Alle inzendingen over De waterlelie

Mooie blanke waterlelie schoonheid van de natuur Drijvend op het water overweldigend en puur Mooie blanke waterlelie lyrisch als ik je zie Omringd door zoveel water perfect in harmonie…

Ik zou er niet over zeuren, ware het niet dat ik van in het begin van zijn bestaan er een witte waterlelie heb ingeworpen. Ja! Ik heb er een witte waterlelie ingeworpen, in het diepste deel ervan, zo’n 1.5 meter diep. En ja! Men werpt geen witte waterlelie zomaar bloot in een poel …, dat weet ik ook!…

Ze zijn vergeten het waterlelie-vignet op de grafzerk te doen.…

de ondergaande zon glanst over de waterlelie die haar blad laat hangen grassprietjes buigen onder snoeren regenkralen waar onzichtbare vogeltjes elkaar oppiepen in de ochtendmist…

oranje is jou kleur zoet en sappig wat een heerlijke geur je schil eraf ik leg je bloot haal je uit elkaar geniet klein heerlijk gebaar C Waterlelie…

Gedragen door water In een Indische waterlelie Verstopt voor de maangodin Een elfje dat niet luisteren wil Is eigenwijs wil bespelen Haar glanzende harpje Als hemellichtjes gaan slapen Vader tijd de maan omhelst En kleine golfjes spiegeltjes Van de zonnegod rapen Heeft teder ervaren Een bijzondere hartstocht In minnende zonnetwinkels…

Ik heb de witte waterlelie lief, daar die zo blank is en zo stil haar kroon uitplooit in 't licht. Rijzend uit donker-koelen vijvergrond, heeft zij het licht gevonden en ontsloot toen blij het gouden hart. Nu rust zij peinzend op het watervlak en wenst niet meer....…

Ik wil in het azuur van je ogen als een waterlelie open je handen en strek al je haartjes naar de toppen van al onze wolkenloze gedachten. Ik wil op het punt dat de arend zich neervlijt in het hart van je borst luisteren naar de stroom van vurige waterkolken.…

En als het zo stil wordt, ’s avonds dat de bomen niet meer ruisen dan weten we God fluistert zachter dan anders En als tenslotte niets meer ritselt geen krekels meer, geen kikkers meer het drijvend blad van de waterlelie zwijgt dan weten wij dat we geheimen zijn dat wij niet mogen zijn maar zijn.…

uitstraling ijsblauwe ogen die niet koel keken naar hetgeen wat ze liefhad altijd observeren ze waren nooit neergebogen dankbaar voor wat ze had wist ze ook dat haar rijke leven waar ze veel van had genoten de dood bezat in haar ijsblauwe uitstraling kon je het antwoord lezen waarom ze haar naar hogere machten verheven C Waterlelie…

Met open ogen staart ze tot de ondergaande zon lokkend op haar wacht ze vouwt devoot haar blad’ren toe "het daglicht maakte mij zo moe" klinkt ijl nog in de nacht Aan de stille waterkant in het schijnsel van de maan strekken handen zich vertwijfeld uit om de schone bloem te plukken wat niet wil lukken want de kleine witte waterlelie…

's Morgens op het witte laken doet er een gelaat ontwaken -- dat ligt daar als een waterlelie op een golf water, op de peluw. 's Middags loopt ze in het bos te schijnen, haar ogen tussen bladen als twee kleine vuurjuwelen, kijkend in een laan -- bladen ruisen weer dicht, ze is gegaan.…

Japanse Iris, Waterlelie Mooie groene houten brug Van die oude Claude Monet Die zoveel meer kon dan schilderen Ruim honderd jaar terug Ik ben daar bij zijn huis geweest En zijn tuin in Giverny Om zijn liefde daar te voelen Die ontsproten uit zijn geest Zijn vuur nog nimmer doet bekoelen Het geeft mij kracht Om te aanschouwen Hoezeer…

Of is de waterlelie een vrouw? Bekend is zijn waterlelie-vignet, maar dat terzijde. Misschien is het zelfs wel een knap verhuld erotisch gedicht. Dan zou 'de witte waterlelie' een schuilbeeld voor de boezem van de vrouw zijn, 'die zo blank is', natuurlijk, veel zon kregen de borsten van vroeger niet.…

Vandaag brandt de zon door het dak, zelfs in de schaduw van een waterlelie wordt het warm. De foto is een winters tafereel. De kale bomentakken zijn wit berijpt, het water is vlak en bevroren. De paden door het park zijn donker en een rode muur is nog rood, allemaal om te benadrukken hoe een dunne poederlaag sneeuw de rest bedekt.…

In deze wereld voelde ik mij afwisselend kroos, bloeiend plantje en enkele keren een kleine waterlelie. Hoe dan ook, ik voel me hier thuis, ook al heb ik al twee keer overwogen te stoppen.…

