Alle inzendingen over Blijven geloven

Helaas zijn er ook enkelingen die blijven geloven in hun dadersrol, terwijl zij slachtoffer zijn.…

Ik houd jou in mijn armen al wiegend heen en weer ik wil je zo graag verwarmen verbergen al het verdomde zeer Ogen kijken levenloos en kil machteloosheid klauwt gedachten ik wil blijven geloven al is het stil in hopen en verwachten De tijd haalt moeiteloos in scheurt in zijn vijf voorbij wat heeft het nu nog voor zin en weer stormt het…

Angst verdrijven Rijmen omdat het hoort Woorden kneden tot ze pijn doen Bijna zoals de vragen Wat op de maag ligt wordt uitgekotst als tekst op witte vellen Niets vertellen littekens tellen Maar blijven geloven dat ze terugkomt…

laten we proberen er samen voor te gaan van onze fouten iets te leren maar nooit stil te blijven staan en rotsvast te blijven geloven onze dromen worden waar vertrouwend op de toekomst op onszelf en op elkaar laten we proberen om altijd dag na dag ons niet te laten storen door elke tegenslag maar laten we genieten van wat het leven…

Parijs ligt aan de Seine om er te komen moet je er in blijven geloven met jezelf in het reine tot aan de laatste meters vóór de meet Joop Zoetemelk André Darrigade Vjatsjeslav Ekimov ga hun uitslagen tellen getuige hun rol echt modellen diep groot hun geloof als volger heb je meer aan een groot nat geloof en een kurken ziel je laat…

het bouwsel van je visioenen verstevigen, samen stenen zoeken, water en zand geest en ziel verrijken, weer voeden met woorden van vrede uit een heilzame bron ervaren dat godzijdank de fakkel nog vurig brandt zolang wij in dromen blijven geloven, samen stenen zoeken water en zand…

En maar roepen, zoeken, en maar strelen, beuken, wanhopig, tegen beter weten in blijven geloven in een laatste woord, een laatste vrede, toch nog licht. ----------------------------- uit: 'Eine kleine nachtmusik, Mozart poëtisch', 1991.…

Je bent steeds blijven geloven in jezelf en ook in mij ons is altijd ons gebleven altijd samen zij aan zij. Toch denk ik vaak aan later en raak dan helemaal verstijfd als ik eraan denk dat ooit één van ons beide achter blijft.…

Blijven geloven, ook als er niemand komt. Luisteren naar geluiden die vervagen, de wind, de verten diep in huis. Eenzaam zijn en traag, wanneer het donker komt, de schaduwen ervaren. Namen noemen en tegen muren praten, urenlang zichzelf verlaten. Een stoel verplaatsen in de hoop daarna niet meer alleen te zijn.…

Wij werden woorden en woorden kwamen overal waar we zouden blijven geloven en lezen wat we zouden veranderen en beloven aan onszelf en iedereen die ons volgde.…

Als de gekko, poot om poot weg van het hete zand, maar toch blijven geloven in het eigen gelijk. Oase, een ongelooflijk mooie vrijplaats.…

In de herfst zoek ik naar paddestoelen enkel en alleen omdat ik anders niet meer in kabouters kan geloven. Anders is het met de wonderen gedaan. Wonderen hebben altijd al bestaan. Waar komen anders alle sprookjes dan vandaan. Blijven geloven in de kleine dingen van geluk.…

En dan toch nog blijven geloven in iets van gerechtigheid; in een woord, het klinkt haast heilig, delen …SOLIDARITEIT ! En dan ineens zijn er cadeautjes… Sinterklaas is toch geweest Zelfs in het verre Oostburg en het wordt nog even feest.…

Ben ik nou ineens dat domme mens, die in de goedheid van anderen zo vreselijk graag wil blijven geloven? Ondanks dat ik al diverse malen mijn smoel gestoten heb op een verschrikkelijke manier?…

Persoonlijk vind ik het beslist mooi dat mensen in zowel goede als ook bitterzoete tijden standvastig (kunnen blijven) geloven. De ongeneeslijke ziekte die mij is overkomen, heeft mij anders doen besluiten; niet eens bewust, maar 't is wel gebeurd. Dit echter terzijde.…

