Alle inzendingen over wereld

In het nummer ‘Hide in your shell’ van Supertramp (van het album ‘Crime of the Century’) worden de woorden gezongen: “How would it be if you could see the world through my eyes?” Voor mij werd dat de stelling, waarin verwoord wordt dat het de moeite loont om je te verplaatsen in anderen. In eerste instantie voelde ik mij toegezongen in mijn ellende…

Ik zie haar voor me, een jaar of achttien. Tenger, donkere ogen, een fijn besneden gezichtje. Het gitzwarte haar strak naar achteren gekamd. Slanke handen die onafgebroken bezig zijn. Ze zit iets voorover gebogen achter de oude naaimachine en laat de stof soepel onder de naald doorglijden. Pantalons zijn het ditmaal. Tientallen gingen er vandaag al…

Maar hij… Ondanks de donkere wallen onder zijn ogen, hij is wakker. Hij is er. Als de wereld slaapt, en ook ik begin te doezelen, houdt hij me wakker. En hij… Hoe zou ik het kunnen weten? Maar toch zie ik, dat zijn ziel vol hoop is, vol verlangen om alles te zien, alles te kunnen voelen, alles… ja alles… hij is gewoon alles… En net als ik het…

”Dime; no ves aquel caballero que hacia nosotros viene sobre un caballo rucio rodado que trae puesto en la cabeza un yelmo de oro?' ”Lo que veo y columbro”, respondio Sancho, ”no es sino un hombre sobre un as no pardo como el mio, que trae sobre la cabeza una cosa que relumbra.” ”Pues ese es el yelmo de Mambrino”, dijo Don Quijote.” ”Seest…

Beste Hernas, Vandaag kwam ik tot de ontdekking dat ik, wellicht ook jij, van de aarde geboren ben. Het kwam me vanaf het moment dat ik van de slaap zat na te denken als werkelijk voor. Voordat ik verder ga spreek ik de wens uit dat je de dag al een mate van zingeving hebt gegeven; het wassen van het lichaam, de ketel op het vuur zetten, aanmaakhout…

Heel lang geleden, om iets preciezer te zijn, in het voorjaar van 1946, schreef ik een opstel over een schoolreisje naar de Barendrechtse brug. Een reconstructie is bijna niet mogelijk. De dingen veranderen. Ik stond achter in de rij, ’s morgens om acht uur, wachtend op het fluitsignaal, waarmee de veertien kilometer lange voettocht zou aanvangen…

Met het zelfbewustzijn van een op een voetstuk gezette dirigent kijkt hij over zijn omgeving heen. Schilderachtige witte sieraden op de muren verraden zijn adelijke afkomst. De zuilen waar hij gedeeltelijk op rust leggen nadruk op zijn negentiende-eeuwse rijkdom. Zijn blanke huid blakert in het licht van de zon. Het doet zijn bruine kozijnen donkerder…

De generaal-majoor hapte lucht om te protesteren, maar bedacht zich. De kroonprinses streek Kwame over zijn wang en drukte onze handen. 'Maar zeg dan toch iets, jongens!' maande Verveer. 'Bevalt het hier, mes petits princes? Is Holland ook maar een beetje thuis? Kinder, arme kinder, kunt u een weinig aan ons wennen?' Kwame en ik keken elkaar…