Alle inzendingen over Brooks

Ons zoveelste gevecht De zoveelste ruzie Nog een grens verlegt Een bevestigde illusie De lieve vrede bewaren Ja en amen uit mijn mond Dwars door je heen staren Terwijl je mijn hart verwond I've been there, I've done that Over and over again Wat wij delen in bed Is de reden dat ik je nog ken We begrijpen elkaar meteen Als we ons…

Na elke oorlog is er weer wat minder democratie te redden.…

Droef heeft de brokken op en staat me wel heel verbaasd aan te kijken als ik zeg: “Kom Droef, we gaan met de auto…” Dat hoef ik maar één keer te zeggen. Droef staat al bij de auto voordat ik de voordeur heb af kunnen sluiten.…

Op 13 juni 1903 trouwde je met John Ellingham Brooks, een mislukte pianist/vertaler met grote geldproblemen. John was homoseksueel en jij wilde hem verzorgen. Toen je herenkledij wilde dragen, kregen jullie ruzie en na een jaar verliet je hem en ging je naar Londen.…

te vroeg dat ook het laatste brok is langs gegaan De tijd is stil gaan staan…

Een smakelijke brok van achttien, geheten Arend, die beweerde dat ik het antwoord was op al zijn geheime dromen. En ik met de donkere wolk van middelbaar onder handbereik. ‘Weg?’ Johan knikte. ‘Ja, Rie, even tenminste. Dan kunnen we later nog verder zien. Kom eerst maar eens tot jezelf.’…

Het interieur was quasi-rustiek. Een koperen olie-hanglamp, met een losslingerende elektrieke draad verbonden aan een stopcontact. Een chaise longue, waarop verdachte vlekken zichtbaar waren. Een dikke pers op de lage tafel, zo een waar je beker op omvalt. Op het hout ingebeitste kringen van glazen en wat aangekoekte koffiekopjes. In een hoek stond…

Ik keek rond in de kamer. Ik had mijn tas en koffer in een hoek gezet, ter latere afhandeling. Ik reis altijd mager. Zo min mogelijk troep, want thuis blijkt altijd dat ik de helft niet gebruikt heb. Ik gooide de tas ondersteboven zodat de inhoud op de grond viel. Een paar schone onderbroeken voerden de boventoon, want men weet maar nooit. Maar wat…

Ik moet droomloos geslapen hebben want toen ik wakker werd zag ik in het ochtendlicht mijn huid als fluweel. Op de gracht ben ik ‘s ochtends altijd bezweet, want ik droom wat af. Normaal weet men niet waarover die dromen dan gingen, maar ik kan altijd een nauwkeurig verslag geven van mijn nachtelijke beslommernissen. Nu was ik volledig ontspannen.…

(voor Mary Louise Brooks (1906 - 1985)) Je bent geboren op 14 november 1906 in Cherryvale. Jouw vader was de advocaat Leonard Porter Brooks en jouw moeder was de pianiste Myra Rude. Je was de tweede van vier kinderen. De anderen waren Martin (1905), Theodore (1912) en June (1914). Op jouw 9-de ben jij door een buurman, ene Mr.…

(voor Heather Brooke Hamilton (1975 - 2023)) Jij bent geboren op 19 juli 1975 in Memphis, Tennessee. Jij bent in Bartlett opgegroeid. Jouw oma was Genève Boone. Jouw moeder heeft het Mormoons Tabernakelkoor en diverse andere koren gedirigeerd, die bij inwijdingen van tempels voor profeten zongen.…

Laws were made to be broken.…

Een jaar later trouwde je met John Ellingham Brooks, een pianospeler en vertaler, die geldproblemen had en bovendien homoseksueel was.…