Klim maar op mijn waterlelie, antwoordde ik omdat ik zag dat het menens was, daar zullen ze je vast niet zoeken Vlug vloog het bevende muggetje er heen. Zij had zich maar net op tijd verstopt, want daar kwam oma Vissermans al aan. Gewapend met een stevige vliegenmepper rende zij de kamer in.…

De weg die vanaf het station van Oisterwijk naar Café-Restaurant "Het Stokske" leidt is kronkelig, maar niet zo lang en voert langs de villa's van de welgedanen, omgeven door fraaie, frisgroene plantsoenen en via mulle zandpaden, bezaaid met dennenappels, die af en toe vista's openen op een van de dertien vennen, met een enkele waterlelie, drijvend…

Op het blad van een waterlelie zat een grote kikker, die haar met zijn bolle ogen aanstaarde. Plotseling sprong hij in haar schoot. De prinses slaakte een gilletje en stak beide armen in de lucht. De kikker opende tot haar verwondering zijn brede bek en sprak: "Lieve, wonderschone prinses, wil niet schrikken.…

Geen geleerde psychiater en geen goed bedoelend mens heelt ineens jouw zielsverdriet, gelukkig via hen, al is je wens een toveren, dat doen ze niet, alleen wanneer jij intens en in een wonderbaar verschiet de gruwelen en het grote leven opeens als ware vrienden ziet, hoe paradoxaal en gewaagd ook, dan wordt een gesloten waterlelie weer zachtjesaan licht…

De waterlelie viel op en de grote kas was een wonder op zich. Grote rozemarijnstruiken in de buitentuin. De rode salie was helaas tijdelijk niet verkrijgbaar in de plantenwinkel van de Hortus. Die zondagavond kwam er eindelijk een bericht uit Kirgizië: “Vergeef me als mijn stilte je dwarszit.…

Het soepele yogaprinsesje, kalm als een opengevouwen origami-waterlelie in alle regenboogkleuren, echt niet te heilig om bij tijd en wijle een orgiedee te zijn, weet haar pen te hanteren als een scherpe lans in een heetgebakerd riddertoernooi.…

Zomers de schapen op deze dijk die waterkering begrazen en de pompeblêden, het blad van de waterlelie, die voor een deel het wateropppervlak bedekken, ergens daar woonde ooit een ruwe, rauwe radicaal. Wreed was hij. Ongekookt, maar bovenal rigoreus.…

Op de Waterlelie in de Leidse Hout lieten 20 finalemeisjes uit 431 kandidates zich van hun fraaiste kant zien. Waarna ze op de catwalk de jury verder trachtten te overtuigen. De spanning steeg – wie wordt het eerste Leidse Kaasmeisje? Een blommeke van buiten ging met de eer strijken: Eline Rote uit Benthuizen. Dat doet pijn.…

Frederik van Eeden had een hekel aan de tevredenen, terwijl hij toch zijn beroemde gedicht 'De waterlelie' had geschreven met de laatste vier woorden 'en wenst niet meer', wat duidelijk op tevredenheid duidt. Heb ik hem hier op een feit van hypocrisie betrapt, vermoedelijk.…

Bladeren stil gevouwen als hoeders rond het hart dat schuchter is in opengaan want alles wat mooi bloeide dreef weg uit haar bestaan Zij zag de bloemen driften met sterke stromen mee waar ze in ondergingen gekneusd,verwelkt.., passé Nu vreest zij het ontluiken hoewel ze naar ’t zonlicht snakt en heeft de angst voor ‘t vergaan haar eenzaam…

Bladeren stil gevouwen als hoeders rond het hart dat schuchter is in opengaan want alles wat mooi bloeide dreef weg uit haar bestaan Zij zag de bloemen driften met sterke stromen mee waar ze in ondergingen gekneusd,verwelkt.., passé Nu vreest zij het ontluiken hoewel ze naar ’t zonlicht snakt en heeft de angst voor ‘t vergaan haar eenzaam…

Soms wens ik niets meer, net als Van Eedens witte waterlelie, totaal versuft van alle onzinnigheid en bedrog, maar hoe ik ook als een dronken pakezel bij de pakken neerzit, dan voel ik me als Robert de Niro in de slotscène van een film, waarin hij in een opiumkit een flinke dosis inhaleert en dat er dan zo'n gelukzalige glimlach op zijn gezicht verschijnt…

Zie de lelie op het water Dansend in de zonneschijn Uit de donk're grond gerezen Mag er in al z'n schoonheid zijn Laat hij zien - ik mag er wezen Uit de donk're grond gerezen In de diepte stil gaan groeien Laat hij zien - ik mag er wezen Staat nu rustig blij te bloeien In de diepte stil gaan groeien Geworteld in de zwarte grond Staat…

Zachtjes deinend op het water Ontsluit zij traag haar schoonheid Gelijk met de eerste zonnestralen Haar hele pracht en openheid Bewaart zij voor de dag iets later Dan in al haar kwetsbare schoonheid Laat ze haar hele pracht ontluiken Haar hart vol stuifmeelstampers Voor snoepers die haar ongezien ruiken Gulzig smullend van haar heerlijkheid…