Alle inzendingen over Groningse schilder

Jouw tante Sientje van Houten, geboren op 23 december 1834 in Groningen, schilderde ook. Sientje was in 1856 met de Groningse schilder Hendrik Willem Mesdag getrouwd. Hun enige kind Klaas overleed op zijn 7-de. Sientje hielp mee met het schilderen van de Panorama Mesdag. Jouw nicht Barbara van Houten was ook een schilderes.…

(voor Gerrit van Houten (1866 - 1934)) Je bent geboren op 29 augustus 1866 in de stad Groningen. Je stamt uit een bekende, Groningse familie van houthandelaars. Je vader Hindrik van Houten (1833 - 1883) was een amateurtekenaar, houthandelaar en lid van de gemeenteraad en de Provinciale Staten in Groningen.…

Op je 80-ste werd er een Groningse straat naar jou genoemd en je kreeg de eervolle opdracht om 'De Paardenkeuring op de Grote Markt op de 28ste Augustus' te schilderen. Het werd een soort Groningse 'Nachtwacht' en het stond twee dagen voor het raam van het café De Jong op de hoek van het Kreupelstraatje en de Grote Markt.…

Of wie dan ook die iets kan schilderen wat niet lijkt op een “patrijspoort in flessenhals”.…

Vannacht heb ik stofgoud verstrooid Over de treurbeuk die over de stroom hangt Een wapenschild met een vlinder geschetst Om blauwbloedig met vaandel en een loze kreet Te tronen door een luwe dreef Verder heb ik een aquarel af Een inktvis die zonnebaders van het strand plukt Tentakels die uitvloeien in zand Al beken ik ruiterlijk Dat niemand…

Zelfs als je niets zegt ben je al prachtig. Eén zucht van jou is voor mij al snel genoeg. Ben je alleen maar in mijn buurt word ik al zenuwachtig. Zou ik God vragen om liefde.... Dan was het die voor jou waarom ik vroeg. Ik kan er niets aan doen, jij zit héél diep van binnen. Een obsessie ja, dat geef ik eerlijk toe maar.... God streek zijn…

Schilderen is kleuren geven en talent tonen. Hemelse gevoelens door God in liefde gegeven. Spreken met kleuren een aardse beeldspraak. Meer dan een plaatje in vrolijkheid of treuren. Een hemel op deze aarde. Kleuren gaan leven. Liefde aan de wand een gekleurde meerwaarde.…

Schilderen is fysiek heel anders dan schrijven. Als ik zo’n schilderij maak, dan is dat gewoon een soort drift. Het lijkt een beetje op schermen. Je schermt met je penseel op dat doek. Daardoor reiken je gedachten tot in de verf. Voor schrijven moet je een ander soort geduld hebben.…

Schilderen kan iedereen maar iedereen op zijn eigen manier en dit is mijn manier. Foppe van gogh de schilder.…

Het is wel mooi als je iets van je ziel op het doek krijgt. Ik kan eindelijk zeggen dat het me vanavond is gelukt. Iets wat buiten het dagelijkse is geraakt, maar toch de zeggingskracht heeft van het gewone. Het bruikbare van schoonheid niet door vergankelijkheid aangeraakt. De bezielbare stolling na dwaze momenten van eindeloos lijkende worsteling…

- Schilders (met een platte kwast en schuurspons). Cartoontekenaars, Stripmakers. - Fotografen met (semi) professionele digitale camera - Theaterdieren (die niet bang zijn voor vieze voeten). - Enthousiast helpende handen. Wil je mee doen, meer info of Landganger worden? Mail dan naar: Lidwientjeenlandgangers@gmail.com…

Het houdt nooit op al zet heel Groningen de Bijbel op z'n kop.…

Ik heb Peter Rehwinkel, de nieuwe burgervader van Groningen, een brief geschreven. Ik wil namelijk van het College van B&W alsnog antwoord op mijn vraag.…

Tachtig kilometer door Groningen en Drenthe. Overal geweest.…

Vanmorgen liep ik zomaar wat te mijmeren over de gaswinning in Groningen en daarbij kwamen wat vragen op. Vragen van een volslagen leek. Je leest en hoort steeds over hoeveelheden in miljarden kubieke meters.…

