Alle inzendingen over Huize

Aan smalle straten staan kleurige panden; beschilderde wanden met mensen en dieren worden bekroond door een gouden dak. En onder de erkers verhalen, historie: hier woonde een wijze, befaamd geleerde, en daar verbleef de Vorst van dit land. Zo heeft elke wonig zijn erkers en kleuren, daken en deuren die eeuwen verbergen und alte Geschichten…

Mensen zijn soms net voor me als huizen waarvan de deuren open staan. Ik loop naar binnen en dwaal door de gangen en kamers en ieder huis is weer een beetje anders ingericht en toch zijn ze allemaal weer hetzelfde en ieder huis zou men moeten maken tot een gewijde woning voor jou, mijn God.…

stil verkild in ochtendgloren staan gevels blikken te bekoren ze tonen ieder hun gezicht de statigheid van zwaargewicht de geur vertelt per deur verhalen passanten moeten tol betalen ramen geven slechts een vluchtig zicht generaties hier zijn voor het geld gezwicht bomen dromen langs de grachten vogels zitten op de zon te wachten die gaat…

De huizen in de omtrek, die ik beschouw vanuit mijn hooggelegen venster, lijken als geknipt uit een bouwplaat uit mijn verre, haast vergeten jeugdjaren, als opgebouwd uit de Lego-steentjes die Sinterklaas eens bracht. Daar huizen het geluk en het leed in al hun oneindig verschillende verschijningsvormen, uitgevaardigd door een Onbekende...…

Het is zonder meer waar dat je al je verfijnde, kunstzinnig verantwoorde voorwerpjes uitstalt voor je ramen. Maar je deur is hard en vijandig afgesloten; deze biedt niemand toegang. En zo loop ik door de straten en beschouw ik die merkwaardige universa van de mensen; alle verscheiden; alle uniek. De vriendschap en de kameraadschap betekenen zoveel…

Dat zou dus betekenen dat er heel veel huizen zijn, die van zijn leven niet op de markt komen, omdat ze op commerciële wijze worden vastgehouden door de grote bedrijven!…

Tot grote ergernis van baron Haaie van Harinxma thoe Slooten is er een vrouwelijk echtpaar in Huize Olterterp aan de Van Harinxmaweg 17 in Olterterp komen te wonen. De stuurse, extreem hetero-seksuele baron kan het simpelweg niet uitstaan, dat twee vrouwen elkaar openlijk het ja-woord hebben gegeven.…

ik stof maar rond met een plumeau verplaats het van hier naar daar slechts zelden op dezelfde plek soms zit ik in het oog van de storm vloeit rust in waakzaamheid ben ik het vliedend middelpunt van het heelal vervloei ik tot niets en al voel ik ben u niet waard een hand die jasmijnthee schenkt hoopt de afstand te verkleinen…

Je zou ze willen kussen en omarmen zoals ze daar staan de dagen te vullen rechtop maar wankel als dominostenen met alleen maar zwart en steeds meer witte stippen.…

Het net ontwaakte licht sijpelt over de slanke, nog slapende, dijken een ochtendgloren meldt zich bij huize Matanze waar de rijken van toen en nu nog overdadig dromen en de wintertuin de IJssel zacht hoort stromen Bomen van stavast hebben er eeuwen langs zien zweven.…

Die huizen in de binnenstad, waarvan je eens de sleutel had. Elk wonen voel je als voorgoed, totdat je toch verhuizen moet. Je naambord bij een andere bel en na wat weken went het wel. Je treft je oude huizen aan en kunt er niet naar binnen gaan. Ze staan er nog precies als toen hun huiselijke plicht te doen.…

Op het bordje zou ik dan de naam professional door willen strepen en vervangen door een iets bescheidener en meer met de werkelijkheid verband houdende benaming: “Van der Huizenhoog, Ritselaar in huizen.” Geen idee waar die neiging vandaan komt.…

Het Arendplein ligt erbij zoals vijftig jaar geleden, met in zijn midden het groene, hoog opschietende, zomerse, welige gras. Maar de winkels zijn er niet meer die ons, kinderen nog, eens met hun brede en weelderige etalages lokten; de speelgoedwinkels met het zo begeerlijke speelgoed. Tegenwoordig zijn daar woonhuizen die achter keurige en strakke…

De huizen zwijgen een halfverlichte straat donkere klokken breken het asfalt in twee. hij is in schril contrast naast een boom de zware steen in zijn trillende handen. de vleugel vliegt tegen de wachtende maan verliest zich later stervend op het trottoir. hij die met gebogen tranen knielt kent kwelling en geluk in gelijke mate…

