Alle inzendingen over Hilde Domin

(voor Hilde Domin (1909 - 2006)) Je bent geboren als Hilde Löwenstein op 27 juli 1909 in Keulen. Jouw Joodse ouders waren de advocaat Eugen Löwenstein en de zangeres Paula, geboren in Trier. Op 6 maart 1929 slaagde je voor het Merlo Mevissen Lyceum in Keulen.…

Je collega-dichteres Hilde Domin noemde je gedichten 'duidelijk, mooi, licht en een voorgevoel overbrengend'. Samen met de gedichten van Rose Ausländer en Paul Celan vormen jouw gedichten een belangrijk onderdeel van de Duits-Joodse cultuur van Boekovina.…

Hij was getipt door de Joodse dichteres Hilde Domin. Hij koos voor de titel 'Ich bin in Sehnsucht eingehüllt'. In 2005 heeft de (stem)actrice Iris Berben een audioboek van jouw gedichten gemaakt. Ze heeft dit in 2011 in Czernowitz herhaald.…

Voivod - Astronomy domine (buitenaards)…

Maar toen kwam het bericht dat Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits vanaf volgende zomer de lichten wil doven op de Vlaamse autosnelwegen. Er valt heel wat te zeggen over Hilde Crevits, maar niet dat ze gestikt is na haar eerste absurde idee.…

microfoon het lijkt zo heel gewoon je dochter zong zo prachtig en jij bleef aan de kant totdat ik je overhaalde en meenam aan de hand "starry, starry night" een lied uit jouw jeugd ik zong zachtjes mee en genoot van jouw vreugd je hebt een drempel overschreden gedaan wat je altijd wilde die "starry, starry night" was JIJ de ster, Hilde…

Dromerig keek Hilde omhoog naar de blauwe lucht. Witte wolken dreven langzaam voorbij, op weg naar een onbekende bestemming. De wind wiegde het kopje zachtjes heen en weer. Hilde werd er een beetje slaperig van. De oranje blaadjes glommen van geluk. Vandaag was hun grote dag, vandaag zagen ze voor het eerst de zon! Hilde voelde zich zo mooi!…

'Hoi, Hilde, heb je er weer zin in vandaag?', vraagt Miranda. 'Zeker! ik kan niet wachten op het eerste kapsel!', antwoordt Hilde. 'Nou, kijk, daar komt Bram, die kan wel een knipbeurt gebruiken!' 'Inderdaad zeg, wat een hippie!'.…

Het was weer zo'n dag: Piet had regen voorspeld en oh jee, het werd prachtig weer. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend! Aan de slag dan maar; papje gemaakt, saus gemaakt, de boel opgeruimd en snijden maar! De eerste klanten kwamen al vrij snel. Heel gezellig om elke week weer dezelfde mensen te zien, even bij te kletsen en de laatste nieuwtjes…

jemig, wat een dag.... Niet werken, afschuwelijk! Een dag niet werken is een dag Nico niet zien....Maar ik heb het overleefd...ternauwernood! Toen ik vanmorgen opstond was hij het eerste wat in mijn hoofd rondspookte. Heeft hij het nou wel of niet gelezen? Heeft hij het wel gelezen? Heeft hij het wel goed gelezen? Vanmiddag uitsluitsluitsel over…

Ik zag je voor het eerst Ik wist niet wat ik zag Het was liefde op het eerste gezicht Maar nu ruzie's Die mij pijn doen, Waar ik niet tegen kan Mijn gevoel slaat over naar verdriet, bang zijn om je te verliezen wat ik niet wil…

Wij zouden eens moeten zeggen: ‘Sorry, Hilde, ’t geld is op, we kunnen uw loon maar betalen als er vers geld is.’ Ze zou beter zout bijbestellen, het laten uitstrooien en dàn uitspraken doen over chaos die wel of niet te vermijden is. Maar wat zegt ze dan?…

De uienboer is van de kaart, want alleszins beklagenswaard. Sinds vele jaren woont-ie al bij Wenen in een tranendal. Hij kon in mei naar Mokum sporen. - Een uitje naar de Schreierstoren. De boer was hevig aangedaan. Zo trok het uitje menig traan. Z'n zoldering - 't is om te janken - bestaat geheel uit treurwilgplanken door huilebalken…

In 1927 trouwde je met Hilde Isai, die uit Trier kwam en die in het Bauhaus fotografie studeerde. In de jaren twintig had je haar vaak geschilderd, zoals op 'Zweimal Hilde' uit 1923. In 1928 werd je tot professor benoemd. Jouw tekeningen en afdrukken zijn sterk realistisch en zeer kritisch op de sociale en economische orde.…

Eerder nog dan de aanwezigheid van Lisa of Sofie of Hilde heb ik nood aan de sporen die ze ieder voor zich hebben nagelaten – een hand- of voetafdruk in elke tegel van mijn weg - als geluk dat blijft en nooit verdwijnt zodat ze er zijn in mijn beleefwereld en ik hen meeneem, waar ook ik ga.…

