Alle inzendingen over Anastasius van Walew

Op jouw 18-de trouwde jij met de 70-jarige grootgrondbezitter Anastasius van Walewice-Walewski. Anastasius was ooit kamerheer van de laatste, Poolse koning Stanislaus August Poniatowski geweest. In 1805 kregen Anastasius en Maria Walewska hun zoon Antoni Rudolf Bazyli Colonna-Walewski.…

Op jouw 18-de trouwde je met de 70-jarige grootgrondbezitter Anastasius van Walewice-Walewski. Anastasius was ooit kamerheer van de laatste, Poolse koning Stanislaws August Poniatowski geweest. In 1805 kregen Anastasius en Maria Walewska hun zoon Antoni Rudolf Bazyli Colonna-Walewski.…

Jij kreeg er contact met de dichter/politicus Anton Alexander von Auersperg, die het pseudoniem Anastasius Grün gebruikte. Jij leende hem verboden poëzie en jij kreeg een passie voor de romantische dichtkunst. In 1828 ben jij afgestudeerd en reisde jij naar Moravië. Terug in Ljubljana was jij assistent van de advocaat Leopold Baumgartner.…

Bij toeval loop ik langs een pand aan de Lindendreef. Doorzonliving, drie slaapunits, waarvan één met de gebruikelijke afmetingen van een hondenhok en bestemd voor het derde kind dat niet gepland was en waar geen rekening mee is gehouden in het bestemmingsplan. Ook nog een 'ruim bemeten' zolder die, ‘desgewenst,’ in een handomdraai als ‘study’ kan…

De volgende halte op mijn zoektocht naar verlichting is een YOGA c.q. MEDITATIEbijeenkomst. Ontspannen loop ik de zaal binnen en ga op een matje zitten. In kleermakerszit. Omdat iedereen dat doet. Om mij heen dertien vrouwen. Mannen doen kennelijk niet aan yoga en mediteren. Behalve ik. En de leraar die tegenover ons zit. ‘Sluit uw ogen en richt…

Mijn volgende stap op weg naar verlichting brengt mij bij een helderziend medium. Ik heb lang moeten nadenken of ik deze weg zou gaan bewandelen maar, zoals mijn buurman zei toen hij vorig jaar door het ijs zakte: je moet over je eigen schaduw heen stappen. Slaat nergens op maar geeft wel de doorslag. Ik betreed de helderziende praktijk van Neeltje…

Even iets anders dan spirituele zoektochten. Ons accountantskantoor gaat namelijk ook gewoon door. Op mijn bureau ligt een uitnodiging voor een lezing van Wokke Boenter. Hij is een Brain agent en trendteller, staat er in zijn folder te lezen. Geen idee wat dat is maar het lijkt mij, voor mijn compagnon Fröhlich en mij, een must om aan te horen.…

In de eeuwen der eeuwen… besluit de Priester zijn gebed en hij zwaait met een kwast over de kist. In de eeuwen der eeuwen! God mag weten waarom zulke gebeden steevast worden afgesloten met zinnen als deze. Er lijkt geen logica in te zitten. Laat staan dat iemand mij kan uitleggen wat je je daar bij zou moeten voorstellen. Het is winderig op het…

Mijn buurman aan de overkant - vierhoog op twee kamers inclusief keukenblokje - is een oude Turkse man. Hij begint te dementeren. Dus zou een verzorgingshuis de minst kwade van alle kwade oplossingen zijn. En de minst kwade wil, in dit land, altijd nog zeggen dat je terecht komt in een naar pis en schijt stinkend kamertje dat gedeeld moet worden met…

Bij het open raam lees ik de krant: Boer dood door beet varken. Merkwaardige dood.Sneu ook. Je kunt op alle mogelijke manieren dood gaan, door een explosie in een bomvolle kerk bijvoorbeeld. Of door het struikelen van de onderste tree van de trap. Ook sneu hoor, maar een beet van een varken... Ik bedoel, als je een jaar of vijftien bent en je denkt…