Ruwe brok amber. Zonlicht besloten in hars. Hemelse schoonheid.…

Zij luiden elkaars ego uit: met bordkartonnen klokken, en wat ze zeggen, gedempt, is dunner dan rijstpapier, maar geeft de grootste brokken.…

onderhuidse tinteling van ongeremd verlangen bovenwaartse zindering door geest en drift bevangen emotioneel betrokken bij onbekende brokken van mijzelf…

Het is belachelijk hoeveel soorten voer er ontwikkeld zijn: puppybrok, jongen honden brok, volwassenbrok, seniorbrok, brok voor de actievelingen, brok voor de allergische typen, brok voor de mooie vacht, brok voor de zwangere en zogende, brok voor de gewrichten, alles uit commercieel oogpunt. Het is een miljoenenindustrie.…

Prachtig, dit rauwe, slepende nummer "Broken".…

Ik kom nooit meer Van jou af Want jij gaat in repen Ik breek je in blokken, In brokken verwarmt mijn mond Smeltend mijn weerstand Ze zeggen dat het Door een stofje komt Dat zit er dik in Maar de verleiding Is zo ontzettend puur ....…

Een brok schoot in mijn keel, Machteloosheid schoot naar mijn handen, En tranen prikten in mijn ogen. Nooit geweten, Dat het leven zo hard kon zijn.…

dat er zoveel mogelijkheden uit een vliegtuig boven zee van een boot over de ijssel dan liever de atlantische oceaan daar was je al in een sieraad rond de hals ook daar ben je geweest een brok graniet verstrooi je niet neem je ook niet mee in het keldertje moet je blijven alsof ik je toch een beetje begraven heb…

Vannacht heb ik de maan gekocht voor weinig Met het symbolische bedrag Van anderhalve lach En een enkele traan In hapklare brokken Laat ik haar zakken Heel ver hier vandaan Vanaf morgen in de schappen Magere, halfvolle en volle maan…

In de beginne een brok beeld van oeroud arduin. Beeldig geheugen naar wie passeert en denkt.…

Hoe kan je nou zoiets tegen me zeggen, in mn keel een grote brok.. Maar ik weet dat je gelijkt hebt, ik heb me dit zelf aangedaan Groot houdend van buiten, maar van binnen vloeit een traan…

De Boodschap bleef hangen aan het mes in de romp van de Regisseur brokken in kelen van velen De Boodschap bleef steken in de romp van de Regisseur adem stokte in zijn keel de Boodschap van De Regisseur bleef hangen adem stopte de Boodschap van de Regisseur…

Het duo rijdt een ware dodenrit en onverhoopt een jogger van de sokken, die dood blijft liggen tussen alle brokken. Agenten zien een lege duozit. Het ongedeerde stel heeft zich verscholen, maar als het is ontdekt, bekent het schuld. De opgevoerde brommer is gestolen. Het is het einde van de snelle rit.…

De NASA wou een blik op twee kometen, twee brokken steen die razen door 't heelal, toen de gezonden sonde met een knal in twee onnutte stukken is gespleten. Wie zonder sonde is werpt in 't gemeen geen blikken, zelfs niet op de eerste steen.…

De wolf wijst zich de stilte na, proeft van rauwe woorden, slikt de nacht met ruwe brokken. Afvallige twijgen kruisen hun degens willen zich met de onstuimige wind bewijzen. Het uitzicht vindt zich aan de zee waar de ene meeuw de andere het fluisteren beneemt.…

het is de pijn het mes het bloed die haar steeds doen vluchten in dromen weg van hem het is de wijn de fles de gloed die haar hart doen luchten te komen zonder rem het is de geest het glas het rood die haar steeds doen huilen in schokken verspilde kracht het is het beest de as de dood die haar laten schuilen voor brokken…

Wat voelt als kale zachtheid blijkt een brok verdriet, intens verdiept als meteoor gehard. Binnen bonkt een grijze herinnering als holle echo doorheen een blakende stilte. Rusteloos stroomt het als vergeten door gletsjers van verleden sterft een duizend doden op het schrift van het gemiste lot.…