Was ik een hondje, dan zou ik zeker niet in Nederland blijven, maar lekker naar warmere gebieden wandelen. Een echte winter kunnen we wel vergeten, waardoor we met een verlengde herfst zitten opgescheept en kunstijsbanen met de nodige nepversierselen. Een Elfstedentocht zal er nooit meer komen, ondanks de die-hards, die erin blijven geloven.…

Want ze zijn van mij gebleven en de stilte zal ze niet meer terug vragen zolang ik blijf schrijven en de tijd en de dood blijven lezen.…

Verdrinken in de stilte. Niemand is herkenbaar. Kijken naar de horizon die bang maakt. Niemand wacht. Verlaten wie aan de toekomst dacht zijn ze eenzaam achtergebleven en was er niemand die hen vroeg of ze ooit iets hebben geweten.…

Weggedragen in het wit zwijgt hij voorgoed want op de bergen heeft hij gewonnen en triomfen gevonden. Maar de pijn in de afdaling naar het einde heeft hem gestopt en laten liggen in een tragedie die begint met zijn lijkwade waar we nu naar kijken en weten dat hij niet meer kijkt en opstaat om weer…

Kwade vreemde ogen kijken naar mij in het licht van woorden die veroordelen en niets meer geven om wat overblijft in de armzalige schaduw die niemand meer wenst.…

Vragend in het naakte licht fluister ik naar haar vreemde gezicht wat de tijd niet antwoordt en breekbare woorden machteloos herhalen met een stem die bang de tijd vraagt wat achterblijft als de stilte weer terugkeert waar onze liefde slecht een eenzame echo is…

Alleen ben je gebleven met wachtende ogen in het vragende park waar je verliest wat je verlangt omdat ik je niet kan antwoorden…

Nu ben ik de vreemdeling die elke ster een naam geeft en vraagt waarom de nacht en de sterren hem nooit verlaten of vragen wat hij droomt als de sterren gezichten zijn die hem alleen maar vragen wanneer hij verdwijnen zal…

Zonder de stilte te vragen om een gebaar staat ze voor het altaar van de hoop en is haar kind de rechter die ze alleen om hopeloze liefde smeekt als haar medicijnen haar weer veranderen in het kind dat ze nooit meer vinden zal…

Ook hier is dus een waarneembaar objectief gegeven dat wij niet zien, om te kunnen blijven geloven in de intersubjectieve waarheid dat het slecht gaat met Nederland. En degene die daar tegen in gaat, degene die zijn subjectieve gevoel volgt, die krijgt het moeilijk. Dat is een ketter.…

En de mensen in Rusland zeggen het te geloven. Maar als je familielid dood is, is hij elke dag weg. En als hij een arm of been mist, is dat elke dag te zien. Daar kan de propaganda wel iets anders van maken, maar het is wel heel erg moeilijk om iets te blijven geloven als je elke het tegendeel ziet.…

Er was altijd iets mysterieus aan de liefde geweest, maar Bjarne was geen man om in geheimen te blijven geloven. Op een gegeven moment moest het gewoon klaar zijn. Dan was het de hoogste tijd om te weten wat je nu werkelijk aan elkaar had. Emma Petronella had hem dat gevoel nooit gegeven.…

Op de wereld gezet door een verwarde moeder, die in de waanzin van haar nachtpaarden is blijven geloven. Uiteindelijk vind ik toch een stille ik. Een minnaar van het individu. Een man die niet opzij gaat voor de verbeelding van een ander. Een man die zich niet weg laat zetten als iemand die er niets toe doet.…

Mede dankzij de mensen die in al deze moeilijke tijden in mij zijn blijven geloven.…

Het is de kunst om betekenis te scheppen in een wereld die ons niets verschuldigd is, om licht te zoeken zonder de nacht te ontkennen, om te blijven geloven dat elke ontmoeting een kleine geboorte kan zijn. Misschien is de kern van menselijkheid niet het licht dat wij dragen, maar het licht dat wij in elkaar wekken.…