Links. Rechts. Wat is er van overgebleven.? Welke kant ging het op? Links jaren zestig: tuinbroek, Volkskrant, intellectueel, boycot, actie! Rechts jaren zestig: Telegraaf, dombo, voetbal, strandwandeling, voor de open haard. Zie hier de overtuigingen over wat links en rechts was. Het links van nu heet 'elite' en bestaat nog uit: tuinbroek…

Fredo en Max waren tweelingen. Dat waren ze jarenlang. vijfenveertig jaar om precies te zijn. Tot de dag waarop alles als puzzelstukjes in elkaar veel. Fredo was namelijk al 24 jaar gestopt met roken tot hij besloot, juist op de dag dat zijn gasleiding lekkage begon te vertonen, weer eens op te steken. Broer Max herhaalde - tot vervelens toe -…

Het volgende adres in mijn zoektocht naar verlichting is de, inmiddels, bekende ademvirtuoos Wim Hof, ook wel “The Iceman” genoemd. Ik heb geboekt voor een cursus bij hem, die de methode-Hof wordt genoemd en in Amsterdam loop ik het zaaltje binnen waar de ademcursus wordt gegeven. Ik ben de eerste zo te zien. Om mij heen zie ik een honderdtal kleedjes…

In mijn zoektocht naar “verlichting” blijf ik wel eens steken in een richting die voor mij niet zoveel oplevert. Er is veel kaf onder het spirituele koren. Laat ik het zo maar noemen. In een maandblad dat uit (schijnt) te blinken op het gebied van spiritualiteit, persoonlijke ontwikkeling en gezondheid, lees ik wat advertenties. En daar staat het blad…

Onlangs ben ik bij iemand geweest die in het NU leeft. Hij leert anderen hoe je dat ook moet doen. Verleden en toekomst bestaan dan niet volgens hem. Hoe gezellig is dat! Nu bel ik hem even want ik merk nog erg weinig van het NU. ‘Dag, Roelof, jij zei toch dat ik in het "nu" moest leven?' 'Ja, bevalt het?' 'Eh..nou...je weet toch dat ik…

Vandaag bezoek ik een ervaringsdeskundige op het gebied van depressie en angststoornis. In zijn advertentie zegt hij jou/mij op een andere, nieuwe manier, te leren kijken naar de aannames over je leven. Klinkt lekker opgewekt dus ik ben benieuwd. Hij schudt mijn hand als ik binnenkom. Hij doet mij denken aan Tino Tabak. De Bataaf. Een wielrenner…

Heb mij weer even verdiept in de wereld van het songfestival. Dat moet je bijhouden anders raak je de draad kwijt. Ooit werden wij verblijd met de diepzinnige teksten van Pierre Kartner en de zo mogelijk nog diepzinniger uitvoering ervan door ene Sienneke. Het jaar daarna mocht de wandelende kerstverlichting onder de naam Toppers een poging wagen.…

Even met mijn buurman naar het ziekenhuis. Hij moet een scan van zijn buik laten maken. Ik ga mee op zijn verzoek, als een soort morele steun. Kun je nagaan hoe graag ik mijn buurman mag want als ik ergens een hekel aan heb dan is het aan ziekenhuizen. In de wachtkamer hangt een tv aan de muur ter grootte van een middelgrote garagedeur. Op het scherm…

Niets sneuer dan wat rondlummelen in een Jazzcafé. Collega Fröhlich heeft een buurman die een jazzcafé heeft. Af en toe gaan wij daar uit beleefdheid even heen. Ook om te netwerken voor ons accountantskantoor. Met een jazzliefhebber praten is hetzelfde als een Mongoolse Tartaar proberen te volgen die in zijn eigen taal staat uit te leggen hoe nano-techniek…

Nog geen koffie op en dan een rekening van het gasbedrijf krijgen. Niet zomaar een rekening. Een rekening van drieduizend euro. En dertien cent. Bellen, bellen en nog eens bellen.’Hebt u toch echt gebruikt meneer. Misschien ligt het aan uw meter, meneer. U moet het helaas gewoon betalen, meneer.’ Helaas? Gewoon? Een uur later wandel ik helaas…

