers af, alles werd zo'n beetje voorgekauwd en van huis uit…

Bateau des poètes Op mijn uitademing De eerste lettergreep Van zijn naam Op mijn inademing De tweede Zo zing ik zijn naam Met gesloten mond Nu hij in mij woont Boots ik in mijn eentje Zijn klanken na Loods ons de veilige haven in Van het gedicht Daar gaan we voor hoop, liefde En geloof, terwijl hij de tweemaster Met vlaggen versiert…

Zwarte koffie Vijf dagen geleden duwde zij de deur dicht. Ze had hem gekust, driemaal op de kaken. Ernstig. Zware violen klonken uit de keuken. Ze had hem niet aangekeken. Ze had geroken naar zeep uit Bretagne. Ze had onhoorbaar gezucht en haar jas over de arm geslagen. Er miste een knoop aan haar mouw. Het haakje waaraan haar…

'Omdat de dingen zijn zoals ze zijn, zullen de dingen nooit blijven zoals ze zijn' Bertold Brecht Actuele stemming in weer een interbellum in één van die slapeloze nachten waar geen troostbeer aan hielp met het verlangen naar een slee zonder remmen in het ijsselmeer en meer van zulks benauwde als bootvluchtelingen aan de kust van mijn…

De bloedrode vogel van verlangen verdwenen gevangen door het vuur in een woeste snelle dans ze struikelt maar ze merkt het niet ze is de vrouw die altijd tranen in het eten deed die haar suikerzoete adem blies in de warmte van de melk Hij wil haar ogen weer hij wil haar tranen weer hij wil haar roze ronde mond hij proeft bevroren sporen…

Onder een doorkijkhemel liggen wij in grote grazige bedden waar ik met een beschaafd dotje spuug je navel vul tot een meer lief diep meer ik zak door de bodem heen en zoek met mijn mond naar roze duikboten en hun kapitein die mij naar binnen trekt met zijn zalige inhalige tong en spreekt van kleine geile loedertjes die het diepe in springen…

De strijkstok Uit het hardste hout gesneden, nauwelijks aangeraakt, ook door het babbelzieke wijf niet dat hem van haar moeder had, de bes die al jaren niet meer speelde maar haar op- en afstreek in de schommelstoel op de veranda deed. Waar was hij toen de Grote Oorlog uitbrak en de veldkeukens als reizende orkesten vol met zenuwlijders langs…

A foggy day in Rotterdam Je kent het wel: een middag wachten tot het gaat misten. Wachten tot het donker wordt. Of avond wordt. Hij (ik heb het over hem) kijkt, ziet lege bussen die koppig starten, de stad in - op zoek naar meer mist? Stemmen van mensen. Oproer? Bijval? Hij herkent ze, de stemmen. De mensen kent hij niet - nooit gekend.…

Openstaand voor de liefde (gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf 'Openstaand voor de liefde') gij, vrouwe met de vissenstaart gij scheurt me rauw; in holtes tast ge mij aan bruidsgaar uw vilten kleed uw zielenpels de buitenwereld slingert uw boegbeeld naar binnen gij staat gegrond, geaard in laagjes opgerold geluk wees…

Lehmanns dans Zijn verzameling Gedichten 1939 - leest bij leven al als nagelaten Zoals hij daar ook staat: kartelig, bijna dood, niet zonder zijn publiek te haten Hij zegt een paar woorden nog daar wil ik het bij laten u kunt nu dansen als u dansen kan ik bracht daarvoor zelf de platen Zijn publiek vanaf het eerste uur zet zich knarsend…

De beste jaren 1 Vanavond gaan de mieren met de sterren op café; we liggen op de warme steen, verspreid als scherven van toekomstige verleden tijd, en zingen zonder stem. Daarboven gloeit de Melkweg, witte navelstreng in groeiende duisternis; de ironie is ver, parabels worden doorgeseind terwijl de lippen, hard geworden van het weten, hoog…

Vandaag is mijn lichaam voor aarde een last. Zij torst het met vallen en opstaan vanavond rekt zich een scheur in haar vel en ik daal tot onder verdieptste kelders. Mijnen voorbij. Dieper dan langste boor dorst reiken passeert het mantel korst schollen tot magma dat roert om bovengronds te geraken. Koel te schouwen? Op eilanden sterven zwanen…

Kijken in de flits Gij zult en zult Met volle mond Met volle kracht Met heel uw lijf Met alles wat gij in u hebt Op leven en op dood Als voor de laatste keer Met volle teugen Wijdbeens Kijk niet achterom In stijl Uit liefde Juichend Koortsig Gelukzalig Zwijmelend Met volle moed Met open mond Van links naar rechts Van voor naar achter Op je knieën…

Droesemig genoeg (voor Frederick Turner) Waar wij zitten, in het park, hangen flessengeesten slierten lampjes op. Ze vlechten uit het bladerdak een krans voor jou. Ze schilderen aardsap op de meisjes, lippen glanzen. Het groene glas beschijnt decolletés. We laten Dionysos onze bloes bezoedelen. Dan neem je jouw kiezels uit de verzameling…

