Alle inzendingen over Casper ten Boom

(voor Elisabeth ten Boom (1885 - 1944)) Je bent geboren op 19 augustus 1885 in Amsterdam. Je vader was Casper ten Boom, juwelier in Amsterdam en vanaf 1943 eigenaar van een horlogerie in Haarlem, in een hoekhuis aan de Bartel Jorisstraat 19. Je moeder was Cornelia Luitingh. Je broers waren Hendrick Jan en Willem, die predikant werd.…

Casper, gekke Casper je hebt ons allemaal gefopt, Je was er wel, je was er niet, als een echt spookje door mijn leven gehopt. Je was niet gek, je was niet dom, eigenlijk wil ik samen met jou "het hoekie om" Dag Casper, 'k zie je nog wel, als je nog eens komt "spoken".........…

Herman Gorters gedicht 'Zie ik hou van je', met de slotregels "ik wou het helemaal zeggen - Maar ik kan het toch niet zeggen." vormt het eenzame hoogtepunt van de Nederlandse poëzie.…

Geen noord-oosten, of wenstenwind, nee, ik denk dat het hoog, heel hoog tijd wordt, dat de glimlachende leugenaar in de naam van Rutte, op moet rotte, ik denk, dat zeker driekwart van de mensen die "nu nog zweven" denken, we zijn de excuses zat, er moeten spijkers met koppen geslagen worden, dus sorry hoor, als ik op tenen trap, maar op míjn tenen…

Het andere artikel is door Casper Luckerhof geschreven en heet 'Duistere meester van het licht'. Casper is historicus en indoloog en hij woont in Nepal. Hij werkt aan een boek over Boeddha. Misschien kan hij dan ook de fantast Emile Ratelband raadplegen, die immers onlangs met veel mediabombarie boeddhistische monnik is geworden.…

Het wordt mij jubelend openbaar gemaakt, de zin van al het aardse zwerven, zoals het eenmaal zal zijn en zoals het eenmaal was, ik weet alleen maar dit - dat ik er ben.…

Toen ik in de trein voorbij reed en je zag, tussen oorverdovend stil geluid, de wind verlaten wit tussen de takken, zó breekbaar. Je stam een zachte, zoete zuurstok, maar niemand proefde je; behalve ik – ik heb jouw alleenzijn verbrand in de haard en samen zitten kijken naar gezelligheid.…

Tenen draaien kleuren Kolkend in het zand Voeten volgen het strand Soms steekt schelpengruis Hart en hoofd speuren Weven een lief verband Vrienden nemen je hand Lopen mee naar huis Schelpen die met golven gingen Bezingen het nieuwe heden.…

Met volk aan de leiband hunkert de lobby naar macht creëert eigen vijand Propaganda ten spijt groeit besef gestaag tot een geweldloos verzet…

Ik verklein, in minima gehuld ik zinspeel op zilte lucht waar het treft in zaligheid waar handen raken, in geduld En ieder lam gaat tot zijn slachting het raakt mij nu, die zwaveldamp blaas mijn déjà vu vol nieuwe dichtsels als plaksels op mijn nieuw behang Naast mij ligt de dwangsom in voleinding zinnen slepend waar niemand teder op de…

je stilt dagen van winter en geeft me onwennige kinderogen bindt bitterheid aan alle lege uren nu dood sneeuwt op koude voeten de meisjesjurken, de lippen gedragen, ongelezen bij iedere gebroken vinger en nu het donkere huis de verte meet zie ik door muren heen de oude stenen in mijn te kleine bouwdoos jij kust me maar maakt…

lucht, lichtpaars gekleurd silhouetten van bomen dag weer ten einde…

Nooit geweten dat die in de boom konden zitten, kijk ik zie regelmatig richting de herfst van die zwammen onderaan een boom zitten maar echt: ik heb nooit geweten dat ze zich dus blijkbaar ook in een boom konden nestelen, of zou dat allemaal gezwam zijn!?…

Frits Bom keert plots weerom als 'Leningman' Hij persifleert zichzelf in zo'n reclame Waarvoor de maker zich zou moeten schamen Maar ja, er komen toch wel klanten van Waartegen Bom voorheen ten strijde trok Omdat iets ongehoord of dubieus was Heult hij nu mee.…

naar zoveel lichtheid in de wind onder de boom naast het huis al zou ik willen……

Want ziet, daar in de bossen Die mooie kleurenschat Van ’t van de bomen vallend Lichtbruin gekleurde blad Het spel der zonnestralen, Daar door het struikgewas, Daar door die hoge bomen, ’t Leek of ’t een sprookje was.…