Hilde levert enkel kwaliteit en dan doet de kwantiteit er niet toe, al hopen we wel dat ze gauw weer met een nieuwe bundel komt, wat na zeven jaar best wel weer eens kan. Een andere uitgeverij wellicht?…

Het was een mooie zomer, de zomer van 1945. Tot het einde van het jaar zouden de bevrijdingsfeesten in de grote steden, uitbundig gevierd worden. Zelf verbleef ik de eerste vijf maanden van dat jaar op een middelgrote boerderij in de zuidoost hoek van Drenthe. Spoedig was ik thuis op de boerderij. Daar waren de koeien: Bertha, Mien, Wil, naar een…

Hilde was getrouwd met de niet-Joodse boekhandelaar Peter Wenzel en ze was in 1938 naar Zwitserland gegaan. In 1940 begon je Hebreeuws te studeren, omdat je hoopte naar Palestina te gaan. Je schreef proza in het Hebreeuws en je vertaalde een gedicht van H ayyim Bialik naar het Duits.…

Noem jezelf maar weer gewoon Hilde Skaar om verwarring te voorkomen. Omen Fallin' Feels like I'm fallin' You don't know what it takes Some day you will Omen I'm like an Omen Will we ever forget? Some day we will Hold me Can Someone hold me? Put myself in this place, mm Will I forgive?…

, zegt Hilde, 'maar mondje dicht tegen mijn ouders hé!'. 'Had Willem vijanden?', vraagt Gerard. 'Niet dat ik weet!', antwoordt Hilde, 'maar je kunt ook gerust stellen: een hele kerk vol!'. In de dorpskerk aan de Gemeenteweg 53 kunnen 2300 kerkgangers een zitplek krijgen.…

Elke keer, wat doffere ogen, Elke keer, een wat vermoeiderde blik Elke keer, iets duidelijker dat gevoel, ik weet, het afscheid is nabij Elke keer, dat ik haar zie, is er wat wanhoop bij gekomen Ik wil haar niet los laten, Ik wil haar niet kwijt Maar elke keer voel ik dat ze wegglijdt, tussen mijn vingers door Ik kan haar niet bij me houden…

Liefste, als ik in jouw ogen kijk, zie ik een hemel vol met sterren, een bos vol met bomen, een weide vol met bloemen en een hart dat nooit bezwijkt. Liefste, als ik in jouw ogen kijk, Dan zweef ik even weg, zie ik liefde en begrip, en dan lijkt alles zo onwerkelijk, te mooi om waar te zijn. Liefste, als ik in jouw ogen kijk, Ben ik zo…

Behaaglijk warm In een dikke winterjas De straat op De koude beet Nam levenden Tot zich Hoewel hij Dat niet wist Slechts een straat Verderop Een klein bouwsel Opgetrokken uit karton Zonder enig leven Viel zachtjes om Hij liep langs Zag niets Merkte niets Doch achter hem Verwaaide het karton Ontblootte slechts Een bevroren…

Een stille traan glijdt uit mijn oog wanhopig, eenzaam Een stille traan biggelt langs mijn wang vergeten, verdwaald, wanhopig Een stille traan drupt in een plas opgeslokt, herkend…

woest en onbesuisd trots en zelfvoldaan kolkend en spuwend kollesaal en indrukwekkend Het stijgt en daalt het komt en gaat het spoelt herrinneringen weg en onthult de toekomst…

Je lacht je een weg Je rug draait naar morgen Waar hij met zijn zorgen De grondslag weer legt Je grijpt je aan zinnen Vertelt ze met woorden Wat ze nooit zullen horen Want ze beminnen Het leven Maar jij bent al verder De toekomst staat vast Het loopt af Vanaf nu Daarom kun jij zingen Want de zorgen voor morgen Zijn jou al gezegd…

Memolijstje met opzet kwijtgeraakt, bed met lavendelgeur al opgemaakt, de bloes met kleine knoopjes klaargelegd, afspraken voor twee dagen afgezegd. De wekkerstem: weer wijs en veertig jaar. Aan Rwanda gedacht, de blinde bedelaar, de vrouw van wie een borst werd afgezet, de bloes verkreukeld in de kast gelegd. ---------------------------…

Ik heb iets met ‘het’ witloof, met twee o’s graag en niet zoals de Nederlanders zeggen ‘de’ witlof - dat smaakt gewoon niet. Echt van bij ons, het echte witloof dat in de volle grond gekweekt is en niet van die virtuele waterkroppen die er wel als witloof uitzien maar die je hoogstens als garnituur kan gebruiken.…

Je hebt van die dagen, die momenten dat alles je tegenwerkt. Althans zo lijkt het dan. Een lekke band of je ketting ligt eraf. Je pen is leeg bij precies die ene belangrijke toets. En het kan nog erger, jouw straat heeft de straatprijs gewonnen en jouw ouders hebben weer geen lot. Iedereen heeft zo zijn minder leuke momenten. Ik zal je wat over mijn…

Als een leeuwerik die zweeft op de thermiek van een zonontluikende zondagochtend, zo drijft de sopraanstem van Margaret Marshall door de ether, op de opwaartse kracht van Vivaldi's 'Domine Deus, Rex coelestis, Deus Pater omnipotens'.…