Alle inzendingen over Een kaartje hoef ik niet te sturen

Een kaartje hoef ik niet te sturen, die komt nooit aan, immers ziet niemand in de hemel nu nog een brievenbus staan! Een postzegel hoef ik niet te kopen, evenmin zie je een postbode met: post voor ‘daarboven' lopen, al ben je jarig vandaag!…

Nou liever niet, ik hoef dat niet tegoed te houden, elk slachtoffer is er namelijk eentje teveel dus laat die zin maar zitten. Dan ga ik U toch echt even vertellen dat de maatregelen als genomen, voorlopig zo blijven, met andere woorden, we blijven binnen, voor zover mogelijk, we houden 1.5 meter afstand, er dragen mondkapjes in het OV.…

Ik zag vlinders vliegen hoog in de lucht een van die vlinders is stiekem gevlucht Hij heeft zich genesteld diep in mijn buik en heeft daar mijn lichaam stil in gebruik Soms dan kan ik hem voelen ik voel 'm dan fladderen mijn buik door krioelen Het vreemde is het beestje ontwaakt alleen als JIJ mij stiekem aanraakt…

Dat heet belangstelling, met een klein beetje extra door een kaartje te sturen. Het kaartje geef ik mee aan een andere bekende, die toch langs de brievenbus moet en omdat ze die verhipte dingen bij ons uit de buurt hebben weggehaald, ben ik blij met die actie! Ze geeft me een appje, kaart gepost, ik antwoordt: dank je wel!…

Het schip dat door de storm wordt voortgejaagd, wordt vanaf de kust tot overmaat van ramp bekogeld met vuurpotten afkomstig van onzichtbare sujetten. Onder de sterren staat de lage hemel in lichterlaaie. Klippen rijzen grimmig aan weerszijden op. Roofvissen lachen hun vileine grijns in het vooruitzicht van een koninklijk bloedmaal, de knoken als tandenstokers…

Ik wist: dat kaartje ging er komen, want interesse had je wel in mij; Die veelzeggende blik vier weken geleden bij bakker Joosten in de rij. Ik stond vanmorgen al voor de wekker naast mijn bed, maar vond alleen de krant nog op de mat. De hele ochtend vergeefs op en neer gelopen, zelfs nu, om half zeven, heb ik hem nog niet gehad.…

Er zit een kaartje aan met daarop een adres in het dorp en de vraag om een kaartje terug te sturen en te vermelden, waar ze de ballon hebben gevonden. Zo meteen zullen de ballonnen worden opgelaten in een weiland even buiten het dorp. Daar gaan ze! Mooi om te zien, al die kleurige ballonnen in de lucht.…

Mijn jongste dochter, pas op kamers wonend, miste zo erg de post dat ik haar wekelijks een kaartje ben gaan sturen. Want de computer mag dan veel overnemen, we zouden de postbode toch niet willen missen in ons dagelijkse straatbeeld. Ikzelf stuur graag een kaartje omdat het persoonlijker is.…

of telefoontje waarderen als ze een paar maanden bezig zijn met behandelen, dus als je zo iemand in je omgeving hebt: stuur ff een kaartje!…

En omdat dan de prijse gaat dale koopt Gerda DAN een kaartje. Veel goedkoper hahahah.’ Kortom: Mogelijkheden genoeg om mee te experimenteren. Dit was T.U.I.G. van der Riggel voor Absurdistisch Magazine Edition IT…

Ik gun de doden best hun rust het waren brave mensen Maar waarom sturen ze geen kaartje met de allerbeste wensen Ze hebben aan Gene Zijde zeker geen telefoon Ik bedoel maar effe bellen is toch zeker heel gewoon Hoe weet ik hoe het hen vergaat als ze nooit wat laten horen Ik zal ze heus niet gaan bezoeken om hun slaapje te verstoren…

Met Pasen zitten de meeste eieren achter het stuur.…

Vol aandacht kijkt het kleintje naar me op en bij de kassa hadden ze een actie dat je een kaartje kon sturen met Valentijnsdag, ik haal dat kaartje uit mijn zak, kijkend naar haar moeder die knikt, dankbaar en verder gaat met haar boodschappen inpakken.…

Als goede vader had ik natuurlijk zelf een kaartje kunnen schrijven.…

eens in de tien jaar een kaarsje op de schoorsteenmantel als ik weer jaren wacht ik steek over schoffel zie wel twee diep of een spa wat ontkiemen mag draagt bloem groen of geel rood natuur is de natuur ik ben niet van steen hoef nog geen chrysanten…