In de grond is hij flets en heel pover Een schilder met zijn palet en zijn penselen Praat me er toch niet over.…

ik verf de koeien groen als weerschijn van hun thuis de luchten Ruysdaelblauw gegrond met wit van dauw bloed wordt Dalirood als monding van de dood rozen vlijen op een grond -weet dat drie d verwondt- geheel in lichte toets niet hoorbaar pianissimo klavier gelijk doek en ezel zit ik hier morgen haal ik het van papier…

Tussen cipres, korenaar en zonnebloem Drijft hij de sterrennacht voor zich uit Loochent het gebod Verdoofd door absint Gespleten schilder die de kogel koestert Vergulde pil tegen waanstemmen Het fortuin rinkelt op zijn kist Erfenis en naam in het uitstalraam Zoals een zelfportret met brandende baard De tollende lichtkrans, het zwart…

je fonkelde als vuur in glazen vol met dromen de druiven rijpten zuur maar uit het bocht dat zijn herinneringen gistten fermenteerde liefde puur troebelheid vermistte de verspilde jaren zon op dronk nasmaak van de eikenhouten fusten herkenbaar aan de fles werd je geschonken aan de tong je was nog jong door onbedaren het etiket gaf…

het doek is wit een maagdmodel nog niet geopend het licht nog fel een schets met scherpe punt geëtst om tekening te geven met reliëf dat roze scheurt vulbaar openbloeit en in contouren groeit van pijn naar samenzijn creatie roept de schilder als hij zijn model verkleurt en wegzet in een hoek waar op de grond de druppels bloed…

nadat ik met de regen de woestijn bezoek probeer ik op mijn schildersdoek de ééndagsbloei te vangen het zal er weer om spannen of ik alle kleuren krijg die de natuur voorhanden heeft omdat ze vier seizoenen geeft slechts uren zal een jaar gaan duren waarin de lente zomert en de herfst oogst, de lange winter alles weer verdroogt…

je bent mijn lentekoningin en zonnebloemt tegen het groen van de cypressen je glooit de heuvels tegen blauw, verstrooit de zon in ochtenddauw als water lijnen raakt de scherpte in kleur vervaagt komt harmonie naar voren in rijpend geel penseel je zacht het wuiven van het koren wolken zijn geboren gelijnd uit losse hand warmte…

de vlinders die de gek benoemt in een woordgeschilderd omlijsten van stille, wakkere nachten snijden het weefnet van gevangen dromen die onder het tweehoofdig lijf tollen als waren zij verkrampt door de weeën van het baren de dwaas laat zijn vleugels los in het stuwen van het bloed en zegeviert om wat hij achterlaat onder het presse-papier…

ik zie zachtheid in een sterk profiel schaduw duidt de randen van je ziel je ogen glanzen en de bloemenkransen dansen op muziek liefde in triptiek mijn paletten klaar de kleuren gescheiden nog zijn vormen en beelden bescheiden ik schilder magie met tijd die verdwijnt jij verschijnt op het doek in het rood van de morgen…

De herfst heeft er geen moeite mee, de kleuren vallen voltooid in elkaars verlengde, geven de aarde elk jaar weer meer waarde, een soort grondverf. En dan komt de winterschilder, humust wat rond maar heeft alleen maar alle nuances van wit, op donkere dagen verft hij licht in de duisternis. Want hij weet dat de lente, kortrokkend en een jas uitgetrokken…

Winter is niet mijn favoriet ik zit binnen en het is koud het was laatst immers ijzel en sneeuw dan denk je al gauw... ik kruip in bed en houd winterslaap. Hier nog een schilderij van mij. liefs foppe voor joke…

De tijd heeft zich weer gestaag een weg gebaand door de zwarte brij van de nacht. De eerste tere zonnevlekken dwarrelen speels over de vloer, als vlinders in een rondedans, stofjes dwarrelen in een niet te stuiten spel, opstijgend naar de welkome warmte. De ragfijne zachte gordijnen wiegen en bollen in het zachte briesje dat door het open raam naar…

De dood is een schilder met de naam die hij verbergt in de kleuren die gewonden een naam laat fluisteren en hun ogen geven wat ze tekenen met machteloze gedachten zoals hij hun lijden wenst en ze in hun achtergebleven verdriet bedankt met de stilte die niets meer verbergt…

De schilder werd geïnterviewd Zijn atelier was leeg Het vragen van de journalist Was zinloos, want hij zweeg ‘Waarom zijn al die lijsten leeg? Waarom is hier geen kwast?’…

het licht slechts punten laat vogels tsjilpen hun beklag maar de Schilder weet: morgen is er weer een dag ------------------------------------- www.sdevaan.punt.nl…