Er wordt gebeld. Voor de deur staat een jongen van een jaar of twintig. Hij is gekleed alsof hij zo van een begrafenis is weggelopen: driedelig zwart, rode stropdas. ‘Laat mij raden,’ zeg ik. ‘Een Jehovagetuige die de religieuze kledingcode niet helemaal serieus neemt. Uw schooltas ontbreekt en uw schoenen zijn te slap om tussen een deur te steken.’…

Negentienvijfennegentig. Een accountantskantoor zoekt een vennoot en gezien mijn ervaringen denk ik wel te kunnen solliciteren. De personeelschef, een op Andries Knevel lijkende zenuwlijder , scheiding rechts, bril en pak, ontvangt mij vriendelijk in zijn kantoor en begint het gesprek met de mededeling dat het koud is voor de tijd van het jaar.…

Er komt nogal wat nieuws voorbij zo hier en daar. Even een kleine greep hieruit: De uitgesproken gek Elon Musk: “Mars koloniseren is de enige manier om de mensheid voor een apocalyptische ramp te behoeden. „We moeten een multiplanetaire soort worden”, zegt hij al jaren. Merkwaardig idee. Suïcidale idealisten uit heel de wereld zijn overigens razend…

Mijn collega Fröhlich, met wie ik samen een accountantskantoor run, en ik, zijn onderweg naar een hotel ergens in Nederland. De eigenaar nodigde ons uit vanwege “boekhoudkundige kwesties, die opgelost moeten worden”. Of wij dat als gerenommeerd accountantskantoor op ons willen nemen. Met de auto naderen wij het hotel. Voor de ingang een groot bord…

Net voor ik mijn kantoor binnen wil lopen word ik begroet door twee dames. Allebei een jaar of vijfentwintig. Ze lijken sprekend op elkaar. Tweelingen. Geen twijfel mogelijk. ‘Dag, van Gellekom, ik ben Hannie,’ zegt één van de dames. ‘En ik ben Jannie,’ zegt de ander. ‘Is het werkelijk??,’ vraag ik. Ik dacht echt dat ik alles al had meegemaakt.…

Een van de belangrijkste cliënten van ons accountantskantoor, heeft in onze woonplaats een heuse Rotary-sociëteit opgericht. Dat ontbrak er nog aan. Ik kreeg een uitnodiging voor de opening van: deze ‘club voor ontmoeting en gezelligheid voor een gezelschap illustere “kerels”. Ik verzin het niet, het staat echt zo in de uitnodiging. Dus bel ik mijn…

Met collega Fröhlich van ons accountantskantoor van Gellekom&Fröhlich , ben ik op uitnodiging van onze cliënt, Johannes Burg, onderweg naar een golftoernooi ergens in het Gooi. Burg schijnt daar hoge ogen te gooien. Onderweg zijn wij, op verzoek van Fröhlich, even gestopt bij een McShit voor iets hartigs. Zelf neem ik alleen karnemelk. Als ik die…

Buurjongen Mink, de 14-jarige zoon van mijn buren, Wiebe en Gré Witje, kan goed voetballen. Zo goed dat er een delegatie van de Engelse voetbalclub Arsenal hem een bezoek bracht. Vette contracten, dikke handgelden, exclusieve appartementen, nog vettere bolide, het kon niet op. Alles kon Mink krijgen als hij maar wil spelen voor die club. Mink’s…

Mijn telefoon gaat en ik neem op. En zwijg. 'Hallo?' Het klinkt aarzelend. Alsof degene die belt bang is per ongeluk de belastingdienst aan de lijn te hebben die met terugwerkende kracht een aanslag op hem wil plegen. 'Ook hallo,' zeg ik dus maar. 'Ja, met wie spreek ik?' Nu een beetje ergernis. 'Eerst jij,' antwoord ik beleefd.…

Collega Fröhlich en ik besluiten onze zakelijke beslommeringen even van ons af te zetten en ons te gaan vermaken in een zaak waar een bluesavond op het programma staat. Als je depressief bent kun je beter thuis blijven. Tenminste, zo werkt het bij mij. Bij bluesmuziek moet ik er zeker van zijn dat ik een pot antidepressiva bij me heb. Twee potten…