Mochten huizen praten... dan werd ik nu dagelijks tientallen keren vriendelijk toegeroepen door woningen die voor een overgroot deel door mijn handen werden gebouwd. Door gebouwen die mijn ziel in zich meedragen en waar ik met véél liefde voor de stiel prachtige creaties tot leven bracht.…

Als ego's bewoonbaar waren zou de huizenmarkt nooit overspannen geraakt zijn.…

In die straat staan huizen. Acht dezelfde huizen. Precies dezelfde huizen. Ze vormen een blok. En aan beide zijden naast dat blok en tegenover dat blok en achter dat blok staan andere blokken. Precies dezelfde blokken met precies dezelfde huizen.…

De mensen zijn er minder gelukkig en dat is niet omdat de huizen zo op elkaar lijken, maar juist omdat de huizen minder op elkaar lijken. Er worden huizen gebouwd voor rijke mensen in Lelystad met een hek rondom en een golfbaan in de achtertuin. En in Paddepoel worden moeilijke gezinnen geplaatst. Swiebertje is geen verleden tijd meer.…

In huize Fred staat wel een aangebroken fles Beerenburg, geen engeltjes in de boom maar op de tong, geen krijsend goddelijk blaagje in een kribbe maar wel een poezenkind in een doos met papiersnippers en muizenspeeltjes. Huize Fred is dit jaar voor het eerst verstoken van heidense rituelen, van religieuze intriges en commercie.…

Laatst wond ik mij weer verschrikkelijk op toen de Israëlies de huizen opbliezen van Palestijnen die met stenen, ja met sténen, naar de Israëlische soldaten hadden gegooid. Stom vond ik dat, hun huizen opblazen. Hadden de Palestijnen nog meer stenen om mee te gooien!…

Nu moeten de vrouwen erbij werken om normaal ergens te kunnen wonen en de Opa's en Oma's die in principe schatrijk zijn omdat ze in de huizen wonen die hun kinderen niet meer kunnen betalen zijn aan handen en voeten gebonden door hun kleinkinderen. En als Opa en Oma doodgaan krijgen de kinderen de opbrengst van die dure huizen.…

de ivoren toren wankelt gepeupel slaat zijn slag verwarring sloopt brandschattend heilige huizen de havikscherpe blik fixeert genadeloos de wrijving in de orde talenten voor de bijl bagger rotzooi waardeloos zijn ivorentorenhoog cliché voor alles dat niet past in arrogante beelden van het aantal en de macht angst doet grote bekken…

aanraking slechts olielampen als verlichting in de zwoele tropische nacht Huize Nooit Gedacht slechts een droom?…

De huizen zwijgen een halfverlichte straat donkere klokken breken het asfalt in twee. Hij is in schril contrast naast een boom de zware steen in zijn trillende handen. De vogel vliegt tegen de wachtende maan verliest de vleugels stervend op het trottoir. Hij die met gebogen tranen knielt en herinnert De huizen zwijgen, het is al laat.…

Des daags scheen ’t helle licht uit ’t volop-blauw En flikkerde op het water, en de stenen Van huizen en straten waren wit beschenen En grijs bestrepeld met der takken schauw*, En in de ganse stad waren door-énen De warmte en schaduw, ’t zonne-licht en kou, En waar de warmte lag in de luwte lauw Woei felle wind om huizen-hoeken henen.…

De muren van de huizen krijgen scheuren, wat afbreuk doet aan cultureel geluk.…

De huizen stonden er nog net zo bij, fatalistisch bijna, onaangeraakt. De stad sliep nog.…

op zoek nemen we de plaatsen van bewoners, in verlaten huizen herstellen wat stuk is, slapen in hun bedden, nemen een bad eten resten uit koelkasten maken schoon, wassen kleren elke dag een andere woning onzichtbaar worden alleen nog maar elkaar zien zo scheppen wij bewoonde huizen wachten op het openen van het slot in de deur…

Daar heb ik met Google gezocht naar te koop staande huizen. Ook heb ik naar hotels hier gezocht en naar hotels in Hammerfest, Noorwegen. Prompt word ik op onder andere de tv-gids doodgegooid met advertenties voor huizen en hotels in heel Spanje en ontvang ik berichten over hotels in Hammerfest.…

Al zou ik willen vergeten de wind fluistert de bomen ruisen de huizen, zelfs de huizen… hoe je op je tenen jouw lippen de mijne jouw lichaam tegen en nooit was ik lichter mijn naam vergeten sprakeloos je mond losgescheurd op je eigen benen gaan staan je eigen weg gegaan en ik hier naamloos woordeloos zwaar van het verlangen…