Ma t/m vrij: Wat maakt een verzameling onsamenhangende woorden tot een gedicht? Antwoord: Het geloof in de muzikale vermogens van de dichter. Za&Zo: Als taal (en zéker een gedicht) de functie heeft om gedachten en/of gevoelens te communiceren, wat is dan de functie en vooral ook de meerwaarde van hermetisch (gesloten) taalgebruik? Antwoord:…

De koe de koe die zich ging spiegelen juist toen ik langs het water reed in warmte van de voorjaarszon was het om mij dat zij daar stond, zag of haar zwarte neus nog glom en of haar ogen glansden ik moest het raden uit haar blik een vriendin, schat ik, kwam langzaam grazend aangelopen likte even aan haar flanken en wilde haar berijden…

Twijg Mijn vader liet mij toen zijn wandelstok. Hij wist dat niet. Mijn moeder gaf hem mij, de avond van zijn dood. Daar liep hij vrij, de grote houten wijzer van een klok. Begin april. Ik zie zijn stok daar staan, al twintig jaren, schuin tegen de muur, de schoorsteen: eerst nest, nu graf van vuur. Vlam van bloei en hout van gloed ontdaan…

Sacrament In stormachtig visioen zag ik des nachts hoe de Moeder van God, altijd Maagd, in het veld zich ontblootte en zich gaf aan een jonge Soldaat die eenzaam was zonder moeder en het nog nooit gedaan had bovendien: hij was verlegen en onbeholpen, maar Zij, de Verloste, Verheerlijkte, voor eeuwig Gekroonde, wees hem met veel takt de weg…

Hofvijver bij avond Het water in de vijver weerspiegelt in golven het lamplicht waar de minister-president in zit en de oude maan en de wolken waar het sombere oranje in blijft hangen dat als een damp uit de hele omgeving komt het gesprek dat u en mij hier heeft gebracht valt stil en het verkeer om ons heen is aan het ruisen: een zwakke…

De kosmische dans Hoe hij de blaren kust die haar tot engel maken lief klein vuurvinkje dat hem tot in iedere uithoek kent die het roet van bliksem schoon pikt en ook de vuile was. Over koppijn zeuren we niet, migraine is waarheid en spanningshoofdpijn bestrijd je met vuur, dus temper verbeelding ziedend schoteltje en breng me papier! Zo…

'Koud en nat brein ik denk terug aan hoe dit allemaal is gebeurd er lag een dode geit te mekkeren in mijn maag dat van het een het ander kwam nadat op Nova Zembla een overwintering in causaliteit radde tongen vergaten hun leven en gal niet meer en de verschillen lekken oostindisch zwart kortbenig mij vallen feiten in als de plooien in een…

Van wind en rag Als ik maar licht genoeg ben, mag ik over je lopen, mag ik, mijn bloesje open, over je zitten gaan, als ik maar licht genoeg ben, niet te zwaar. Ik zal een droomelixer voor je kopen, ik zal mijn haren dragen op z'n Frans; Japanse zijde doe ik aan, mijn handen laat ik ijle dansen dansen. Mijn pen zal ik Oostindisch dopen…

Bij een slapend lichaam Ik wil dat je mijn bedoelingen doorgrondt, ik wil dat je de prijs leert kennen van verlangen, de schaal van de dingen, ik wil dat je begrijpt waarom men het aardige overwaardeert, ik wil je horen zeggen: 'alles dient slechts om te winnen, alles is tactiek; wij spelen allemaal', ik wil dat men ons geheim zal bewaren, dat…

De man naast mijn bed Het is een vreemde man, 's avonds aan mijn bed die met spinnenvingers de nacht tot draad maakt planeten aaneen weeft, de wereld rondom een spoel legt Hij spant een streng dan glinsterend een sterrenstof tussen de beelden uit mijn hoofd, erover laat hij een circus kleine mensjes dansen Dat, zegt hij, zijn je verlangens…

Lakens had je niet Wel liefde voor één nacht woorden om je te bedekken en een deken bevlekt met gemorste minnaressen Je beloofde echter je kwistigheid te gieten naar mijn mate en ik liep buiten mijn rand maar zonder te lekken Voelde het fijn en in al onze aanwezigheid liefkoosde ik je echtheid onder plastic sterren Het was ontdekken…

Geluk Het geluk is overkomelijk. Men plaatst het in een vitrine en gaat aan het werk. Wie ernaar vraagt krijgt het te zien, onder weloverwogen commentaar. Het is gebruikelijk om 's avonds achterover te zitten en het geluk, zoals dat beschaafd verlicht tentoongesteld staat, te beschouwen. Men stoot de deelgenoot erover aan. Die knikt of…

Oceaan Ik koester je om de inktvlekken die je mij kan laten vuil maken opdat jou De ijzige blik van je mond als je slaapt wandelt, je loop van stappen kent geen vastere grond onder je - dat weet je. De komma's die ik door je kan denken achter elke zin bestaat geen einde. Opdat je trouwer bent dan alle golden retrievers bij elkaar…

Stuitenballenruis Soms wegen de dagen hier zo zwaar dat van praten niets meer komt, dan worden vader en moeder angstige dieren met blikkerende ogen in de koplampen van de ander, klaar om vermorzeld te worden onder een stel banden. Ze zijn lang geleden vergeten hoe het heet te ruiken naar de ander, fopkussen te stelen of ademloos de haakjes…