Een paar weken terug zeg ik tegen eega, kijk- er zit daar een lint om die boom, volgens mij moet ie worden gekapt, waarop hij zegt, nee joh, vast niet…en ik laat het zo…stiekem wetend dat er een dag komt dat..juist ja.…

zieke boom!…

Even oud staat naast haar, nog stram en fier, zich traag krakend buigend bij harde wind de boom, die ik bewonderde als kind, een meer dan twintig meter hoge populier. Ze stonden er al vóór ons huis werd gebouwd; zijn met mij gegroeid, staan er nog, als eerbetoon, al ruim honderd jaar.…

Het blad, wetend wat het wil zonder tak, stam of boom zwijgt, dwarrelt in hem stil neerwaarts tot de droom Daar ten gronde vormt zich het zaad, in ontgroend verbonden, om te wezen wat ontstaat er openbaart zich een pril geluk zonder dwang of druk van de losse aard…

De rozen domen en dauwen ten avond, vredig-vroom; er waart een paarser schaâuwe om de kastanje-boom. De vijver blankt in dampen; de troostlijke nacht begint. - Ontsteek, ontsteek de lampe: mijn angst ontwaakt, o kind.…

De appel van de boom der wijsheid kwam ten val. Hij viel vlakbij de hersenstam.…

Jonkvrouwe Catharina Groeninx van Zoelen houdt een bal masqué in haar geliefde woning op de Benedenrijweg 461 in Ridderkerk. Haar allerbeste vriendinnen zijn natuurlijk van de partij, al kost het haar enige moeite om hen te herkennen, daar zij zichzelf uitstekend hebben vermomd en hoogst misleidende maskers dragen. Het feest komt al aardig op gang en…

Ik noem er maar een paar: Ten Slotte, Ten Hooientengras, Ten Fleschentrekker, Ten Allentijden. Ten Sharp. Ik ken zelfs een hockeyspeelster die Machteld Ten Cate heet. Het zou dus zo maar kunnen. Begeef je dus in de wereld van ruitenrokken en parelkettingen, Henk. De wereld waar in mee gehockeyd wordt. Desnoods verander je je naam in Henk-Jan.…

Dan schrijf je dus een redelijk intieme brief aan je partner en dan zit, behalve 2 miljoen kijkers thuis, ook nog die joker van een Ten Brink hijgend over je schouder mee te gluren. Dat doet die Ten Brink trouwens wel mooi, dat gluren.…

Tergend, einderloos Verdwijnt de zon Kleurt onverwacht hemelpracht Noordzee verschiet nuances blauw Golven, oplichtend groen Kussen strand Doorwolkt, grijs gestreept Bloedrood, zon, bloedmooi Scheveningen, avondzand Golft stuk in deze brand Vlammend rood, immense stilte…

Waar eens de kastanje heeft gestaan, gaapt nu een heel groot gat. De beste jaren heb je ons gegeven, maar het leven heb je nu gehad. Niemand wist hoe oud je was, en wat je hebt doorstaan. Al die jaren gaf je schaduw, door ouderdom ben jij nu doodgegaan. Je levenskringen in je stam, ik heb ze niet geteld. Je takken hebben ze je het eerst ontnomen…

De zon straalt in mijn bestaan verkwikt en geeft mij kracht warmte is wat ik voelen zal maar ook de kilte van de nacht. Aan het begin van mijn bestaan vol leven en tomeloze kracht tel ik de dagen en de jaren het leven vliedt aan mij voorbij maar ook de kilte van de nacht. Schaduwen spelen een dansend spel van licht en donker; kleurenpracht…

De bomen zagen het maar zwegen mensen zwegen niemand protesteerde, op een enkeling na, maar die werden ook snel tot zwijgen gebracht. Hier liggen duizenden voetstappen van doodsbange mensen. Luister goed, misschien hoor je het nog? Dit, nooit meer. Hoor je de stemmen in de bomen? Zwijgend gedenken wij.…

Februariboom - met witte sokken van sneeuw warmt hij zijn wortels.…