Hartenkreten over bedankt

"Ik kom de bril van Broeckx halen" verklaarde ik. "Van Broeckx" herhaalde de jonge vrouw, alsof er iets mis was met de verstaanbaarheid. Niettemin diepte ze vervolgens uit een ladekastje achter in de winkel een wit papieren zakje op dat mijn nieuwe bril bevatte. Zoals te verwachten viel zou deze mijn hoe dan ook vernietigde en tot verval gedoemde…

"Woont u hier al lang, mevrouw" vroegen de beide heren elektriciens. Het - onterechte - medelijden en de meewarigheid dropen van hun gezicht. Ze torsten een zware, zwarte koffer, gevuld met schroevendraaiers en ander materiaal, ruimschoots voldoende om een hersenoperatie te volvoeren. Ik antwoordde zonder in details te treden, hoewel ik zeer had…

Het bureautje staat op vier ranke, elegante, geornamenteerde pootjes. Het stamt uit negentieneenentwintig en lijkt ontworpen door een kunstenaar. Het vormt een erfstuk. Het was het favoriete meubelstuk van mijn overleden moeder, dat in mijn ouderlijk huis een prominente plaats innam en waarover zij, met behulp van de gave, die ik mogelijk van haar erfde…

In de zaak van Primera aan de Westermarkt, gesitueerd onder de overdekte winkelgalerij, vertelde ik aan een verkoopster het merkwaardige en hoe dan ook ongeloofwaardige verhaal betreffende mijn arme, zeer zwakbegaafde broer dat zelden verteld wordt. "Hij houdt van agenda's", verklaarde ik. Ze hadden in deze winkel nog mooie exemplaren met leuke…

In het Wijkcentrum hadden de jonge, optimistische en stralende studenten rap en snel met vlugge vingers de papieren doorgebladerd. Ze krabbelden fluks de meest noodzakelijke gegevens op een vodje papier ten behoeve van de jaarlijkse belastingopgave. Moeizaam voortstrompelend aanvaardde ik tenslotte de weg naar huis. In het Westerpark speelden kinderen…

Weet je, we zeggen snel, dank je wel en natuurlijk menen we dat ook maar in dit speciale schrijven wil ik dus met recht: Dank je wel zeggen voor die mensen die: al jaren lang er: voor ons zijn! Die zonder iets te vragen: boodschappen halen, wat wij niet meer kunnen! Die zonder iets te zeggen, bij nacht en ontij: ik kom eraan! Die zonder morren…

Oom Wim uit Rotterdam was een charmante vrijgezel die ons af en toe bezocht. Ik moet wel zeggen dat het dan feest was want oom Wim ging steevast met ons, kinderen nog, knutselen We maakten dan een kleurrijke vlieger. Eerst moest een raamwerk gemaakt worden van dunne latjes. Daarop werd dan het prachtige, kleurige papier gespannen. Tenslotte kon de…

De man die ik "Vader" noemde bracht zijn moeizame ochtenden en middagen door in een gebouw met labyrintische kamers en gangen, op de vlucht voor de armoede die hij eens kende en die hem mateloos beangstigde. Thuis verzonk hij in machteloze, krachteloze visioenen van schoonheid. Hij verzonk in zijn muziek en in zijn boeken. De man die ik ¨Vader…

De nog jonge dame draagt in het zwarte, welige haar dat tot op haar schouders valt een blinkende zilveren strik. Bij de kassa, waar ik me aansluit bij een lange rij klanten, vraag ik haar naar de wandelstok, die ik onverhoeds heb achtergelaten in de winkel. Zoals een verweesd kind haar ouders terdege mist, mis ik mijn trouwe, metalen metgezel, mijn…

Te midden van de vele fysiotherapiepraktijken in de stad die in overvloed her en der gevestigd zijn, neemt "Backelandt" toch wel een bijzondere plaats in. "Backelandt" is gevestigd aan de Amarantstraat in West. Binnen in het gebouw treft men een merkwaardige portrettengalerij aan met lachende, vrolijke en mallotige gezichten, waaraan men ondanks…

