Alle inzendingen over Arthur Stoll

De Zwitserse biochemicus Arthur Stoll had een groot aantal schilderijen van jou verzameld. Je schilderde vooral in de sobere, strakke stijl van de Niewe Zakelijkheid, met een helder kleurgebruik. Na Reims en Parijs woonde je in Leysin, Vevey en opnieuw in La Chaux-de-Fonds.…

bloed druipt uit de roos druppels duister stollen zwart marmerwit adert de angst het groen gesteelde leven breekt de knop verhangt tot rode dood…

bloed druipt uit de roos druppels duister stollen zwart marmerwit adert de angst het groen gesteelde leven breekt de knop verhangt tot rode dood…

Bloed druipt uit de roos druppels duister stollen zwart marmerwit adert de angst het groen gesteelde leven breekt de knop verhangt tot rode dood…

scherp snijdt het in zijn lichaam wonden schrijnen en schuren rusteloos draaien gaten vallen in de nacht zijn hart bonkt koortsig een dans zwarte vlekken eindeloos draaien in het donker stollen cijfers als bloed…

ze klikken in het hoofd stollen woorden dan tot zinnen aaneen gesloten zwemmend maar met oog voor contact…

Gaven jou geen reden, Om mij te laten zien, Dat smelten doet stollen. Bij de kilheid om ons henen. Pijn. Dat mij keihard doet menen, Dat het doelloze zwaar is. En gras niet is daar beneden.…

het laatste beetje dat je dronk die morgen, rust nog in het kopje wat niet verdampt, zal stollen en daar die valse zon die het parkeervak streelt - rook de hemel uit smelt haar om in autoglas en vergeet niet de radio af te zetten die verzwelgt in fileleed als ik blader en jij omhoog kringelt uit vergeelde foto's ---------------------…

ik zou mezelf wel willen troosten maar ik heb vooral warmte nodig en mijn handen zijn zo koud stralend weer buiten maar ik zit binnen voel me lusteloos alle waarschijnlijkheden leg ik op een hoop wat een berg onzin plots stollen woorden worden weggespoeld in een vloed van regen kom ik mezelf tegemoet of heeft er egens iemand een…

Het diep gesnerp van loden remmen Vertraagt de pas, omklemt het hoofd Zal dan weldra het waken stollen En heeft, tot slot, mijn ziel gekloofd Dan heeft de kim, de gewisse verte, De dood gezalfd met mijn geduld Wanneer mijn lust in ochtendmist, Als in een rouwgewaad gehuld, Afscheid neemt van vrije dagen En ik ook dan fortuin verloor Aan Charon…

Bloed, laat hem niet stollen. Aarde kruip nog niet op hem maar mors zijn woorden, laat ze niet verbleken. Alles kan ik aan maar niet zijn lekke stem. Smoor haar in mij. Straks klikt hij weg dan is het stil en spoel ik weg met hem. --------------------------------------- uit: 'Entre deux mers', 1997.…

Behandel je codewoord als je tandenborstel. Laat niemand anders het gebruiken en vervang het om de zes maanden.…

sereen als de gieren die vinden in stilte gegeten, verzadigd verlaten hun prooi zo niet de jacht op het leed door de med-man beter gekend als de media-maan genadeloos speurend en junkend naar shots verlangend naar snel-scorend media-dope zo krijgt het bloed nooit meer tijd om te stollen kleurt keer op keer alles nog roder dan…

in de droogte van de tropen in de hoorn van Afrika kerf ik jouw welving in de bast witte druppels hars stollen tot kristallen die ik losschraap met een blikkerend mes door kruimels houtskool en rozenblaadjes roer met de olie van jasmijn besprenkel gomhars bindt het mengsel waarin ik een splinter van bamboe doop het smeult en kringelt…

Het is er weer, dit stollen, na langdurig het hoofd te hoog te hebben gedragen. In mijn bagage, mijn dagboek, ontvleesd verleden, een herbarium vol bladskelet. Ik blader. Zo was het in een paar woorden. Geklost als kant, wit gezouten, dit tenminste blijft! De trein stopt. Ik bezichtig een bekende touristenplaats.…

Wie geen plezier vindt in eenzaamheid, zal niet van de vrijheid houden.…

Haar leven in vogelvlucht: trotse tenoren stollen in een aria vol verdriet. Dan ziet ze de houten bunker, bewaakt door de laatste seinwachter. Als de wind glijdt ze langs hem heen, diep afdalend in de donkere aarde. En daar, ver van de splinters op de rails, prikt ze haar stemvork in verse radijs.…

I Waar zonnedagen tot koralen stollen, En vlijt van vroom-geduld'ge madreporen* Bouwt, rood in 't blauw, toren naast holle toren, De ontzaggelijke bekers van de atollen*, En, eb en vloed van steeds nieuwe trezoren*, Door 't licht vloeibare paarls*, de golven rollen, En spieg'ling van nachtlijke wereldbollen In 't groene vuur van de…

Hoe goed zou het zijn een filmpje van zijn sterven te bezitten als operateur zijn laatste adem af te draaien vertraagd het stollen van zijn blik, het vallen van die hand langs ijzeren bedkant nog eens en nog eens te vertonen.…

Ik heb je gal te geven, Mijn maag verteert geen leed Ik laat mijn wonden gapen En veracht wie ik verweet Mijn bloed zal nimmer stollen In de kraters van mijn trots Als Prometheus hang ik hier Aan mijn eigen rots En de holle waanzin, Die ook mij zal resten, Verzwakt weldra mijn ego, Zal mij tot slot verpesten Ik twijfel of elke adem…

De niet volkomen uitgeleefde, zuivere homoseksualiteit tussen Arthur en jou vormde een groot deel van de basis van Arthur's poëtische diepgang en spankracht. Hij vergeestelijkte de pure passie tussen jullie.…

(opgedragen aan Jean-Nicolas Arthur Rimbaud, 1854 - 1891) Merde, mon ami, ik ben zo moe als een krekel die verdoofd is door een shot heroïne. Hero? Alsof je een held bent met die troep in je lijf! Al mijn weten is weggegleden in een zwart gat, ik heb besloten zelf een gedicht te zijn en het daarbij te laten.…

De schijn ophouden is de kostbaarste zaak ter wereld.…

Mijn opvatting luidt, dat Arthur Rimbaud heeft geleden aan een psychose, die gerekend moet worden tot de grote groep der schizophrenieën, of nauwkeuriger tot de dementia praecox, waarmee in het algemeen de kerngroep der schzophrenie wordt aangeduid, een psychose dus met een progressief beloop en eindigend met een onherstelbaar psychisch defect, een…

Arthur schoor zijn hoofd kaal als teken van rouw. In juli 1857 overleed Victorine Rimbaud, een ander zusje van Arthur, die een maand werd. In 1860 zijn de ouders van Arthur gescheiden, toen hij vijf jaar was. Uit zijn verdriet en woede ontwikkelde hij een rebellistische dichtvorm.…

In de volgende maanden had je geregeld contact met Verlaine en met de familie van Rimbaud, met name Arthur's jongere zus Isabelle. Isabelle zag net als jouw het belang van Arthur's poëzie, al was ze wel door enkele gedichten beledigd.…

Arthur Rimbaud…

Het afnemen van alle krachten, bij het toenemen van de ouderdom is stellig zeer droevig, maar het is noodzakelijk, daar anders de dood te zwaar zou vallen.…

Het eerste vereiste voor een componist is dat hij dood is.…

Trots is de enige kracht van de zwakke, en een zwakte te meer.…