Zoveel dat aangewakkerd wordt door het lederen lijk uit het veen, beteugeld, de niet gesprongen sprong van het fossiele paard, men ontdekt een slang: loze komma wervels, het magere gebeente echter, de hoeven te leeg voor het machtige afzetten in het niets, het ontbreken van vleugels, de hoef die het gras niet meer raakt.…

‘Ja, die daar.’ ze wijzen naar de schoorsteenmantel – daar staat het door mij gestuurd kaartje, eentje van veertien uit een dozijn. ‘Goh, wij krijgen er niet zoveel, maar het kaartje wat wij van hem kregen was toch wel echt heel mooi.’…

Hij hangt een kaartje aan mijn stuur, spreekt met starende blik die op mijn handen rust: 'Ik zie hem nog zwaaien, ja zo.' Het mag ook een seinwachtershuisje zijn of het bagagedepot van een treinstation in een middelgrote stad waarvan de naam met een s begint en waar ik verder geen familie heb.…

ik hoef geen vleugels voeten hebben al moeite genoeg om mezelf niet te passeren liggend laat ik met warmte de krampen en de druppels komen vleugels voegen daar niets aan toe dromend zwaai ik naar een hollende jongedame stuur haar een kushand rustig meisje pas op de plaats anders mis je wat je mist open die verbeten knuisten vervloei…

ik wil je opsluiten in de omhelzing van m'n armen ik wil je vastpakken om nooit meer los te laten maar ergens diep vanbinnen weet ik dat het niet kan niet jij en ik wel jij wel ik niet wij…

Ik ben op zoek naar mezelf en ik ben zo moeilijk te vinden. Het is zo frustrerend. Ik kan me er zo over opwinden. Waar is mijn eigen ik? Ik ben niet wie ik ben. Hoe verander ik dit toch? Anderen kennen me niet zoals ik mezelf ken. Ik zou het zo graag laten zien. Ik zou hier zo graag over praten maar hoe begin ik erover, want niemand heeft…

Als het leven je ontglipt en de dood is zo dichtbij dan verdwijnt de woede en voel je je vrij De strijd is gestreden je hebt je best gedaan de pijn zou verdwijnen je wist dat je moest gaan……

Daar zat ze, daar, op de koude grond. Zo koud door de zon die, daar niet meer leek te schijnen. Ze wachtte daar, daar, op de koude grond. Ze wachtte, tot iemand haar halen komen zou. Zij wachtte daar, maar het leek of niemand, ooit meer zou komen dagen. Gegrepen, gegrepen door die vreselijke kou, die vreselijke kou van de oorlog.…

Wat gebroken is kan je lijmen Dan heelt het nog misschien Maar het wordt nooit meer zoals vroeger Want de barsten blijf je zien…

Zelf hoef ik het niet te doen, ik ben gedragen door zovelen, door warmte en door licht, mijn ziel wordt weer herboren. De Geest waait waar ze wil, en doet de aarde leven, want alles is gegeven en alle onrust stil. Zelf word ik nu gedragen en dat geeft heel veel kracht; vertrouwen kan weer groeien en licht doorstraalt de nacht.…

Oké, wilt u nog wat op het kaartje?’ ‘Zekertjes!’ Stilte ‘Hihi’ ‘Eh..wat wilt u op het kaartje dan?’ ‘Gefeliciteerd met de opening van je nieuwe bedrijfje’ 'Oké hihi. Ik zal er voor zorgen meneer.’ ‘Wil je ook nog een adresje van mijn dochtertje of ben je helderziendje?’ ‘Hihi. O jee, zou ik zomaar vergeten.…

Daarvoor koop ik altijd een kaartje, want zonder voel ik me schuldig als een klein kind en daarnaast heb ik er ook geen problemen mee te betalen om van A naar B te worden gereden. Op een boze maandagochtend - de dag na een fijne vakantie - gaf ik mijn zelfgestempelde kaartje aan een uwer conducteurs.…

Als de pijn van het leven me te groot wordt en ik wil afkicken van alle ellende en pijn dan zet ik 'Gert van Hoef' organist op via 'Youtube.nl' tik ik in "Blijf mij mij Heer" of "Eens als de bazuinen klinken"; "Grote God wij loven U"; "Komt als kinderen van het licht" Dat alles wordt zo in en doorgegeven door mijn ouders inprentingsfase…

Ik wilde een kaartje sturen aan een tante die ernstig ziek is en waarschijnlijk niet lang meer te leven heeft. Ik had nog een kaart liggen met daarop een foto van een mandje met bloemen en daarboven geschreven Sterkte. Aan de binnenkant stond geschreven: We denken aan je. Dit leek mij wel een geschikte kaart.…

beschouw dit vers als een steen van betekenis. als een sleutel ter ondersteuning van het geheugen. om de passage te hervatten nu de tijd het toelaat.…