Ik had voortgestapt door onze binnenstad, op weg naar de arts. Ik passeerde een merkwaardig aandoende braakliggende kale vlakte, een uitgestrekt terrein een grondstuk waarop mij onduidelijk aandoende werkzaamheden werden verricht. De voortstrompelende oudere dame met wandelstok die ik razendsnel ben geworden, roept steevast medeleven en mededogen…

"Haddon Hall" stond er op het papieren zakje dat versierd was met kleurige, gestileerde afbeeldingen van vlinders. Daar zaten goudkleurige manchetknopen in die mijn tante speciaal voor mij gekocht had in Maastricht. Ze pasten in de manchetten van de chique witte bloes die ze me cadeau wenste te doen. Ze zou me vragen om de bloes te passen en voor…

Het voorjaar trad onherroepelijk in en toen in maart een nieuw licht de wereld overspoelde, bracht ik een boeket bonte tulpen mee, waarop mevrouw ging rommelen in een naaidoos om een naald te zoeken waarmee de kopjes van de tulpen volgens haar allemaal een prikje moesten krijgen om het boeket langer houdbaar te maken. "Wat een mooie bloemen, wat…

In de brievenbus trof ik onlangs een krijtwitte luchtkussenenvelop aan, beschreven in een handschrift dat veel weg heeft van hanenpoten of hiëroglyfen en dat ik herkende als het zijne. De envelop bleek een grijs, linnen tasje te bevatten, bezet met ritssluitingen om om de hals te dragen en om de meest noodzakelijke kleinigheden erin bij je te hebben…

Van de collega's over wie de dochter wel eens sprak, kon de moeder zich geen voorstelling maken. Het verre, grote kantoor lag ver van haar bed, ver buiten haar bereik en waarneming. Alles zou zij voor de dochter over hebben, zelfs als deze zich zou begeven in schimmige, buitenissige, onduidelijke en voor de moeder ten dele onbegrijpelijke avonturen…

Mevrouw schoof de ring met de steen met de moeilijk te omschrijven kleur, die wel wat weg had van barnsteen, aan mijn oude en verweerde, maar slanke en benige hand waarop de paarsblauwe aderen kronkelend als kleine riviertjes zonder doel of bestemming hun weg zoeken. Mevrouw kent Turkije, brandpunt van vele bezoeken, als weinig anderen en daar, in…

In de kleine, witte Maycrete-woning, reeds lang afgebroken en niet meer behorend tot de bebouwing aan de Ringbaan Zuid, woonde destijds de oude mevrouw Boogmans. Nu mijn leven eveneens voor het grootste gedeelte tot het verleden behoort, kan ik me het gezicht, het postuur en de gestalte van mevrouw niet meer voor de geest halen. Wel weet ik nog zo…

Ik kwam meneer tegen bij Albert Heijn waar men zich verdringt voor de schappen met de uitstalling van al de lekkernijen. Meneer droeg een ouderwetse Panamese rieten hoed (ik betwijfel echter of men in Panama zulke hoeden draagt) en hij vroeg me, geconfronteerd met het broodje frikandel: "Is this meat?" Ik moest antwoorden: "I do not know the right…

Het is een pop, een porseleinen pop, voorstellend een jongen die een hondje in de armen geklemd houdt. Ze kwam mij het breekbare artefact, dat ze in een handdoek gewikkeld had, brengen. Eens had mijn moeder haar het beeld geschonken; aan haar, de trouwe en gedegen huishoudelijke hulp met wie we confereerden; haar vriendin die haar bijstond in alle…

In mijn boekenkast bewaar ik nog altijd een serie uitgaven, gebonden in mosgroene kaft van de beroemde negentiende-eeuwse auteur Theodor Fontane, uitgegeven door een eveneens fameuze Duitse uitgever. Zij heeft me deze werken eens geschonken. In haar nadagen, toen het onvermijdelijke levenseinde op kousenvoeten naderde, was ze bereid me nog de taal te…

