Alle inzendingen over Elisabeth ten Boom

(voor Elisabeth ten Boom (1885 - 1944)) Je bent geboren op 19 augustus 1885 in Amsterdam. Je vader was Casper ten Boom, juwelier in Amsterdam en vanaf 1943 eigenaar van een horlogerie in Haarlem, in een hoekhuis aan de Bartel Jorisstraat 19. Je moeder was Cornelia Luitingh. Je broers waren Hendrick Jan en Willem, die predikant werd.…

Je hielp je medegevangenen, o.a. je verzetsvriendinnen Hermina Jolink en Elisabeth ten Boom, ook ten tijde van hun overlijden. Eenmaal opgenomen in de ziekenbarak kreeg je tyfus en longontsteking. Je overleed op 27 december 1944. Je werd eenenvijftig jaar. Prinses Wilhelmina onthulde in Winterswijk in 1955 een imposant standbeeld voor jou.…

Herman Gorters gedicht 'Zie ik hou van je', met de slotregels "ik wou het helemaal zeggen - Maar ik kan het toch niet zeggen." vormt het eenzame hoogtepunt van de Nederlandse poëzie.…

Geen noord-oosten, of wenstenwind, nee, ik denk dat het hoog, heel hoog tijd wordt, dat de glimlachende leugenaar in de naam van Rutte, op moet rotte, ik denk, dat zeker driekwart van de mensen die "nu nog zweven" denken, we zijn de excuses zat, er moeten spijkers met koppen geslagen worden, dus sorry hoor, als ik op tenen trap, maar op míjn tenen…

In het zuiden van onze stad (men noemt het daar Hilvarenbeekseweg) verheft zich een breed en massief bouwwerk dat ten dienste staat van de bevolking maar dat stadsbewoners ongaarne bezoeken en dat zij graag links laten liggen. Het draagt de trotse naam ETZ Elisabeth.…

Toen ik in de trein voorbij reed en je zag, tussen oorverdovend stil geluid, de wind verlaten wit tussen de takken, zó breekbaar. Je stam een zachte, zoete zuurstok, maar niemand proefde je; behalve ik – ik heb jouw alleenzijn verbrand in de haard en samen zitten kijken naar gezelligheid.…

Hun ogen de blik een ogen-blik vol gevoel slechts in één blik een ogen-blik vier ogen een blik wacht geef ze een ogenblik.…

buiten is het donker en koud de bomen in de straat zijn kaal en oud op mijn kamer is een schemering van het kaarslicht te zien uit de radio komt de stem van Queen even knijp ik mijn ogen dicht mijn gedachten dwalen af naar jou omdat ik zo veel om je geef en van je hou…

Je kwam per chat bij me aangevlogen, Met woorden die er niet om logen. Je zag mijn foto, mijn gezicht, Plaatste mij in een voetlicht. Uit alles liet je me blijken, Dat jij er was om mijn leven te verijken. Je ging zo snel, overtuigend met lieve woorden, Ik was lief en mooi al typend nam je mee naar andere oorden. We hadden elkaar zo veel…

Het heeft wat eigenaardigs, mensen via de chat Soms wonderlijke personen die aanvliegen, met hé schat Mannen die zichzelf een lolletje beloven Komen met de intiemste vragen aangevlogen Heb jij vanavond ook zo een vreselijke zin In een lekker jonge vent, je raadt wel waarin Hoe zie je eruit en wat heb je aan Woon je in de buurt, waar kom je…

Ik wil met je vrijen uren lang Je ogen kussen zo zacht ik kan Je lippen beroeren tot je me kust Jou meenemen in mijn lust Honderd kussen op je lieve gezicht Tot dat je helemaal bent gezwicht Ik voel je ontspannen lijf gaan spannen Voor mijn verdere vrijplannen Een kus in je nek ik voel je rillen Je handen beginnen licht te trillen Ik voel…

