Alle inzendingen over Aanwezig/afwezig

Wat is, is aanwezig wat was is geweest...…

Aanwezig. Afwezig. Alsof. Wat we bewaren bestond al. Alleen jouw ogen nog niet. Laten we doen alsof je wat ziet. Leef in vertrouwen. Wat oud was zal nieuw zijn. Blijf bouwen. Alles wat zoek lijkt komt terug. Straks valt het doek. Echt. Tijd gaat zo vlug. Alles komt goed. Alles komt terug. Alleen jij niet. Kijk dus. Ga open. F.…

In elke afwezigheid zit een aanwezigheid besloten.…

De aanwezigheid van een keuze is vaak moeilijker dan de afwezigheid van een keuze. In de huidige meerkeuzemaatschappij leidt dit tot 'keuzestress'.…

Ik ben afwezig in mijn aanwezigheid.…

de zachte lenigheid van jouw tong en lippen blijft zich tonen en voelt als aanwezigheid!…

Jouw afwezigheid een breekbaar masker danst in het moeras jouw aanwezigheid de zon die je huid verwarmt ochtendmist verandert adem in nevel spinnenwebben als geweven herinneringen golven in schelpen fluisteren jouw stem een komeet in de nacht…

ik vlinderde om mijn dans heen, met een vluchtigheid een vlugheid die hoort bij de snelheid van 't licht terwijl een wachtende af- en aanwezigheid werd gelijk aan waar 't licht mij bracht en terwijl de afwezigheid zich inlijfde met verlangen zo wortelde de aanwezigheid zich in dromen en het licht wentelde zich in lange slierten lange, zwierende…

Geen mens is zo aanwezig als de mens die wordt vermist.…

Ik voel jouw piepklein handje je streelt dan zacht mijn wang zachter als een briesje wind als ik weer naar jou verlang je bent voorgoed verdwenen een grafje heb ik niet geen plek om zacht te wenen nog steeds doet dat verdriet Jouw liefde blijft aanwezig jouw broer gaf ik je naam zo ben je nooit afwezig en blijft je naam bestaan…

De dood is de dramatische voleinding van afwezigheid.…

Vecht mijn aanwezigheid aan, Kan me niet schelen Ik geef je naam niet vrij Voor vast en zeker Geef ik om jou !…

alle schreden zijn versteend en toch vind je me steeds weer ineengedoken onder tafel wanneer je droge, koude mond het niet meer alleen kon halen je armen zo geluidloos zwaar toen ik ging schuilen achter naakte wind en nauwelijks beslagen ramen vele volle manen hebben mijn schaduw zwijgend beweend want ik hoor nog elke stap…

Ik zal niet in de top eindigen, zelfkennis genoeg. Literatuur zegt mij niets, dat is iets van oude mannen achter een typemachine, of zelfs een kroontjespen, schoonschrijvend blijven zij tussen de lijnen hangen. Krullen, haken en ogen, ouderwets perpetua of bodoni, schreefjes die recht doen aan letteren die mij alleen maar belemmeren, irritante creaturen…

Ongelovig ben ik allang niet meer, wel qua geloof maar niet qua het feit dat er nog steeds dingen in ons huis gebeuren die vreemd zijn te noemen voor hen: de sceptici, maar wederom vindt mijn schoonmoeder het nodig acte de présence te geven. Mijn eega zet haar fotolijst gisteren in de kleine lampjes en het geheel ziet er lief uit, maar het weerstation…

In mijn hart zal jouw liefde en koppie altijd aanwezig zijn, maar helaas doet jouw afwezigheid zo'n pijn.…

Gelijk een indoor-wielerwedstrijd Alsmaar in ronden Maar dan in volkomen afzondering Dagenlang stond stil, de tijd Contactloze verwondering Toch heb ik weer gevonden…

Mijn wereld lijkt zo anders Niets is meer wat het ooit was Ik mis je zo als mijn maatje Na al die tijd besef ik dat pas Gewoon even lekker kletsen Of even een dagje samen zijn Jouw afwezigheid zo aanwezig Die leegte doet me zoveel pijn….…

De jarige en de overige aanwezigen zonden blikken van ontroering, respectievelijk van spot in elkaars richting en in het ijle niets als raketten die uit het zicht verdwijnen en in onbestemde sferen onbestemde taken gaan verrichten.…

En opzij en voorbij de avond die daar hangt in strepen heb ik toen, met gretige handen gegrepen naar Uw, tot glanzend licht geslepen, aanwezigheid in mij.…

Wat vreemd dat de wereld is wat mijn ogen zien, of mijn oren horen. Je bent er niet. Heeft ze gezegd. Maar zij bleef achter. Misschien is de wereld doof, en ben ik de enige die de muziek van de wind hoort. Spreek maar liever niet, zonder woorden valt zoveel te zeggen. En wolken vertroebelen je blik op dat wat lelijk is.…

Soms beweegt er iets in huis wapperen de gordijnen een ring van licht om een portret in de kast kabonkt geluid Er wordt iemand gemist met al zijn minnen en plus rustig maar wordt er gedacht ik ben er nog, evenals jij…

Gelijk altijd is alles hier aanwezig in al zijn gemis, de schuld van gebreken, van ongekende afwezigheden, het nijpende tekort van weten dat niet weet.…

Onschuld is ook afwezigheid van elke richtlijn.…

Er zijn omstandigheden waarin afwezigheid van lichaam nog aanzienlijk te verkiezen is boven tegenwoordigheid van geest.…

Soms is die drang zo aanwezig, Om poëtisch aan de slag de gaan. Maar dan lijkt mijn inspiratie afwezig. Alleen motivatie lijkt nog te bestaan. Met dat beetje motivatie En de nodige concentratie Vorm ik een nietszeggend gedicht Dan ook aan niemand gericht.…

spreekt door zijn afwezigheid…

Aanwezigheid die je afwezigheid benadrukt. Hetgeen dan weer tot gevolg heeft dat mijn spijt groeit. Omdat ik toen simpelweg ja had moeten zeggen. Maar het dus niet deed. Waar ik dan weer een leven lang spijt van zal hebben. Hoe zou het met je gaan? Ik denk dat ik dat niet wil weten. Stel je voor dat je gelukkig bent met iemand anders.…

(Door de afwezigheid van God worden de mensen verdrietig. Joost ook. De mensen willen Hem graag van nabij ervaren. Joost ook.) Toch is Hij hier. Dagelijks staat Hij in mij op. Men ziet dat niet. (Ondanks de schijnbare afwezigheid van God, is Hij er toch. God staat dagelijks op in Joost.…

Ik ging naar Maastricht om Moniek Toebosch*) te zien. Ik lees je hier, ik hoor je hier, ik zie je hier geprojecteerd op witte muren. En als pop zo groot als jij en in de juiste kleren. Ik lees op een andere muur meer woorden over meer daden dan ik van je gezien heb. Ik mis je grote plastic oor. Ik mis je antwoord. Ik besluit: Moniek…