Er werd aangebeld. Op het schermpje van het Intercom-apparaat vertoonden zich de opgewekte gezichten van een jongeman en van een jongedame, goedgunstige vertegenwoordigers van de liefdadige organisatie die in Tilburg opkomt voor de armen. Ze torsten een grote kartonnen doos die ze de drie trappen die leiden naar mijn appartement opsleepten. Hun geschenk…

In de nabijheid van het station, waar meerderen wachten op de bussen van "Arriva" die af en aan rijden en die de haltes aandoen zoals bijen de bloemen in een welvoorziene tuin, drentelde hij heen en weer. Hij strekte zijn hand uit naar de passanten die hij hen gekromd en komvormig voorhield, bedelend om een kleine fooi. Stuurs, onverschillig en…

De bebouwing van "Traverse", opgetrokken uit beige baksteen, torent uit boven de zaak van de Aldi. Het kan niet als verwonderlijk beschouwd worden en spreekt haast vanzelf dat cliënten van deze daklozenopvang nogal eens hongerig en hulpbehoevend in de genoemde omgeving ronddwalen en daar hun heil zoeken. Overigens verleent men met het woord "cliënt…

Het was mijn medepatiënten in de wachtkamer en later de passanten in de Umberstraat allerminst ontgaan dat ik op kousenvoeten was gearriveerd. Vol belangstelling en mededogen richtten ze zich tot mij en informeerden naar de oorzaak van mijn malheur. Een mevrouw kwam aanzetten met een stuk karton om mijn ijskoude voeten op te zetten. Ze streelde mijn…

Toen de armoede mij overvallen, belaagd en gegeseld had als een storm die niet wilde gaan liggen en me in haar perfide val gelokt had die geen ontsnapping meer bood, betaalde de allerliefste voor mij de dikke, mosgroene winterjas die ik voor veertig euro bij hoge uitzondering kon aanschaffen bij C & A. De jas doet twintig jaar na dato nog altijd…

Tot mijn spijt moest ik me onlangs melden bij de benedenbuurman met de mededeling "Ik heb een domme fout gemaakt" als een boetvaardige zondaar of als een diepgelovige uit vroeger tijd die berouwvol komt biechten. Mijn benedenbuurman bewoont een soortgelijk appartement als dat van mij, sfeervol en smaakvol ingericht waarin hij kennelijk zijn dagen…

Een grijze, dichte mist die de nieuwe herfst begeleidde en die de winter al aankondigde, verraste ons die morgen. Op het kronkelende pad, dat onze woningen omzoomt en dat bezaaid is met herfstbladeren, ontmoette ik mijn overijverige grijsharige buurman, gekleed in donkerblauwe overall. Solidair en betrokken bij onze buurt en buurtbewoners harkte hij…

We hadden elkaar voor de tweede keer ontmoet op de zaterdagse Tilburgse markt. Met een vragende ondertoon in haar stem had ze mijn naam uitgesproken ("Ineke?") en kort daarna had ze verklaard: "Ge bent niks veranderd" en had ze gevraagd; "Woonde daar nog altijd?" Het antwoord was: "Ja, en ik blijf daar wonen" Spoedig na onze onverwachte ontmoeting…

In die tijd vormde de rij winkels die grensde aan het plein in onze volkswijk (de slager, de drogist, "Textielhuis Fatima" en het snoepwinkeltje genaamd "Splendid" waar we drop en kauwgum kochten voor vijf cent en filmsterrenplaatjes cadeau kregen) als het ware een klein formaat winkelcentrum. Ik was nog een tiener, maar maakte aanstalten een…

Men beweert: "Rozen zijn de eeuwige tekenen van de Liefde". Bij het tankstation, bij de rotonde, waren diverse boeketten te koop en ik koos er een uit voor Haar, de trouwe en lieve huishoudelijke hulp van mijn overleden moeder, die sinds lange jaren niet meer te midden van de levenden is. De rozen toonden hun volle glorie en bevonden zich in het…