Getrouwd en wel houd ik van mijn man Ik zit te chatten met die ander, dat kan Hij amuseert zich door naar de tv te kijken Ieder zijn kijkbuis om de hobby’s te verrijken. Die ander is een en al oog voor mijn geschrijf Mijn man weet er van daarover geen gekijf Op de chat begrijpen we elkaar zo goed Het houdt ons dagelijks uren zoet. Dan laat…

Onder gelovigen heb je fundamentalisten maar onder niet gelovigen heb je smeerlappen die een ander de grond in willen trappen.…

Een gedetineerde heeft het beter in de gevangenis dan een dementerende in het verpleeghuis.…

Elisabeth Ziekenhuis dat in later jaren aan de slopershamer ten prooi viel. Daarna verrees op zijn grondgebied Psychiatrisch Ziekenhuis "Jan Wier". In die straten vierde ik mijn jongste jaren onder de hoede van mijn familie.…

Wanneer men de formidabele draaideur van het Elisabeth Ziekenhuis, die ten overvloede een bemoedigende one-liner draagt, gepasseerd is, belandt men op de "Medische Boulevard".…

Tenen draaien kleuren Kolkend in het zand Voeten volgen het strand Soms steekt schelpengruis Hart en hoofd speuren Weven een lief verband Vrienden nemen je hand Lopen mee naar huis Schelpen die met golven gingen Bezingen het nieuwe heden.…

Met volk aan de leiband hunkert de lobby naar macht creëert eigen vijand Propaganda ten spijt groeit besef gestaag tot een geweldloos verzet…

Ik verklein, in minima gehuld ik zinspeel op zilte lucht waar het treft in zaligheid waar handen raken, in geduld En ieder lam gaat tot zijn slachting het raakt mij nu, die zwaveldamp blaas mijn déjà vu vol nieuwe dichtsels als plaksels op mijn nieuw behang Naast mij ligt de dwangsom in voleinding zinnen slepend waar niemand teder op de…

je stilt dagen van winter en geeft me onwennige kinderogen bindt bitterheid aan alle lege uren nu dood sneeuwt op koude voeten de meisjesjurken, de lippen gedragen, ongelezen bij iedere gebroken vinger en nu het donkere huis de verte meet zie ik door muren heen de oude stenen in mijn te kleine bouwdoos jij kust me maar maakt…

lucht, lichtpaars gekleurd silhouetten van bomen dag weer ten einde…

Nooit geweten dat die in de boom konden zitten, kijk ik zie regelmatig richting de herfst van die zwammen onderaan een boom zitten maar echt: ik heb nooit geweten dat ze zich dus blijkbaar ook in een boom konden nestelen, of zou dat allemaal gezwam zijn!?…

Nogtans sal jij aan mij gebonden bly Met die onsig'bre naelstreng wat niet breek.…

Frits Bom keert plots weerom als 'Leningman' Hij persifleert zichzelf in zo'n reclame Waarvoor de maker zich zou moeten schamen Maar ja, er komen toch wel klanten van Waartegen Bom voorheen ten strijde trok Omdat iets ongehoord of dubieus was Heult hij nu mee.…

naar zoveel lichtheid in de wind onder de boom naast het huis al zou ik willen……

Want ziet, daar in de bossen Die mooie kleurenschat Van ’t van de bomen vallend Lichtbruin gekleurde blad Het spel der zonnestralen, Daar door het struikgewas, Daar door die hoge bomen, ’t Leek of ’t een sprookje was.…

Dokter Kuit, de oogarts, zetelde in de kelder van het voormalige Elisabeth Ziekenhuis aan de Jan van Beverwijckstraat.…

Een paar weken terug zeg ik tegen eega, kijk- er zit daar een lint om die boom, volgens mij moet ie worden gekapt, waarop hij zegt, nee joh, vast niet…en ik laat het zo…stiekem wetend dat er een dag komt dat..juist ja.…

zieke boom!…

Even oud staat naast haar, nog stram en fier, zich traag krakend buigend bij harde wind de boom, die ik bewonderde als kind, een meer dan twintig meter hoge populier. Ze stonden er al vóór ons huis werd gebouwd; zijn met mij gegroeid, staan er nog, als eerbetoon, al ruim honderd jaar.…